Tata Steel Chess Tournament 2018 tienkampen

DAG 1

En heb je nog een leuke anekdote, vraagt Nanny als ik thuis kom. Nee, zeg ik, maar anderen in mijn groep wel. Die hadden van alles meegemaakt en de clou van het verhaal was steeds dat ze daarin op onnavolgbare wijze aan het langste eind trokken. En wat is jouw clou vandaag, dringt Nanny aan. Dat ik dus weer eens aan het kortste eind trok, mompel ik. Mijn tegenstander zei: mijn maten wachten. En weg was hij. Dan zal je wel te lang doorgespeeld hebben. Ze wrijft nog wat zout in de wonde. En zat je daar een beetje knap? Ja dat ook. Het was weer afgeladen vol en ik zat ver in de hoek van de zaal helemaal weggeborgen onder de brandslang zo ongeveer. In de verte zag ik soms clubgenoten lopen. Ik heb gezwaaid en geroepen, maar ze zagen en hoorden me niet of deden alsof. Nanny neemt nu zogenaamd gas terug: het is wel groep 5 hè? Foto’s gemaakt dan maar? Nee, of toch: eentje, aan het eind van de middag in het midden van de zaal, van een partijtje dat over belangstelling niks te klagen had.

 

DAG 2

Dit keer tappen we uit een ander vaatje:

In een woeste Wolga dreigen mijn tegenspeler en ik om beurten kopje onder te gaan. We stapelen fout op fout en het is een wonder dat geen van ons beiden wint.

Hier hap ik al naar adem. Ik doe het voor de hand liggende Pxe6 waarna er voor zwart niet anders opzit dan ruilen op c3 gevolgd door Da5. Ik red mijn toren: Tf1-f4, zwart slaat met de dame op c3 schaak, en ik produceer de krukkenzet Ld2?  in plaats van Dd2! Het loopt met een sisser af, want zwart kiest voor het schaak op e5? in plaats van op g3!

Zes zetten later. Mijn toren op f4 heeft twee zwarte paarden onschadelijk gemaakt maar helaas daarbij zelf het loodje gelegd, evenals zijn collega op a1 trouwens. Ik kan  de verleiding niet weerstaan om tenminste een toren (op a8) terug te winnen in plaats van met Pe6+ remise te maken. En weer word ik gered: zwart geeft eerst schaak met zijn andere toren alvorens op a2 te slaan maar met de koning op g3 is dat niet zo erg meer.

Wit kan zich knap redden met De6! of Pc7! Ik kies voor het laatste. In tijdnood gebeuren er nu de vreselijkste dingen die ik hier liever niet laat zien. Zwart mist nog minimaal twee keer de winst, wit doet daar uiteindelijk niet voor onder.

 

DAG 3

Eindelijk mooi weer in de duinen. Maar in de Moriaan wil het nog niet lukken. Een bloedeloze remise gespeeld. En snel klaar. Dus nog wat foto’s gemaakt.

 

DAG 4

Quirine Naber en Timardi Vehoeff

De Masters en de Challengers hielden rust en de wedstrijdleiders waren ziek, dus wij hadden een heerlijke dag. Aart Strik had Gerda Schiermeier uit De Zon opgetrommeld om hem bij te staan en zo liep alles op rolletjes.

In tienkamp 3B speelde koploper Richard Schelvis met wit een prachtige partij tegen Khoi Pham.  De zetten heb ik gestolen maar ik zal ze hier niet tonen (want dan kan hij ze nog een keertje doen). Alleen de laatste vijf, dat kan geen kwaad.

Richard nam nu ruim de tijd. Zijn tegenstander at een kroketje. Ik hield het niet vol en ging een rondje lopen. Toen ik terug kwam was er 41. Th6xg6+! Ld3xg6  42. h5xg6 Lg5-f6  43. Kg1-g2 e5-e4  44. f3-f4 Lf6-d4  45. g4 gedaan en had Richard gewonnen.

