Tour de France

Fietswissel Jumbo-Visma

Na drie dagen Denemarken waren we toch wel een beetje uitgekeken op dat prachtige landschap, de keurig aangeharkte velden, de witte huizen met de rode daken, de zich keurige gedragende toeschouwers die rijen dik langs de kant stonden, de eenvoudige Belgische boerenzoon in het geel en de snor van Magnus Cort. Bovendien had het op de brug niet gewaaid. Dat was een minpuntje. Eigenlijk was er niet veel aan.

Maar dat werd anders. In de eerste de beste etappe op Franse bodem stuurden ze een andere Belg in de gele trui vooruit. Hahaha, het hele pak er achteraan natuurlijk. Honderd meter voor de meet zou de dappere man ingerekend worden door het jagende peloton. Mij maak je niets meer wijs. Zo ging het al jaren in de Tour de France. Maar je raadt nooit wat ze nu bedacht hadden. Dit keer bleef de vos de meute honderd meter vóór op de finish.

Het werd nog gekker. De volgende etappe was over de kasseien. Succes verzekerd. Alleen het regende niet. Dat was een minpuntje. En door al het opgewaaide stof zagen we ook bijna niks. Maar daar werd wat op gevonden. Elf kasseistroken, dus ook …eh… een heleboel gewone stroken zonder keien. Daarnaartoe verplaatste het spektakel zich. De acrobaten reden niet meer óm de verkeersheuvels heen, ze sprongen er nu óverheen. Soms reed er een over de stoep achter de ruggen van de verbaasde toeschouwers langs om bij het eerste gaatje in de rij weer in te voegen bij de anderen in het peloton.

Nog leuker was de renner die zijn rugnummer dertien ondersteboven op zijn rug had gespeld. Een ploeggenoot die vlak achter hem reed zat zo ongeveer ook ondersteboven op zijn fiets in een poging om dat rugnummer te ontcijferen, waardoor hij het achterwiel van nummertje-dertien-omgekeerd raakte en ze beiden tegen de grond gingen.

We kwamen ogen te kort. In een bocht was een strobaal op de weg gelegd. Lachen. Daar reden ze dus keihard tegenaan. Kon niet missen. Op de grond zat iemand die zijn arm weer in de kom probeerde te krijgen. Het lukte hem niet, totdat hij naar de kant van de weg gekropen was en op een stoeltje van een toeschouwer was geklommen. Toen zat die arm zo weer op zijn plaats. Wat een bikkels die wielrenners, hoorde je.

En Jumbo-Visma? Dat wou niet achterblijven. Had ook iets ingestudeerd. Een toneelstukje. Het publiek mocht raden wat het voorstelde. Dat was niet moeilijk. Het werd dan ook meteen geraden. Fietswissel. Stalen ze toch weer de show.

En dwars door dat alles heen, als een rode draad, fietste de snor van Magnus Cort.

Tour de France

De Tour de France van 2022 is nu een weekend oud en er is nog niets Frans aan. Gele trui, groene trui, bolletjes trui, strijdlust, publiek, parcours en landschap: het zijn de Denen, de Belgen en de Nederlanders die de show stelen. Nog geen wanklank gehoord. Alleen waaghals Sagan moppert nog wat na. Die weet niet wat hij meemaakt. Ze gaan niet meer voor hem opzij. Soms vallen er onderweg nog een paar van hun fiets, maar die zitten dan zo weer in het zadel. Zonder erg, zeggen de verslaggevers. Dat betekent: ze mankeren niks, hebben hoogstens een schrammetje.

Ik kijk tour de france en Nanny spit ondertussen in oude archieven naar heel andere dingen. Ze komt aanzetten met een krantenknipsel over een honderdjarige in 1938. Het is de Amsterdamse weduwe Margaretha Frijhaus geboren Ruwenhorst in Huize Vredenburgh. Pastoor P. J. Aarts van de Sint Nicolaas binnen de Veste interviewt haar. Hij vertelt het volgende: . Dát staat er, meer niet. Zoiets kan Nanny dus niet uitstaan. Zij zoekt met Frijhaus PROX Vredenburgh in Delpher en vindt het hele interview. En nog iets wat zij aan mij laat zien. Een berichtje uit het dagblad De Tijd van 14 juli 1938. Ik doe mijn koptelefoon af.

“Tot nu toe hebben de Nederlanders in den Tour de France zich uitstekend gehouden. Twee etappe-overwinningen en een goede plaats in het klassement voor Middelkamp was meer dan men durfde verwachten.”

*

Tour de France 2022

Fabio Jakobsen wint de tweede etappe

Dylan Groenewegen wint de derde etappe

“Maar hoe zullen zij zich houden wanneer de Pyreneeën en Alpen hun het succes, waarnaar zij streven, op elken meter hardnekkig zullen betwisten?”

Tour de France


Leiden 1978

Nooit zag ik de Tour de France in het echt. Ja, in 1978 was ik bij de proloog van de Tour in Leiden. Jan Raas won. Maar dat telde niet…

De proloog werd “geneutraliseerd”, dat is een mooi woord voor “geschrapt”, en Jan Raas kreeg geen geel. Omdat het had geregend. En misschien ook omdat Knetemann, Zoetemelk en Kuiper achter Raas tweede, derde en vierde waren geworden. Zo vinden we het niet leuk meer, zeiden de anderen.

Helemaal natgeregend en boos kwam ik thuis. Wie ook boos was? Jan Raas. En daar heb je dan een kwaaie aan. De volgende dag won hij het eerste gedeelte van de eerste etappe naar Sint Willebrord. En het tweede gedeelte van de eerste etappe naar Brussel was voor de Belg Walter Planckaert. Jan Raas kreeg alsnog zijn gele trui en Freddie Maertens de groene. En zo lag het hele circus weer op koers.

***

Morgen begint de Tour in Kopenhagen. Misschien iets voor een Deen? Ik zie het wel.

Pogacar (achtste etappe Tour de France 2021)