Vroeger was alles beter

Alle keren dat ik kom kijken bij wedstrijden van De Wijker Toren krijg ik een muntje voor een consumptie. De laatste tijd zelfs twee. Die tweede is eigenlijk voor Bram. Elke keer vragen ze: is Bram niet mee, en dan zeg ik: Bram is bridgen. Ze kunnen hun teleurstelling nauwelijks verbergen. Toch krijg ik nog een heleboel extra consumpties aangeboden. Die muntjes heb ik dus helemaal niet nodig. Ik bewaar ze, voor als het winter wordt of oorlog.

Nanny brengt mij dit keer weg. In de duinen moet ze op elke helling op mij wachten. Vroeger in de Ardennen was dat andersom, zeg ik. Vroeger in de Ardennen wachtte jij niet, zegt zij ad rem. We eten ons brood op buiten op een bankje voor de Moriaan. Er hangt een zuinig zonnetje en er staat een straffe wind. Daarna zwaai ik haar uit en ga naar binnen. De schakers zijn in de Zeesterzaal begonnen aan hun partijen. In het café heeft de man achter de toog wel zin in een praatje. Hij is helemaal alleen. Er hangt een poster.

Doe mij maar een chocomel, hoor ik me tot mijn eigen ontsteltenis zeggen. Waar haal ik het vandaan?

Mijn zuster Rika en mijn zwager Fred hadden een huis gekocht in Nieuwveen. Wij gingen kijken of dat bestond en waar dat was. Zij namen ons mee naar het café, in het kader van de inburgering in het dorp. In het midden zaten de dorpelingen te klaverjassen. Zij dronken bier. Wij zochten een tafeltje aan de rand en bestelden koffie. De klaverjassers keken heel even op van hun kaarten en gingen toen weer verder met hun spel. Na de koffie vroeg Fred om bier. Mijn zuster Rika, Nanny en ik hielden het nog eventjes op chocomel. Het was nog vroeg. En toen riep Fred naar de kastelein, in het kader van, geef die mannen ook een rondje. Dat was een brug te ver. De gevolgen waren verpletterend. Na elke ronde, klaverjassers doen er zestien, werden er nu vier bier bij hun en één bier en drie chocomels bij ons neergezet. Aan het eind van de avond werd de eindstand op het bord gekalkt en daaronder “Tafel 4 nat”. Dat was in 1971.

Wijkertoren 1

Het eerste speelt tegen het tweede van Caïssa-Eenhoorn. Het gaat moeizaam. Zoals dit hele seizoen. En het helpt ook niet dat Dragan er eigenlijk helemaal geen zin meer in lijkt te hebben:

Rick Duijker zit als enige achter een raam waarvan de zonwering niet is neergelaten. Het levert een mooi beeld op, maar daar blijft het bij. Hij speelt remise tegen Peter van den Brink.

Bart-Piet Mulder is terug uit Dubai. Hij maakt remise tegen Mark van Ojik. Jimmy van Zutphen speelt remise tegen David Verweij. Erik Schoehuijs speelt remise tegen Alexander Geerts. Dat schiet allemaal niet op.

Maar dan. Ardjan Langedijk verslikt zich in Sjoerd Plukkel, die met een ingewikkelde ruil een geweldige aanval richting zwarte koning opzet. De aanval blijkt bij nader onderzoek even een moment te haperen, maar slaat, als zijn in het nauw gebrachte tegenstander zijn laatste kans mist, toch door.

Arjan Wijnberg zet het team met een prima overwinning op vier punten. Alleen Thomas Broek speelt nu nog. Hij verdedigt een dubbeltoreneindspel met een pion minder. Ik heb er alle vertrouwen in en ga naar huis. Het hoost. Peter Uylings lacht. Jij gaat het weer trotseren? Ik laat mij niet kennen. Thuis lees ik dat Thomas verloren heeft. Wijkertoren 1 sluit zijn laatste thuiswedstrijd af met een 4-4 gelijkspel tegen Caïssa-Eenhoorn 2. In de laatste wedstrijd moet tegen CSV in Capelle aan den IJssel voor de zekerheid toch ook nog maar een puntje gepakt worden.

