De partij van de dag kwam op naam van Cees Duivenvoorde. Hierboven zit hij te peinzen over een dubbel loperoffer. Dat zal toch niet waar zijn?
Thomas Broek
Thomas Broek speelde zoals gewoonlijk een spannende partij, die hij trouw instuurde. Hij lijkt in deze partij met zwart aan de winnende hand te zijn, maar hij kan zijn g-pion niet aan de overkant krijgen. Hij had op de vierenvijftigste zet moeten voorkomen dat de witte koning ernaartoe kon lopen, maar hij was bang dat zijn eigen koning op de onderste rij in de knel kon komen. Gelukkig had zijn tegenstander op de zesenveertigste zet ook een goede mogelijkheid laten liggen.
Ingmar Visser
Hendrik Koopman, onze man op Corfu seinde dat hij al gewonnen had. Net voor zijn vertrek had hij zijn partij vooruit gespeeld. Maar vraag niet hoe. Met versneld tempo. Hij moest het vliegtuig halen. En dat we daarom de zetten, vooral die van hem, met een korreltje zout moesten nemen. Hij wist ze ook niet allemaal meer. Maar hij had dus wel gewonnen. Om het goede voorbeeld te geven. Of we dat wel even in onze parmantige koppetjes wilden prenten.
En nu heeft Hendrik, door het dolle heen, Peter Uylings zover gekregen om van de zomer samen met hem het gecombineerde Senioren- en Veteranentoernooi in Dieren te gaan spelen. Het is dus mogelijk dat we in juli zowel een veteranen- als een seniorenkampioen in de gelederen hebben.
Paul Spruit en Seréyo Bekkink
Toen de wedstrijd van het tweede tegen Santpoort begon stonden we dus met 1-0 voor. Stefan zette daarom opgewekt voor de anderen zeven remises op het menu. De Kokken hielden zich daar keurig aan. En ook Wim Rakhorst liet zich van zijn beste kant zien. Stefan zelf verloor, maar dat werd gecompenseerd door de overwinning van Peter Uylings. Maar toen ook Cor Meems verloor, was Wijk in last. Alleen een overwinning zou ons theoretisch, in het bijzondere geval dat Kennemer Combinatie verloor, nog kunnen redden. Had Stefan uitgerekend. Dat legde de druk nu op de schouders van Paul Spruit, die manmoedig vocht om dat ene punt binnen te halen dat de anderen in alle voorgaande wedstrijden zo slordig hadden laten liggen.
*
*
Het werd dus geen punt en ook geen half punt. Dus De Wijker Toren 2 won niet en speelde zelfs niet gelijk. En nu is het wrange dat een gelijkspel, zo blijkt achteraf… nee ik wil het niet weten. Dit kan niet waar zijn.
De supporters van De Wijker Toren hadden er zin in. Weliswaar woei de wind recht in hun gezicht, maar eenmaal op de Zeeweg, ze roken de hoogovens al, wisten ze dat ze het gingen halen. Zonder ons beginnen ze echt niet, hijgde ik. Het is tien voor een, we zijn op tijd, zei Bram. Ik roep meestal maar wat, Bram is meer van de harde cijfers. Op dat moment kwam ons, ter hoogte van het nieuwe transformatorstation, een bakfiets voorbij gestormd met een váárt, we konden onze rijwielen nog net op tijd aan de kant zetten. Een schaker, dacht ik, dat zag je zo: verstand op oneindig, blik op nul. Bram begon meteen de adelaarslijst van alle Wijker Torenaren uit zijn hoofd op te zeggen. En jawel, bij het huis met de Indiaan, dat is zo ongeveer het keerpunt van Bram als hij aan het hardlopen is, maar dit terzijde, dus bij dat huis met die Indiaan (en de totempaal), hadden we ‘m te pakken. Virtueel dan. Zelf was de jonge hond ons allang vooruitgesneld en ver uit beeld.
