Nanny ging in Hoorn de jaarlijkse wol- en weversmarkt bezoeken en ik mocht mee. Als ik me gedroeg. Nou mensen, dat is heel niet makkelijk. Gelijk al op de heenreis, we gingen met de trein, viel ik uit de toon. Overal stapten er bosjes oudere dames in. Om mij heen vormden zich kransjes, die er een gezellig uitje van gingen maken. En daar kwamen de eerste breipennen al te voorschijn. Ik leerde meteen dat de ene de andere niet is. Een mevrouw kon alleen maar rondbreien met van die hele lange pennen. Zo was het haar met de paplepel ingegoten. Ze was pas in Shetland geweest en daar kon je die nog krijgen. Toen wilde ik gaan vertellen dat mijn vader vroeger een tijdje een breimachine had gehad waarmee je als een razende hele stukken recht kon breien, en rondbreien trouwens ook, maar dat ging langzamer, daar waren allerlei opsteekstukken voor nodig, maar gelukkig hield ik mij nog net in. Ik had beloofd me te gedragen.
*
In Hoorn voegen we ons in een lange rij richting het Grote Noord. Daar staan de kraampjes met wol, garens, quilts en weefsels. Honderden. De terrassen zitten stampvol. Nanny weet toch nog twee cappuccino’s te scoren bij Boekhandel Stumpel notabene. En toen moest ik toch echt een rondje over de markt.






Een man en vrouw met kind in wandelwagen wringen zich door de meute en langs de stalletjes. Ze hadden er duidelijk wat anders van verwacht. Ik zie alleen maar wol, klaagt zij. Ik hou het voor gezien, moppert hij. Mijn idee denk ik. En ik piep ‘m ook, achterom.
Achterom
De rand van Hoorn, langs het IJsselmeer. Ik loop over het pad van het visserseiland. Dat is eigenlijk geen echt eiland maar een schiereiland tussen de haven van Hoorn en de Hoornsche Hop. Wat een zee, wat een rust en wat een ruimte! De laatste wezens die ik aan het begin van het pad nog tegenkom zijn een man en twee honden aan de lijn, precies bij een bord met de mededeling dat loslopende honden hier toegestaan zijn. Westfriezen zijn eigenaardige mensen en een beetje tegendraads. Die storen zich daar dus niet aan.






Langs het pad staan beelden. Ze zijn onderdeel van een kunstroute door de stad en langs de kust van het IJsselmeer, genaamd: “In den beginne”. Onder die noemer vallen de hierboven geportretteerde beelden “Venster, “Cape”, “Uitkijkjurk”, “Stonehenge Boat” en “Luister maar…”. Ik hoor niets. Het kan zijn dat het daarvoor flink moet waaien, maar het kan ook zijn dat… De route eindigt bij de vuurtoren aan het einde van het pad, maar die vind ik zo lelijk, dat ie hier niet afgebeeld is. In plaats daarvan een doorkijkje naar de loods van Varend Erfgoed op het Oostereiland.
*
Aan het eind van de dag vinden we ook midden in de stad nog een rustig plekje.
Weeshuistuin