Thomas Broek

Wijkertoren 2

Het tweede speelt om des keizers baard. Het wordt 5½-2½ tegen Het Spaarne.

Winst is er voor Peter Uylings (tegen een veel te optimistische Aad de Bruijn), Dennis Bruyn (tegen Yashin van Kesteren, die zomaar opeens een loper kwijt is), Camile Hol (na een boeiend gevecht met Frans Arp) en Hendrik Koopman (tegen een goed geïnformeerde Keimpe Knijft).

Remise spelen Nico Kok (tegen Sander Schilthuizen), Paul Spruit (in een meeslepend duel met Paul Ruber) en Jaap de Vries (keurig tegen Leo Littel).

Een off-day heeft Stefan Jorritsma (die in een Franse verdediging tegen Colleen Otten het loodje legt).

*

Kijk ook maar even naar “vorken en penningen” op de website van Schaakvereniging Het Spaarne.

*

Kijk ook maar even naar “nergens mat gemist gelukkig” op de website van Schaakvereniging Het Spaarne.

*

Ik vraag aan Hendrik: doe jij mee? Ja, zegt hij bescheiden, ze kwamen een mannetje te kort, maar ik zit gelukkig op een veilig bord. Hij neemt er zijn gemak van, zet zijn tegenstander Keimpe Knijft klem en rond de zaak na de veertigste zet keurig af.

Keimpe heeft er vrede mee. Hij heeft verloren van een sterke tegenstander. Zegt hij. Sterke tegenstander? Hoe weet hij dat nou? Ik sla er thuis een oude Weenink Post op na. Godallemachtig, Keimpe kent zijn klassieken!

Inside Chess

De deftigste notatie

Afgelopen zaterdag streden twee teams van De Wijker Toren in Wijk aan Zee tegen twee teams van De Waagtoren. Het eerste van De Wijker Toren ging kopje onder tegen het eerste van De Waagtoren, uitslag 2-6. Het tweede van De Wijker Toren hield tegen De Waagtoren 3 het hoofd net boven water, uitslag 4-4.

De Wijker Toren 1 miste twee spelers. Rick Duijker was op vakantie en Bart-Piet Mulder zat vast in Dubai, maar geen nood, de nieuwe man Hasan Abbasifar werd opgesteld en Camile Hol werd vanuit het tweede doorgeschoven naar het eerste. Daardoor kwam het tweede wel iemand te kort, maar geen nood, met zeven man is het tweede op z’n best. De Waagtoren was compleet. Hoe kan dat?

Wijkertoren 1

De Waagtoren 1 maakte gehakt van de Wijker Toren 1. Het had op vrijwel alle borden een ratingoverschot. Maar dat was toch geen reden om zó huis te houden? Hierboven zien we (van links naar rechts) staande Frank Agter en zittend Frank van Tellingen, Danny de Ruiter, Rob Konijn en Yong Hoon de Rover. Ja dan weet je dat het moeilijk wordt. De toon werd echter gezet op het zevende bord. Daan Geerke met wit tegen Cees Duivenvoorde met zwart. Onze Cees kon al na negen zetten inrukken. Coach had er nog zo voor gewaarschuwd: niet achteruit verdedigen. Geef die gasten geen ruimte, want dan zijn ze levensgevaarlijk. En ja hoor: dovemansoren, kans, kopballetje, en hangen.


Een bord hoger zat Thomas Broek. Die hield het wat langer vol. Hij stuurt vrijwel al zijn partijen, of hij nu wint of verliest, naar mij op. Dit keer verloor hij van Michael van Liempt. Desperado gemist. Geen partij waar je vrolijk van wordt (Thomas).

