Tata Steel Chess 2020

De tienkampen

Laatste ronde
zondag 26 januari 2020

Laatste ronde laatste foto’s. We zien Eline Roebers en Marc Helder (die al lang niet meer op zijn partij let), we zien Jaap van Gelderen (als ik zijn kaartje goed lees), Marit de Boer (een beetje onscherp maar dat ligt aan mij), Lambertus van der Marel (met de bril op het voorhoofd, waar die volgens mij geen dienst doet), Gerard van Pinxteren (evenzo en evenmin), Roven Vogel (winnaar van de Qualifiers) en Ben Duivenvoorden (die op de valreep toch nog een partij verloor).

Wie er niet op staat, omdat hij er niet uitzag, is Bert van Oudvorst, u weet wel, de man die een treetje miste. Maar hij heeft het toernooi wel uitgespeeld. Bert is een held.

En ik kreeg nog een partijtje van Erwin Kalle uit de zevende ronde tegen Marc Helder. Marc kent de eerste elf zetten. Daarna maakt hij er een rommeltje van. Erwin weet er wel raad mee.



27 januari 2008

De laatste loodjes. Ze wegen zwaar. Gelukkig zit het erop, verzucht een enkeling. Een ander kan het niet lang genoeg duren. Zes uur krijgen de gewone tienkampers voor hun partij. Uiterlijk. Om half twaalf beginnen we. Om half zes zijn we klaar. De laatste zetten. Onzichtbaar voor de meesten. Het vallen van de vlag. De winnaar heeft nog zeven seconden over.

De Wijker Toren scoort goed. Stefan Jorritsma, Wim Rakhorst, Hans Wiemerink en Evert Haasbroek worden winnaar in hun groep. De beste Wijker Torenaar in het toernooi heet Dennis Ruygrok. Hij wordt desondanks laatste in zijn groep. Grootmeestergroep C wel te verstaan. Vier remises scoort hij. Tegen Li, Van der Werf, Braun en Van der Wiel. Tegen de Amerikaanse Irina Krush lukt het net niet.

Rood is de kleur van Corus. Rood domineert ook de speelzaal. Het is de kleur van de tafels, de stoelen en de robots aan de wand. Je zou er onrustig van worden. De zenuwen gieren toch al door je keel. Mooi is anders. Of toch niet?

Het amateurtoernooi met alles erop en eraan wordt op dvd uitgebracht. De hele week hebben we Roland Punt, van de Waagtoren, zien sjouwen met een camera. Achttien euro vijftig, voor een uur of anderhalf. Annemarie Volkers, ook van de Waagtoren, schiet de laatste beelden.


Afgelopen

Nog een laatste keer fiets ik naar Wijk aan Zee. Het is aan het eind van de middag. De bus richting Beverwijk zit al vol schakers op weg naar huis. In het voorportaal spreken mensen af voor het volgende toernooi. In de speelzaal heerst de rommelige sfeer van de laatste ronde. Er zijn nog een paar partijen aan de gang en er staat nog een grote groep toeschouwers bij de balie van de grootmeesters. Overal om me heen vragen mensen elkaar hoeveelste ze geworden zijn. Er zijn erg veel gedeelde plaatsen bij, heb ik wel in de gaten. Iemand komt de zaal binnen en vraagt hardop: “Is het gebeurd?” Vier wedstrijdleiders storten zich op de ongelukkige: “SSSSSSTTT!!!”. Ik kijk het schaakwereldje nog eens aan: sommigen net in het pak, anderen me bontgestreepte trui. Sommigen met ouderwets lang haar en woeste baard, anderen met bijdetijds brilmontuur. Her en der worden kaarten voor de snertmaaltijd verzameld. Hier en daar wordt al voorzichtig wat opgeruimd, vlaggetjes worden verzameld, de houten standaards voor de naambordjes worden bij elkaar op een rij gelegd. Er zal nog heel wat moeten gebeuren voor er weer gevolleybald kan worden in de zaal. De tenten die de stormen van de afgelopen veertien dagen hebben doorstaan, kunnen nu weer afgebroken worden. De grote tent op de dorpsweide, de tent bij de ingang en de nieuwste aanwinst: de Smokers- Hot Spot.

We hebben er genoeg van, het is mooi geweest voor dit jaar. Wijk aan Zee gaat weer in winterslaap tot het strandseizoen losbarst. In de etalages van de winkels zullen ze alles wat naar het toernooi verwijst nu wel gaan opruimen. Over blijven de decoratieve visnetten en tegeltjes met grappige spreuken zoals: “In den beginne was er niets en toen ontplofte het ook nog”.

Wij gaan niet naar de snertmaaltijd hoewel het er gezellig uitziet als we erlangs fietsen. We gaan het prijzengeld verbrassen bij de Italiaan(!).