In Wijk aan Zee wachtte ons de eerste teleurstelling. De teams van De Wijker Toren speelden niet in de zonnige zaal vlak achter het café, maar verdeeld in twee bijna onvindbare spelonken diep in het gebouw. In een doolhof van nauwe gangetjes, kleedkamers en opslagruimtes vonden we eerst de mannen van De Wijker Toren 1, die het tegen Veenendaal 1 gingen opnemen, en na een ellenlange zoektocht door nog veel verder gelegen krochten (Bram zei: een el is nog geen zeventig centimeter) de restanten van De Wijker Toren 2 en Santpoort 1. Dat was de tweede teleurstelling. Drie kopborden hadden vooruit gespeeld, zonder ons. We stonden met 2-1 achter. Eigen schuld dikke bult. Tel uit je winst. Nu dus geen Uylings, geen Koopman en ook geen Kok. De glans was er gelijk van af. En het zou nog erger worden.
Rob de Roode tegen Rens Wiemerink
De staart van het tweede verloor met 4-1. Voor Santpoort scoorde de familie De Roode, verdeeld over twee sessies, drie punten. Goed van die mannen, maar eigenlijk om je dood te schamen. De derde klasse telt zeven poules. De nummers acht, negen en tien degraderen, plus de drie slechtste nummers zeven. We willen niet meteen Jan Sinnige nadoen (die bleef in vroeger tijden, als Weenink stijf bovenaan stond, onverminderd waarschuwen voor degradatie), maar dat er een zware pijp gerookt gaat worden is wel duidelijk.
Menno SchaeferDave LooijerWim Rakhorst
Stefan Jorritsma, Menno Schaefer en Jelle van den Broek terug in het café van De Moriaan
*
Na dit debacle zijn we, na ons pijpje opnieuw gestopt te hebben, de De Wijker Toren 1 maar eens wat beter gaan volgen. Dat zat ook een stuk dichter bij de bar.
Op de eerste vier borden was de tegenstand (in ratingpunten uitgedrukt) het grootst. Sam Cornelisse kwam er niet aan te pas tegen Stefan Bekker, die op de vijftiende zet (na een heel klein foutje van Sam, meer was het niet) een pionnetje pakte, daar op zesentwintigste zet op zijn gemak een pionnetje aan toevoegde en een zet later nog een en twee zetten later weer een. Jimmy van Zutphen deed het beter. Hij verschalkte met een gezonde portie optimisme en een heel klein beetje geluk zijn tegenstander Joost Offringa, die de bui te laat zag hangen en toen nat ging. Rick Duijker snapte er dit keer naar eigen zeggen helemaal niks van. Zijn tegenstander had uit een zo op het eerste oog compleet onderontwikkelde stelling (Bram zei: die kan er volgens mij helemaal niets van) een aanval te voorschijn getoverd waar de honden geen brood van lusten en Rick ook niet. Ik keek Bram aan, ik heb niets gezegd zei die. Sjoerd Plukkel tenslotte speelde de Franse doorschuifvariant in twintig zetten fantasieloos naar remise.
(Bericht aan de zetter: “fantasieloos” schrappen aub)
*
Rick Duijker
Ik ga het aan de computer vragen. Als Rick het doet (dat zei hij tenminste na afloop, het was niet zijn gewoonte, maar nu wilde hij het weten), dan doe ik het ook.
*
Thomas Broek was, met enige vertraging, opgehaald door Paul Spruit. Beiden begonnen dus iets verlaat aan hun partij. Het deert ze totaal niet. Bij Thomas is dat helemaal opvallend. Hij neemt om de haverklap rustig de tijd om iets te gaan halen uit het café of bij de andere partijen te kijken en komt toch nooit in tijdnood. Zijn partijen zijn vrijwel altijd de moeite waard om na te spelen. Bijna onmiddellijk na de wedstrijd stuurt hij ze mij op. Eerst gewoon uitgetypt en even later ook in PGN-formaat. Opdat ik geen fouten maak. En hij heeft gelijk. Want tussen de zetten die ik heb gefotografeerd van zijn blaadje zit er altijd wel een die ik niet goed kan lezen of niet begrijp, want hij kan soms bijzonder origineel uit de hoek komen en dan kan de computer ook niet helpen, want die zegt in zo’n geval: “Snap ik ook niet”.