Michael van Liempt

Ook voor de anderen viel niet veel eer te behalen. Ze deden hun best, maar dat was niet genoeg.

Jimmy van Zutphen bleek niet opgewassen tegen Danny de Ruiter. Rob Konijn was Camile Hol te slim af. En onze nieuwe aanwinst Hasan Abbasifar verloor een wildwestpartij van De Rover. Niemand had hem gewaarschuwd dat je zo niet moet spelen tegen Yong Hoon.

Ook Arjan Wijnberg kon geen potten breken (tegen Jos Vlaming) en voor Dragan Skrobic gold hetzelfde (tegen Frank Agter).

Blijft over de partij tussen Frank van Tellingen en Sjoerd Plukkel. Dat werd de langste van de middag.

Sjoerd Plukkel had de opdracht van de trainer ter harte genomen. Beginnen met kat uit de boom, niks weggeven, en als dat een beetje gelukt is heel voorzichtig beginnen te kijken of er misschien iets te halen valt. Die gasten mogen dan levensgevaarlijk zijn (had coach nogmaals benadrukt), maar dat houden ze zelden vol tot op het eind (had hij bedacht).

***

Wijkertoren 2

Het tweede speelde met zeven man. Het eerste bord bleef onbezet. Daarop kon dus weinig mis gaan. Chaim Bookelman van de Waagtoren deed voor de vorm nog wel een zet en startte de klok. De zet werd niet genoteerd. Onze wedstrijdleider zag het door de vingers. Hij had iets anders aan het hoofd: zijn eigen partij. Altijd spannend.

Toen we aan het eind van de middag de balans opmaakten bleken de Wijkertoren 2 en de Waagtoren 3 elkaar precies in evenwicht te hebben gehouden.

Erik Schoehuijs

Tegenover de verliespartijen op het eerste bord en die van invaller Cor Meems (tegen David Baanstra) stonden de overwinningen van Erik Schoehuijs (tegen Fabio Pasti) en Nico Kok (tegen Leo van Steenoven).

Rens Wiemerink

Rens Wiemerink, Dennis Bruyn, Stefan Jorritsma en Peter Uylings speelden alle vier remise (tegen respectievelijk Daan de Vetten, Henk van der Hauw, Jasper Seelemeijer en Bert Buitink) .

***

De deftigste notatie

De prijs voor de deftigste notatie werd gewonnen door Fabio Pasti van de Waagtoren

De uil zat in de olmen

Het was vijf uur in de ochtend. Mijn neef Kasper en ik gingen met Jan Visser vogeltjes spotten op de Hoge Veluwe. Jan wist hoe dat moest. Hij had zijn fototoestel geladen met Ferrania film en voorzien van een telelens. Kasper en ik hadden alleen een verrekijker. We zochten een geschikte plek. De wind moest goed staan en ook de zon mocht ons niet verraden. De thermoskan was goed gecamoufleerd en wij provisorisch. De vogels mochten ons niet zien of horen. Zo zaten we urenlang muisstil te wachten. Kasper en ik zagen zat vogeltjes. Maar niet naar Jans zin. Daar waagde hij zijn Ferrania niet aan. Kasper en ik verveelden ons kapot. Dat was vijfenzestig jaar geleden.

Afgelopen zaterdag speelden de schakers van De Wijker Toren in het zaaltje van de Beverwijkse Harmonie Kapel tegen schakers uit Spijkenisse en Purmerend. De Harmonie Kapel? Ja hoor, Sinterklaas had De Moriaan geconfisqueerd. Dat doet die mijter ieder jaar. Kan daar niet een stokje voor gestoken worden?

Leuk dat je er weer bent, hoorde ik links en rechts. Dat deed me goed. Toch mankeerde er kennelijk nog iets aan mijn camouflage. Eigenlijk wil ik zo onopvallend mogelijk rondsluipen, want dan doe je de aardigste indrukken op. Misschien stond de wind verkeerd.

