Vleermuis 94

Anna van der Breggen (Imola 2020)


Het mooiste plaatje van 2020 heb ik niet zelf gemaakt: Anna van der Breggen wordt in Imola wereldkampioen wielrennen op de weg bij de vrouwen. Ik zat opgehokt en kon er dus niet bij zijn. Het is een screenshot van de televisie. Zo mooi.

Misschien is het helemaal niet in het echt gebeurd en alleen op de televisie. Ik ben een beetje de draad kwijt geraakt van wat waar is en niet waar. Komt van dat binnen zitten. En door alle gesteggel over het virus en de maatregelen en ook een beetje door het gekrakeel rond dat schurkje trump. Heel raar landje dat amerika. Alles gaat daar zooo overdreven. De wereld volgens Garp. Hadden we het maar nooit ontdekt. Hier is de nationale sport voordringen. Daar zijn wij weer goed in. Eerst zeggen dat we dat enge vaccin echt niet gaan nemen en nu er te weinig van is vechten we erom.

Doet me denken aan de tijd dat we katten hadden. Donder en Bliksem. Die kregen allebei hun eigen bakje voer en het eerste wat ze deden was dat van de ander kapen. En dan loerden ze naar elkaar en zagen wat die ander aan het uitvreten was en dan wisselden ze weer van plek. In een mum van tijd hadden ze hun bakjes leeg en in een mum van tijd hadden ze hun eten ook weer uitgekotst. Dat moest dan onder de schommelstoel. Ik weet ook niet waarom. We bedachten een oplossing. We gaven Bliksem haar bakje en schopten tegelijkertijd Donder door de voordeur naar buiten. Die zou later krijgen. Maar die begon dan te rennen en te rennen, om het huizenblok heen, om nog geen minuut later dwars door het kattenluikje in de achterdeur weer naar binnen te stormen. Elke dag sneuvelde er een record. Ik schreef de tijden op. Nanny verzon een andere oplossing. Om de beurt opsluiting in de badkamer met de deur op slot, want die zouden ze anders openmaken. Moesten we nu ook maar weer eens doen.

Chloé

Chloé Dygert

Gisteren in plaats van naar de World Cup schaken in Khanty-Mansiysk gekeken naar het WK wielrennen voor vrouwen in Yorkshire. En wat ik daar zag tart elke verbeelding. Als een tornado raasde een Amerikaanse vrouw, ze is pas 22, over het kletsnatte parcours. Die had er zin in. Dat was helemaal geen tijdrit, maar pure achtervolging, minstens vijf voor haar gestarte rensters werden opgeveegd. Iedereen ging op het rooster. Oranje werd op anderhalve minuut gereden, de rest op drie minuten en meer. Tom Dumoulin mag wel uitkijken straks in Tokio, want tegen deze kanonskogel is geen kruid gewassen.

screenshots

De Ronde van Italië

“Er moet nog een vijfde berg worden beklommen, de Sestrière, de laatste marteling als straf voor de zonden van de mens: weer een halve kilometer tegen een berg op trappen. De details van de kroniek zijn niet meer belangrijk bij een dergelijke strijd (…) Coppi vliegt vooruit zonder de gespannenheid van de eerste uren, want hij weet zeker dat hij in zijn eentje bij de eindstreep zal komen. En Bartali houdt stug vol. Maar het aantal minuten dat hen scheidt wordt langzaam maar zeker groter: zes minuten op de Monginevro, zeven minuten in Cesana, bijna acht minuten op de Sestrière, en in het stadion van Pinerolo zullen het er ongeveer twaalf zijn.”

Het boek van Dino Buzzati (oorspronkelijke titel Dino Buzzati al Giro d’Italia, uitgekomen in 1981) is een verslag van de Ronde van Italië van 1949 en de strijd tussen de twee favorieten Coppi en Bartali. Ik heb het uit de kast gehaald na het zien van de strijd tussen Froome en Dumoulin in de zojuist afgelopen editie. In 1949 won Coppi, nu won Froome.

Chris Froome. Tachtig kilometer in zijn eentje tot op de Jaffereau. En winnen! Knap hoor. Alleen de hele groten kunnen zoiets: Fausto Coppi (solo naar Pinerolo in de Ronde van Italië van 1949); Charley Gaul (solo naar Aix-les-Bains in de Tour de France van 1958); Eddie Merckx (140 km solo door de Pyreneeën naar Mourenx in de Tour de France van 1969); Marco Pantani (solo naar Les Deux Alpes in de zogenaamde Tour de Dope van 1998); Floyd Landis (bizarre solo naar Morzine in de Tour de France van 2006). Alleen de laatste werd geschrapt …

Geweldige koers, die Ronde van Italië, met veel strijd en drama in een prachtig landschap en lang niet zo saai als de Tour de France. Jammer dat het voorbij is.

“Het leek of er nooit een eind aan zou komen en nu is het al verleden tijd. Nu wordt er over andere dingen gesproken, over de Ronde van Lazio, over de Tour (is het waar dat Bartali niet in dezelfde ploeg als Coppi wil rijden?), over wat de toekomst zal brengen”.

Maar één ding vraag ik mij wel af. Moet ik zo’n ronde, waarin de roze truidrager op veertig minuten wordt gereden en een astmapatiënt uiteindelijk wint, nou serieus nemen of is het nog steeds gewoon ouderwets spektakel? 

“En volgend jaar, in mei, zal opnieuw het startsein worden gegeven en het jaar daarop weer enzovoort, van lente tot lente zal het sprookje herleven”.