Igor Vanduyfhuys

Even verderop liet clubgenoot Hans Leeuwerik zich beetnemen door de jonge Igor Vanduyfhuys. Hij had verzuimd met zijn loper de zwarte pionnen te stoppen. En wat mij overkwam was niet veel beter. Net toen ik mijn zaakjes op orde had en een stuk dacht te gaan winnen, werd ik verrast door een desperaat dameoffer.

In het eerste diagram bedenk ik het talentvolle 19. e3-e4!
Zwart slaat met 19. … Pf6xe4 en ik doe het enige juiste: 20. Pd2xe4, want zowel 20. Lxe7? als  20. Lxe4? (Pxe4 Txc8 Txc8 Lxe7) falen op zwarts Pe4-c3 met matdreiging op g2. En na 20. Pe3 volgt er een ware slachting (Dxd2 Dxd2 Pxd2 Lxe7 Pxf1 Lxf8 Pxe3 Lxc5 Pxg2) en als ik goed heb geteld sta ik dan twee pionnen achter.

In het tweede diagram heeft zwart met 20. … Le7xh4 mijn dameloper geslagen (misschien had hij beter La6 kunnen doen). Ik krijg er zin in en val met: 21. Pd1-e3 de dame aan. Die gaat een stapje opzij: 21. … Dd5-e5 en ik val met 22. f2-f4 opnieuw de dame aan. Dat gaat hem het paard op c5 kosten denk ik. Hij doet doodleuk 22. … De5-d4 en ik dus lachend 23.Tf1-d1 Kat in ‘t bakkie.

Het derde diagram: 23. … Dd4xd1 En ja hoor, ik denk weer eens dat nu álles kan  en doe 24. Tc1xd1?? Hoe is het mogelijk. Sukkel die ik ben! Niks stuk gewonnen. Een moeizame remise wordt het. Ik ben hard op weg naar De Zon.

 

DAG 5

De foto’s zijn vandaag een beetje onscherp. Ik zit nog een beetje na te trillen. Mijn tegenstandster liet me alle hoeken van het bord zien. Ze stond zo goed dat, toen het toch nog remise dreigde te worden, zij daar niets van wilde weten en met haar lopers bleef jagen op alles wat bewoog, totdat ik sterretjes zag en zij toch nog een manier vond om mij aan een onverdiend punt te helpen. Uitgewoond en kletsnat kwam ik thuis. Nanny had voor mij gekookt. Kan ik dan niks meer zelf?

 

DAG 6

De rustdag is gehaald zonder al te grote schade. Wel kreeg ik nog een Franse ruilvariant voor mijn kiezen. En als ik ergens een hekel aan heb … Ik moet er maar eens wat meer aandacht aan besteden. Nu werden al snel ook nog alle lopers afgeruild en de dames en de torens en dat was het dan. Ik heb echt geprobeerd te winnen beweerde mijn tegenstander. Nou, ik dus niet, dat ligt niet in mijn aard. Ze moeten me echt dwingen, dan lukt het nog wel eens, maar zo dus niet.

Heel veel bekenden zie ik. Eric van Benschop, Han Kemperink, Gerard van Pinxteren, Wim Rakhorst, Johan Buis, Paul Harmse en op de achtergrond ook nog Ron Lameris, Hans Leeuwerik en Cock Ippel.

En wat te denken van dat sarcastische mannetje die zegt dat zijn vrouw alles weet. Beter weet is de boodschap. Het is misschien nog waar ook, vrouwen lezen wel eens een boek.