Maar daar had ik er toch eentje te pakken. Peter Uylings. Nee, nou even geen grapjes. Peter wist mij te vertellen, na een van zijn gebruikelijke rondjes door de zaal, dat op het bord van Hans Wiemerink diens koning al na acht zetten klem stond op e2. Echt geen gezicht. Dus geen foto van genomen.

Niet erg veel later. Peter zit achter zijn bord. Heel ongewoon. Ik ga kijken. Hoe is het mogelijk. Hij is na een slordig partijtje toch weer aan het winnen. Dan horen we duidelijk iemand zeggen: “Ik bied remise aan”. Was jij dat vraagt de tegenstander van Peter gekscherend aan hem. Waarop Peter afwerend met zijn vleugels (ai, nou kan ik het toch niet laten) begint te klapperen en er iets losschiet en op de grond valt. Ik leg het op tafel. Je verliest een veer, zeg ik.

Na de partij komt Peter naar mij toe. Hij zegt moet je horen. En hij begint me het verhaal van dat remiseaanbod te vertellen. Was ik toch bij, zeg ik. O, was je erbij, zegt hij. Peter is me er eentje. Al ga je breeduit op zijn schoot zitten, hij komt het je later uitgebreid melden. Voor het geval je het nog niet wist. Je aanwezigheid stoort hem totaal niet. Stelt zich er gewoon niks bij voor. En dat moet zo blijven. De ideale camouflage. Wat je niet ziet bestaat niet. Stelling van Hendrik Koopman (Leiden 19 mei 1993).

En nu ik toch bezig ben, kan het volgende stukje uit De Weenink Post er ook nog wel bij.

REMISEAANBOD
Ik bied cerise aan (kersenrode frisdrank), Peter Uylings heeft het nog niet gezegd of hij beseft, dat deze strofe gemakkelijk verkeerd kan worden verstaan door zijn tegenstander, die op het punt staat een slecht eindspel in te gaan. Koortsachtig zoekt hij naar nog meer rijmwoorden om de aandacht af te leiden: wie zal ik nou eens voor z’n kiezen slaan, zou mijn fiets er nog staan en hoe zou het toch met Denise gaan. De speler van het Hilversumse Schaakgenootschap, bij toeval Weenink genaamd maar dit terzijde, heeft wel degelijk goed gehoord wat Peter echt gezegd had, maar heeft net op dat moment de sigaar waar hij de hele tijd fanatiek aan had zitten trekken bijna tot illegale zelfontbranding gebracht en kan even niet adequaat reageren. Een paar zetten later, toen zijn pogingen rook maar geen vuur hebben opgeleverd, is het te laat. Toch maar remise? Nou nee, zegt Peter, doe mij maar een biertje.

Weenink Post ( jaargang 44 nummer 8, 6 april 1993)

Hendrik Koopman speelt een sterke partij. Hij sluit zijn tegenstander op. Die kan niet heel veel meer doen. Maar hij verdedigt zich taai en is uiteindelijk na een boeiend gevecht bijzonder verguld met de remise die hij eruit sleept.

Hendrik Koopman

Tijdens de partij ging trouwens het gerucht dat Hendrik met een stukoffer de partij had kon beslissen. Dat moet dan vermoedelijk op dit moment geweest zijn, maar zo gemakkelijk is het niet:

Max de Boer

Het meest genoot ik van de partij De Boer-Jorritsma. Stefan heeft zijn zaakjes tegenwoordig prima voor elkaar en toont zich veel beter voorbereid in de opening dan zijn tegenstander, die al na twaalf zetten het juiste spoor kwijtraakt. Stefan neemt het heft in handen en staat dat niet meer af. Een foutloze partij.

Marc Holla

Erik Schoehuijs heeft weer plezier in schaken. Hij mag mat zetten. Zijn tegenstander gunt hem die eer.