In deze partij gebeurt iets dat ik leuk vind. Er komt een pion van a4 naar a3 en op slag is ie niet gevaarlijk meer. Het begint er al mee dat de witte b-pion ‘m ongestraft kan passeren. Wat? Mag dat zomaar? Is en passant nu opeens niet van toepassing? Okay, er zat een zet tussen, maar dat zie ik nu pas. En dan nog iets. De witte koning krijgt, door achter die zwarte pion te kruipen (in dit geval op a2), een mooiere schuilplaats dan hij zich ooit had kunnen wensen, beter nog dan achter een pion van de eigen kleur. Voor echte schakers is dat allemaal gesneden koek. Ik vind dat mateloos boeiend. Eén stapje te ver en je bent er geweest.
Luuk de Man van de Veenendaalse Schaakvereniging
*
Marcella Gunther van de Veenendaalse Schaakvereniging
*
Arjan Wijnberg leverde weer een onvervalste vechtpartij af. Op de zesentwintigste zet ontploft de stelling.
*
Aan het eind van de middag was wonderlijk genoeg alleen Dragan nog aan het werk. Na de veertigste zet had hij tot drie keer toe fluisterend aan mij gevraagd of ze er nog tijd bij kregen. Ik word langzamerhand zo doof als een kwartel, dus toen zocht hij een beetje boos zijn heil bij Wim Rakhorst. Die zei nog een half uur. Dat moest Dragan even verwerken. Hij wist niet of hij daar nog zin in had. Maar toen er wat meer belangstelling kwam, herpakte hij zich en wilde hij best nog wel even laten zien hoe je zo’n klusje klaart. Zonder mankeren stelde hij met een professionele remise de overwinning van het team veilig. Zo, zei Bram, dat kan hij dus ook.
De twee KNSB-teams van De Wijker Toren speelden gescheiden. Het eerste tegen Fischer Z in Amsterdam, het tweede in Velserbroek tegen Santpoort. Ik moest kiezen. In Amsterdam woont Noortje vlakbij de wedstrijdlocatie en in de Velserbroek wil ik eigenlijk liever niet gezien worden. Maar ja, Wijker 1 tegen Fischer Z, dat ging ‘m niet worden, dus toch maar met het tweede mee, als negende man.
In het Polderhuis in Velserbroek was het zo vroeg op de zaterdag al een komen en gaan. In de grote sportzaal werd gehockeyd en in de schaakzaal dansten kleine balletmeisjes. Ik ging me wel vermaken, dacht ik. Maar daar had je de schakers al. De oudjes met de auto en Cas op de fiets. Dus die kreeg van mij alvast een punt. Wim Rakhorst trok me voor de ruit bij de balletmeisjes vandaan. Ben je er nou al weer, zei hij. Voor hem noteerde ik dus voorlopig een nul. Zo, ik schoot al lekker op met mijn verslag.
Om kwart over een kwam de schaakzaal vrij. De balletmeisjes werden jammer genoeg door hun vaders en moeders meegenomen en in een handomdraai had de familie De Roode in plaats daarvan schaaktafels, borden, stukken en klokken in het gelid staan. We konden beginnen. Ik ging eerst maar eens bij de hockeymeisjes kijken.
Er kwam een man naast mij staan. Kom je fotograferen? Hij wees op mijn camera. Eigenlijk kom ik voor de schakers in de andere zaal, zei ik, maar daar zit nog niet veel beweging in. Nee, zei hij, dit gaat sneller. Ja, zei ik, dat ook.