Ja sorry hoor, er gaat wel eens wat mis

 

DAG 7

Vijfenveertig jaar geleden was zij dameskampioen van Nederland. Ik zag er een beetje tegen op. Maar ze was zes minuten te laat en het eerste dat zij deed was alle stukken op een hoop gooien inclusief mijn pion op d4. Er lag suiker op het bord. Zo kon er niet gespeeld worden. Er werd geveegd en geklopt en links en rechts kwam het commentaar los. Eén zet tegelijk hoor. En dat is nog eens een opening. Ik meldde verrast dat ik mij híer niet op had voorbereid en hielp mee de orde te herstellen. Toen dat gelukt was en mijn pion weer op d4 stond ontwikkelde zich een vrolijk partijtje. Voor mij dan. Want zo kordaat als zij begonnen was, zo terughoudend was zij nu:

En dan nog wat. Over kleding. Fons Vermeulen bivakkeert deze week een straatje achter ons en hij kwam even buurten. Hij vond dat Sandra Keetman er prachtig uitzag. Alle dagen eigenlijk. En steeds weer anders. Dat vond hij mooi. De charmeur. En toen keek hij mij vals aan en zei: en dat kan je niet van iedereen zeggen.

 

DAG 8

Het was een lange zit vandaag. Voor de tweede keer in dit toernooi werd ik met dat vermaledijde d4-Lf4-systeem van wit geconfronteerd. En net zoals de vorige keer bereikte ik met meer geluk dan wijsheid een gewonnen eindspel.

stelling na 35. Kf2-e3

Die zwarte pion op e2 is een schavuit maar die zal niet promoveren. Dat zal de h-pion gaan doen. Mijn eerste zetten zijn dus h7-h5-h4-h3. Wit beweegt wat heen en weer met zijn toren, probeert niet eens meer met b3 de b-lijn te openen, wat ook eigenlijk geen zin meer heeft.

stelling na 44. Te1-h1

Er zijn over en weer een paar onschuldige zetten gedaan om de tijdcontrole te halen, maar nu gaat het dan gebeuren. Ik ga mijn koning naar de h-lijn brengen: 44. … Kf5-g4  (wit kan de e-pion niet slaan wegens Kg4-g3+ gevolgd door h3-h2) 45. Ke3-f2 Kg4-h4  46. Th1-g1 h3-h2 47.Tg1-h1 Kh4-h3 en de manoeuvre Lh5-g4-f5-e4 beslist de partij. Op naar het café.

 

DAG 9

Na afloop. In het café zaten twee mannen die ook hadden geschaakt maar die bridge toch leuker vonden. En je begrijpt het niet, zei de een, ze komen helemaal uit Friesland en Limburg. En uit India, zei de ander. Ja, maar die worden betaald, wist de eerste. En Johan Buis had van een man gewonnen die al vele malen gefotografeerd en nu ook nog getekend was. Waar hij bij zat. Vanwege de karakteristieke kop, van die andere man dus. Het moest niet gekker worden. Hij ging aan het bier. Nanny moest ik daar trouwens ook weer weg plukken, uit dat café. Gisteren zat ze in De Zon aan de bar. Daar stond een pinapparaat en daar mocht niemand aan komen, zelfs wapperen mocht je niet zelf doen, want als er ook maar iets veranderde aan de opstelling van dat ding dan had het geen bereik meer. Komt er een kleine jongen met een autootje over de bar gereden. Hij ziet het pinapparaat. Knopjes drukken roept hij. Het hele café op tilt. Net op tijd weet zijn oma een ramp te voorkomen. Reuze gezellig, vond Nanny het. Het wordt nog een hele toer om haar weer in het gareel te krijgen.