Aan deze overwinning en die van Peter Uylings en Stefan Jorritsma voegden Hendrik Koopman, Nico Kok, Paul Spruit, Wim Rakhorst en Rens Wiemerink nog eens vijf halve punten toe, wat een duidelijke overwinning op Purmerend opleverde. Niemand verloor. Het was goed dat ik weer eens was komen kijken.

Vincent van Someren

*

Gesprekje aan de bar met Rick Duijker. Ik vraag hem waar in vredesnaam ligt Spijkenisse en kunnen ze daar nou ook al schaken? En doe jij wel een beetje je best? Ik doe altijd mijn best, zegt hij. Is niet aan je te zien, zeg ik. Dat is onderdeel van het plan, zegt hij. Rick won. Cees Duivenvoorde won. De anderen? Naatje. Dat geloof je toch niet?

Rick Duijker
Cees Duivenvoorde

Dit is Djad Maes. Hij won van Dragan. Ze kunnen in Spijkenisse dus ook schaken. Heel verontrustend.

***

Dit kan niet waar zijn

Cees Duivenvoorde

De partij van de dag kwam op naam van Cees Duivenvoorde. Hierboven zit hij te peinzen over een dubbel loperoffer. Dat zal toch niet waar zijn?

Thomas Broek

Thomas Broek speelde zoals gewoonlijk een spannende partij, die hij trouw instuurde. Hij lijkt in deze partij met zwart aan de winnende hand te zijn, maar hij kan zijn g-pion niet aan de overkant krijgen. Hij had op de vierenvijftigste zet moeten voorkomen dat de witte koning ernaartoe kon lopen, maar hij was bang dat zijn eigen koning op de onderste rij in de knel kon komen. Gelukkig had zijn tegenstander op de zesenveertigste zet ook een goede mogelijkheid laten liggen.

Ingmar Visser

Hendrik Koopman, onze man op Corfu seinde dat hij al gewonnen had. Net voor zijn vertrek had hij zijn partij vooruit gespeeld. Maar vraag niet hoe. Met versneld tempo. Hij moest het vliegtuig halen. En dat we daarom de zetten, vooral die van hem, met een korreltje zout moesten nemen. Hij wist ze ook niet allemaal meer. Maar hij had dus wel gewonnen. Om het goede voorbeeld te geven. Of we dat wel even in onze parmantige koppetjes wilden prenten.

En nu heeft Hendrik, door het dolle heen, Peter Uylings zover gekregen om van de zomer samen met hem het gecombineerde Senioren- en Veteranentoernooi in Dieren te gaan spelen. Het is dus mogelijk dat we in juli zowel een veteranen- als een seniorenkampioen in de gelederen hebben.

Paul Spruit en Seréyo Bekkink

Toen de wedstrijd van het tweede tegen Santpoort begon stonden we dus met 1-0 voor. Stefan zette daarom opgewekt voor de anderen zeven remises op het menu. De Kokken hielden zich daar keurig aan. En ook Wim Rakhorst liet zich van zijn beste kant zien. Stefan zelf verloor, maar dat werd gecompenseerd door de overwinning van Peter Uylings. Maar toen ook Cor Meems verloor, was Wijk in last. Alleen een overwinning zou ons theoretisch, in het bijzondere geval dat Kennemer Combinatie verloor, nog kunnen redden. Had Stefan uitgerekend. Dat legde de druk nu op de schouders van Paul Spruit, die manmoedig vocht om dat ene punt binnen te halen dat de anderen in alle voorgaande wedstrijden zo slordig hadden laten liggen.

*

*

Het werd dus geen punt en ook geen half punt. Dus De Wijker Toren 2 won niet en speelde zelfs niet gelijk. En nu is het wrange dat een gelijkspel, zo blijkt achteraf… nee ik wil het niet weten. Dit kan niet waar zijn.