Het publiek gedroeg zich voorbeeldig. Geen geschreeuw of gescheld. En de spelers en speelsters in het veld ook: keurig. Soms vroegen ze na een fluitsignaal de scheidsrechter om uitleg. Waarna het spel zonder morren hervat werd. Er werd een bal door de open deur waar ik stond het café in geslagen. De barman kwam ‘m terugbrengen. Ik kom hier liever niet, zei hij, want die ballen zijn hard. Er was er al eens een dwars door de gepantserde ruit naast de deur gegaan. Ik moest maar weer eens terug naar de schakers, zei ik.
Ja de schakers. Ik ga dit keer alles verraden. Ze doen een uur over hun opening. Alleen Peter Uylings niet, die was weer als eerste klaar.
Fotografeer je ook stellingen? Het zette me aan het denken. Ik ben gaan rondlopen, heb stellingen gefotografeerd en alles wat daar tussenin gebeurde in mijn hoofd gestampt. En soms heb ik na de partij de notatie kunnen bemachtigen. Bijna alle partijen heb ik op die manier zo’n beetje kunnen reconstrueren. Het commentaar is dat wat uw verslaggever ervan vindt, niet gehinderd door Stockfish. Dat wordt lachen.
Wim Rakhorst
In de volgende partij wordt veel geruild en daarbij leek Paul soms langs het randje te gaan. Maar zonder hulp kan ik daar geen chocola van maken. Dus toch maar even het visje erbij gehaald. Dat leverde nog iets op.
Nico Kok
Nico was moeilijk te volgen. Regelmatig zag ik bij hem een stelling waar de zetten aan ontbraken, als u begrijpt wat ik bedoel. Dat haalde híj dan even later wel weer in, maar dan was ík inmiddels helemaal van de leg.
Nico hoe kan dat nou, dat je opeens gewonnen hebt, je stond toch de hele partij als een krant? Hij lachte wat: mijn tegenstander kon het goede plan niet vinden…
De partij van Stefan Jorritsma was voorbij voordat ik er erg in had. Maar ik heb in het café stiekem zijn notatieboekje gefotografeerd. Maar dat laat ik hier niet zien. Hij verloor zomaar een dame. Op de zeventiende zet. Voor de zekerheid heb ik het visje nog even geraadpleegd. Maar dat zegt ook: nee, niet goed. Toch reed Stefan ons (Nico, Wim en mij), alsof er niets gebeurd was, naar huis. Zodat wij nog eerder aan het avondmaal zaten dan hij.
Cor Meems
En dan Cor Meems. Invaller voor Thomas Broek. Die op zijn beurt weer invaller was in Amsterdam. Cor kwam er eigenlijk niet aan te pas tegen Jan Burggraaf. Twee stukken stond hij achter toen hij nog iets heel gemeens bedacht. Zie en huiver.
Martijn de Roode
Tot slot Cas Kok. Die moest winnen om een gelijkspel veilig stellen. Dat deed hij uiteindelijk met verve. Maar wel nadat hij door een heel klein muizengaatje was gekropen. Zijn tegenstander Martijn de Roode hierboven heeft het er maar moeilijk mee.
Over Fischer-bonus, Bronstein-delay en andere onzin bij De Wijker Toren
Vrijdagavond Stefan Jorritsma aan de lijn. Evert we hebben geen wedstrijdleider, ik doe zelf mee en kan geen twee dingen tegelijk, wil jij arbiter zijn? Haha Stefan dat kan ik helemaal niet, maar als ik Bram mag meenemen dan doe ik het, maar ik laat geen vaccinatiebewijs zien als je dat maar weet.
De rest van de avond de regels van het schaakspel gerepeteerd, de handleidingen van die onmogelijke schaakklokken bestudeerd en artikel 32 van het competitiereglement uit het hoofd geleerd, wat er in essentie op neerkomt dat de arbiter toestemming mag verlenen gedurende de wedstrijd foto’s te maken.