Tata Steel Chess Tournament 2018 vierkampen

Tata Steel Chess Tournament
dagvierkampen
16 januari 2018

Tata Steel Chess Tournament 2018 vierkampen

Tata Steel Chess Tournament
weekendvierkampen
13 januari 2018

Tata Steel Chess Tournament 2016 (tienkamp)

 

Inschrijving

Morgen beginnen de tienkampen. Ik doe mee, voor de zoveelste keer. Mijn eerste zetten deed ik in 1974 in groep 7. Het jaar daarop mocht ik optreden in groep 3. Dat werd geen succes. Niet eens zozeer door het resultaat, maar meer omdat er door de gebruikelijke indelingsperikelen op het laatste moment slechts acht deelnemers waren in mijn groep. En dan hadden we in die tijd ook nog eens twee rustdagen, dus dat betekende vier dagen vrij. Waardeloos. Maar wel leuk was de internationale samenstelling van de groep. We hadden een Belg: Van Nevele, een Engelsman: Angel, een Zweed: Knutsson, drie Duitsers: Ehrich, Wissell en Nothnagel, en behalve ik nog één Nederlander: Van Loon. De namen heb ik niet verzonnen. Er is intussen veel veranderd. De buitenlanders laten een beetje verstek gaan en onvolledige groepen worden, desnoods nog op dag twee, samengesmeed tot één zwitserse groep. En de inschrijving gaat nu gestroomlijnd via het internet. Vroeger ging dat per briefkaart en soms werd er geloot. Dat waren spannende tijden, getuige een verslag uit die jaren:

Voor de echte schakers begint het toernooi zodra het is afgelopen: met wachten op de volgende editie. De tijd wordt gedood met zaken als eten en drinken, vakantie, een verjaardag, een feestje en nog maar eens vakantie, je moet toch wat, maar het stelt niet veel voor, het leven is zogezegd in zomerslaap. Pas in oktober gaat één oog open, gericht op de brievenbus. Het begint nu langzaam te gonzen op de schaakclub: heb je de inschrijvingskaart al gehad, wanneer zou die komen, snel insturen hoor, je doet toch ook mee?

Het was van het grootste belang, schakers spreken dan al gauw van levensbelang, dat de kaart, zodra die bij je in de bus viel, ingevuld werd en per kerende post terugbezorgd. Deelname was namelijk beperkt en wie het eerst kwam het eerst maalde, was de overtuiging. Eén keer deed ik met opzet niet mee. Het zou de laatste keer worden, dacht ik, en in plaats van schaken zou ik fotograferen. Het werd een aardige reportage, maar gelukkig niet van het laatste toernooi. En het knaagde, want schakers fotograferen, ach wat zal ik er van zeggen, het is steeds hetzelfde, nou ja, ze zitten in ieder geval stil. Het volgende jaar dus weer snel de kaart ingestuurd. Maar ik deed wederom niet mee, ik was uitgeloot. De wachttijd werd zodoende, door eigen toedoen en door het lot, uitgebreid tot drie jaar, dat is zo ongeveer de tijd waarin een schaker het schaken verleert en aan de drank raakt.
Maar voor het volgende toernooi was ik op tijd. Twee keer uitloten was uitgesloten, was beloofd. De postbode werd opgewacht, de kaart aan het begin van de straat uit zijn handen gegrist, ter plekke ingevuld en meteen in de brievenbus geworpen. Uitgeput viel ik thuis neer op de bank. Nanny zei, heb je er een postzegel opgedaan. P-p-postzegel? Dat was dus wel snel, maar niet goed. Ik wist het nu zeker, schaken was niet belangrijk, ik zou nooit meer meedoen. Een ellendige tijd volgde. Je hebt je toch wel opgegeven? Ja, nee, ik weet het eigenlijk niet. Het viel mee. Ik kreeg een uitnodiging en voegde me op de eerst dag van de tienkampen in de rij voor de inschrijving. Behendig sloeg ik me door alle controles heen, bedankte beleefd voor de snertmaaltijd en wilde net opgelucht naar de speelzaal ontkomen, toen een strenge meneer wedstrijdleider mij terugriep. Hij had nog een appeltje met mij te schillen, ik wist zeker wel waar het over ging. Ik keek onnozel en hij verduidelijkte: ik had mij ongefrankeerd opgegeven. Hij had een lijst voor zich, met namen van soortgelijke zondaars, ongeveer elf, zag ik in de gauwigheid, allemaal opgave zonder postzegel. Als iedereen dat deed, dan kon bruin het niet meer trekken. Dat snapte ik toch? Ik knikte zo begripvol mogelijk en stamelde dat het niet weer zou gebeuren. Goed dan, sprak hij ruimhartig, als je die 39 cent alsnog wilt betalen, dan mag je meedoen. Ik wist niet hoe snel ik mijn beurs moest leegschudden. Opgelucht bedankte ik hem, uitbundig, ik was nog nooit zo blij geweest.