De volgende dag zijn Bram en ik ruim op tijd in Wijk aan Zee, de wedstrijd is in de grote sportzaal van de Moriaan. Stefan verzekert ons dat de klokken goed zijn ingesteld (dus daar hoeven we ons geen zorgen over te maken), en voorzitter Hans Wiemerink legt de coronaregels uit. Iets halen in het café mag, maar daar gaan zitten niet, tenzij met QR-code.
De fotograaf van het Noordhollands Dagblad komt vragen of hij foto’s mag maken. Ik zeg dapper: de eerste tien minuten, ik wil niks horen en zonder flits. En dan wegwezen, want dan ben ik aan de beurt. Hij lacht mij vierkant uit.
We trappen af om tien over een. Al snel blijkt dat al die rare klokken gewoon op de begintijd zijn blijven staan. Dat is niet goed. Meestal heb je er na de eerste snelle openingszetten zo twee minuten bij. Haha eerste foutje. Kwart over een. We beginnen opnieuw. De zetten op het bord blijven vanzelfsprekend staan. Bram fluistert: niks zeggen hoor, maar dat klopt natuurlijk nog steeds niet, die twee minuten bonus of zo zijn ze mooi kwijt.
De Wijker Toren 1 speelt tegen Kennemer Combinatie 2 en De Wijker Toren 2 tegen Santpoort 1. Peter de Roode speelt voor Santpoort. Die kent mij nog van Weenink. Hij vraagt: Evert schaak je nog? Ik zeg nee, nu ben ik wedstrijdleider. Haha lacht Peter, kan je ook al niet.
In de wandelgangen krijg ik uitleg over de Fischer- en de Bronstein-methode. Dat zijn twee verschillende manieren om tijd bij te tellen. En dat je die niet moet verwarren. In het eerste geval wordt per zet extra bedenktijd (“bonus”) bij de totaal toegekende of overgebleven bedenktijd geteld, en in het tweede geval loopt de totaal toegekende of overgebleven bedenktijd terug na een vertraging (“delay”) per zet. Zo, denk daar maar eens over na. Een beetje wedstrijdleider weet dat.
Na een uurtje of anderhalf houd ik klokkencontrole. Op mijn manier. Dus niet met zo’n idioot klokkencontroleformulier, maar gewoon door goed te kijken en te vergelijken. Eén bord loopt duidelijk uit de pas. Ik roep de hulp in van rekenmeester Bram, die het bliksemsnel voor mij uitrekent. We komen daar achttien minuten te kort. Dat is ook het aantal gespeelde zetten. Precies de bonus beslissen wij. Hadden we misschien ook kunnen zien op het display van de klok. Daar staat als het goed is: bonus. En als het niet goed is dus niet. Een beetje wedstrijdleider weet dat. Tweede foutje. We zetten een nieuwe bijgewerkte klok in, maar vergeten die in eerste instantie aan te zetten. Derde foutje. Het kan niet op.
De schakers zal het allemaal worst wezen. Dat is toch wel aardig. De foutjes worden met de mantel der liefde bedekt. Ook de beste kolver slaat wel eens mis …
Verder gaat alles goed. Nou ja alles, het tweede verliest, maar het eerste wint. En Cor Meems heeft Thomas Broek opgehaald uit de Middenbeemster. Cor Meems is een held. Thomas ook.
Aan het eind moeten we nog een even wachten op Gilian Honkoop en Sjoerd Plukkel. Gilian sleept een bewonderenswaardige remise uit het vuur. Onmiddellijk daarna haasten de schakers zich naar het café waar zij zich gewapend met hun coronapasjes verschansen achter bier en bitterballen.
De twee wedstrijdleiders ad interim rijden naar huis. Ook zíj hopen allebei de volgende thuiswedstrijd weer aanwezig te zijn. Maar dan niet voor dit soort gekkigheid, maar gewoon als toeschouwer. Want ook een supporter kan geen twee dingen tegelijk.