Wat een geluk

vlagWat een geluk! Ik had nog één seconde voor mijn veertigste zet. De paardvork die hij uitvoerde en die mij een kwaliteit zou gaan kosten, zag ik al niet meer. Ha-4-schaak! En indrukken. Kon nooit een seconde in beslag hebben genomen. Dacht ik. Allebei keken we naar de klok. Geen alarmbellen, sirenes of rood knipperende seinen. Ik haalde opgelucht adem, had er opeens weer 45 minuten bij. Hij deed ook zijn veertigste en stond op. Even later kwam wedstrijdleider Aart Strik langs. Hij keek naar de zwijgende klok. Ik rook onraad. Stond daar niet in een geniepig hoekje toch iets wat op een vlaggetje leek? Kon dat niet weg? Was er een claim? Moest ik gauw een zet doen? Ik zette mij schrap voor zijn oordeel, maar hij zei niets. Ik was door de mazen van het net geglipt. De partij werd remise. Mijn tegenstander nam het in de nabespreking sportief op. Het eerste gekregen halve puntje.

Uit vorm

De voorzitter van de Waagtoren Alex Albrecht zuchtte eens diep. Het wilde maar niet lukken. Eigenlijk was hij gewoon uit vorm. Hij bestuurde een bruisende vereniging. Soms te bruisend. Het was bijna een dagtaak om de boel een beetje in het gareel te houden. En hij had al een tijdje geen schaakpartij meer gewonnen. Toch was ik op mijn hoede. Ze hadden mij gewaarschuwd. Niet in zijn openingen meegaan, want daar wist hij alles van. Zo gezegd zo gedaan. Met een idioot pionoffer haalde ik hem uit zijn spel. Hij was even de draad kwijt. Ik trouwens ook. Halverwege de partij kon ik mijn pion terugwinnen. Ik keek wel uit. Dat was dus niet zo slim. Maar met een goed geplaatst remiseaanbod redde ik de zaak.

24. … Lf3-e4
Niet de beste zet. Het was verstandiger geweest om met c5-c4 de stelling dicht te schuiven. Nu zou ik het nog knap lastig hebben gekregen bleek in de nabeschouwing. Maar de zet en het bijgevoegde vredesvoorstel miste zijn uitwerking niet en zo kwam ik voor de tweede keer goed weg.

Blunders

Er zijn dit jaar wél buitenlanders. Vanuit alle windstreken: Afrika, Australië, Syrië natuurlijk, en een hele groep Zuid-Koreanen. Vandaag mocht ik het opnemen tegen een man met de prachtige naam Matthew Temisaren Johnson. Hij is in 1999 vanuit de Soedan in Nederland aangekomen toen hij zestien jaar oud was. Oorspronkelijk kwam hij uit Nigeria en zo staat het ook op zijn identiteitskaart: burger van Nigeria. Nu reist hij heen en weer tussen Nijverdal, waar hij woont, en Wijk aan Zee. En hij kan schaken niet te kort. Kijk, dat zijn mannen. Daar kan ik niet tegen op.

Het plan was h2-h4, maar ik deed eerst nog even Lc3-d2?? Dit mogen we gerust een blunder noemen. En niet zo’n kleintje ook. Het “aangevallen” paard ging als een dolle te keer en mijn tegenstander ging een vroege trein halen.

Stijlvoller, maar niet minder erg, was de blunder die clubgenoot Berend van Maassen produceerde toen hij opgaf in de volgende stelling:

Ach, zei zijn tegenstander, dat komt goed uit, want ik wist echt niet hoe het verder moest na loper slaat toren.

Ja kijk als het zó gaat, dan hoeft het voor ons niet meer.

Met de Franse slag

Mijn tegenstander opende verrassend met e4. Die kreeg dus een Franse partij voor zijn kiezen. Had hij kennis genomen van “Fort Knox“? Voor de zekerheid maar voor klassiek gekozen dit keer. Na 1.e4 e6 2.d4 d5 3.Pc3 Pf6 schoof hij door. We speelden de bekende zetten met een vroeg f7-f6, recept Marcel Duin. En toen stond het zo:
Hij was kennelijk uit zijn openingsboek, want hij sloeg op c5. En dat had hij op dit moment beter niet kunnen doen: 11. d4xc5? Pf6-g4! Nog geen man overboord, als hij nu maar Ld4 had gedaan. Er volgde echter slordig 12. Dd1-d2?? en toen had hij na 12. … Pg4xe3 13. Dd2xe3 d5-d4 op kunnen geven, zoals hij later terecht opmerkte. Dat was dus een makkelijk verdiend puntje.

Het echte vuurwerk had plaats bij het treffen tussen Alex Albrecht en Gabri van de Schootbrugge. In een spectaculaire partij ging Albrecht door zijn vlag, maar beiden misten een hele rits zetten in hun notatieboekje. Dat werd dus reconstrueren met de wedstrijdleider erbij. Maar wat ze ook probeerden, er was met geen mogelijkheid meer een logisch geheel van te maken. In vriendschappelijk overleg werd toen, voordat jan en alleman zich er mee ging bemoeien, tot remise besloten.

Oude rot

Verloren van een oude rot in het vak Theo de Vries. Dat kan gebeuren. De Catalaan die ik speelde bleek veel te moeilijk voor mij en hij wist er wel raad mee.

de vriesDe compensatie die ik dacht te krijgen voor de geofferde pion op c4 is ver te zoeken. Ik had nu 16. e4-e5 Pf6-d5  17.Pd2-e4 Dc8-b8  18.Lf4-d2 moeten doen. Zwart komt dan moeilijk los. In plaats daarvan deed ik 16. Lg2-h3? Dit verhinderde wel 16. … e6-e5, maar niet 16. … c6-c5! en zo kon ik dus al spoedig een rondje door de zaal gaan maken:

2016 Wijk aan Zee - Tata Steel Chess Tournament [20160126-Pentax K01-20592]in de toptienkamp won Vladimir Dobrov van Anna Rudolf

2016 Wijk aan Zee - Tata Steel Chess Tournament [20160126-Pentax K01-20595]maar ook iets lager werd goed nagedacht

2016 Wijk aan Zee - Tata Steel Chess Tournament [20160126-Pentax K01-20596]en over belangstelling hadden we niks te klagen

Remise?!

De partij was scherp opgezet, daar lag het niet aan. Maar toen wisten we het niet meer. Wit speelde 14. Pc3-e4 waar e5xf6 misschien stellingvoordeel had opgeleverd. Zwart koos met 14. … Lc5-e7 de veilige weg in plaats van met Lb7xe4 nog iets te wagen. En zo werd het na 15. Dc2-e2 Pf6xe4 16. Lg5xe7 Dd8xe7 17. Ld3xe4 Lb7xe4 18. De2xe4 0-0 en nog wat zetten toch nog remise.
Op naar het café voor de Skuumkoppe. En de nabeschouwing, maar ook die konden we geen van beiden winnen.

Terug in de speelzaal eerst een foto gemaakt…

Sopiko Guramishvili
Sopiko Guramishvili

…en toen even gekeken bij Berend van Maassen:

van maassenDie ging dus winnen. Eerst e5-e6+ en dan Ta1-f1 of andersom, daar wil ik vanaf zijn. Door naar het bord van Sjoerd Plukkel, een andere held. Ach, die ging verliezen. Terug dus naar het café voor een laatste rondje om het af te leren. Ik was niet de enige.

Theo de Vries, Dirk Kruiper en Johan Buis zitten ook niet op een droogje…

(Thuis las ik dat Berend toch weer remise had gespeeld. Je kan hem ook geen ogenblik alleen laten)

The Man with the Blue Guitar

Weer verloren. Van Gabri van de Schootbrugge. Gabri speelt schaak en gitaar. En ik zit maar wat te dromen, heb de rustdag nog in mijn hoofd. Ik schrik even van Ton Sijbrands, die de gong slaat, maar dommel al gauw weer in. En van wie zijn al die rare krabbels? Helemaal gestoord. Nog twee partijtjes en dan gaan we maar weer wat nuttigs doen. De schuur opruimen of zo. Want hier wordt een mens niet beter van.

Inguh Kim

Inguh Kim komt uit Seoel, de hoofdstad van Zuid-Korea. Hij heeft samen met Changoon Kim (hier ook aanwezig), gespeeld op de olympiade van 2014 in Tromsö (Noorwegen). Zij proberen zich nu te plaatsen voor de volgende olympiade in Bakoe (Azerbeidzjan).

Naast deze twee Kimmen geven nog zeven andere Zuid-Koreanen acte de présence in Wijk aan Zee: Chanhee Park, Garam You, Doheyeon Yun, Geonha Yun, Yoonseo Jung, Jaebeen Ha en Jihuyun Oh. Changoon Kim is de waterdrager van het stel. Hij zet elke dag bij alle anderen twee flessen mineraalwater neer. Tenminste de eerste ronden. Maar ze krijgen het niet op, dus nu is het er nog maar één. Zelf behelpt hij zich met anderhalve liter sinaasappelsap.

Inguh Kim is CM (kandidaat meester), tenminste dat staat op zijn kaartje. Hij wil grootmeester worden. Hij informeert bij mij of leeftijd een rol speelt. Dat denk ik wel, antwoord ik voorzichtig. Maar dan komt hij met een ingewikkelde tegenwerping. Hij verbaast zich over het feit dat er hier zoveel ouderen (dan hij) meedoen en nog veel gekker: hij heeft er een keertje van verloren. Dat moet dan Theo de Vries zijn geweest, opper ik, die zit in onze groep. Ja, zegt hij, maar dat betekent dat leeftijd er helemaal niet zoveel toe doet. Dat zullen we dan nog wel eens zien, zeg ik, en ik verlies in 35 zetten. Hij wist zich het zweet van het voorhoofd, maar dat komt meer omdat hij voortdurend zijn waterdichte windjack aanhoudt dan door mijn omgekeerde bewijsvoering.

Café De Zon

Wijk aan Zee

De laatste dag in Wijk aan Zee gaat in regensluiers gehuld. Er zijn winnaars en verliezers en soms moet er gerekend worden. Zelf verloor ik vier keer en vijf keer niet. Nanny komt mij afhalen. Zij zegt trek het je niet aan. Heb je die man in die rare bloes gezien? Ik zeg waar jij niet op let. We doen nog een laatste rondje door het dorp. In de kerk wordt erwtensoep geserveerd en er is muziek. Bertje Doperwtje. Het is niet meer als vroeger. De schaak-pop-up-winkel in de Zwaanstraat is nog open, maar wij zijn de enige klanten. Gelukkig is het in Sonnevanck ouderwets gezellig. Volgend jaar nieuwe ronden nieuwe kansen. Tot dan.


Tata Steel Chess Tournament 2016 vierkampen

 

Tata Steel Chess Tournament 2016
(weekendvierkampen)
Wijk aan Zee 16 januari 2016

Tata Steel Chess Tournament 2016
(dagvierkampen)
Wijk aan Zee 19 januari 2016