De uil zat in de olmen

Het was vijf uur in de ochtend. Mijn neef Kasper en ik gingen met Jan Visser vogeltjes spotten op de Hoge Veluwe. Jan wist hoe dat moest. Hij had zijn fototoestel geladen met Ferrania film en voorzien van een telelens. Kasper en ik hadden alleen een verrekijker. We zochten een geschikte plek. De wind moest goed staan en ook de zon mocht ons niet verraden. De thermoskan was goed gecamoufleerd en wij provisorisch. De vogels mochten ons niet zien of horen. Zo zaten we urenlang muisstil te wachten. Kasper en ik zagen zat vogeltjes. Maar niet naar Jans zin. Daar waagde hij zijn Ferrania niet aan. Kasper en ik verveelden ons kapot. Dat was vijfenzestig jaar geleden.

Afgelopen zaterdag speelden de schakers van De Wijker Toren in het zaaltje van de Beverwijkse Harmonie Kapel tegen schakers uit Spijkenisse en Purmerend. De Harmonie Kapel? Ja hoor, Sinterklaas had De Moriaan geconfisqueerd. Dat doet die mijter ieder jaar. Kan daar niet een stokje voor gestoken worden?

Leuk dat je er weer bent, hoorde ik links en rechts. Dat deed me goed. Toch mankeerde er kennelijk nog iets aan mijn camouflage. Eigenlijk wil ik zo onopvallend mogelijk rondsluipen, want dan doe je de aardigste indrukken op. Misschien stond de wind verkeerd.

Maar daar had ik er toch eentje te pakken. Peter Uylings. Nee, nou even geen grapjes. Peter wist mij te vertellen, na een van zijn gebruikelijke rondjes door de zaal, dat op het bord van Hans Wiemerink diens koning al na acht zetten klem stond op e2. Echt geen gezicht. Dus geen foto van genomen.

Niet erg veel later. Peter zit achter zijn bord. Heel ongewoon. Ik ga kijken. Hoe is het mogelijk. Hij is na een slordig partijtje toch weer aan het winnen. Dan horen we duidelijk iemand zeggen: “Ik bied remise aan”. Was jij dat vraagt de tegenstander van Peter gekscherend aan hem. Waarop Peter afwerend met zijn vleugels (ai, nou kan ik het toch niet laten) begint te klapperen en er iets losschiet en op de grond valt. Ik leg het op tafel. Je verliest een veer, zeg ik.

Na de partij komt Peter naar mij toe. Hij zegt moet je horen. En hij begint me het verhaal van dat remiseaanbod te vertellen. Was ik toch bij, zeg ik. O, was je erbij, zegt hij. Peter is me er eentje. Al ga je breeduit op zijn schoot zitten, hij komt het je later uitgebreid melden. Voor het geval je het nog niet wist. Je aanwezigheid stoort hem totaal niet. Stelt zich er gewoon niks bij voor. En dat moet zo blijven. De ideale camouflage. Wat je niet ziet bestaat niet. Stelling van Hendrik Koopman (Leiden 19 mei 1993).

En nu ik toch bezig ben, kan het volgende stukje uit De Weenink Post er ook nog wel bij.

REMISEAANBOD
Ik bied cerise aan (kersenrode frisdrank), Peter Uylings heeft het nog niet gezegd of hij beseft, dat deze strofe gemakkelijk verkeerd kan worden verstaan door zijn tegenstander, die op het punt staat een slecht eindspel in te gaan. Koortsachtig zoekt hij naar nog meer rijmwoorden om de aandacht af te leiden: wie zal ik nou eens voor z’n kiezen slaan, zou mijn fiets er nog staan en hoe zou het toch met Denise gaan. De speler van het Hilversumse Schaakgenootschap, bij toeval Weenink genaamd maar dit terzijde, heeft wel degelijk goed gehoord wat Peter echt gezegd had, maar heeft net op dat moment de sigaar waar hij de hele tijd fanatiek aan had zitten trekken bijna tot illegale zelfontbranding gebracht en kan even niet adequaat reageren. Een paar zetten later, toen zijn pogingen rook maar geen vuur hebben opgeleverd, is het te laat. Toch maar remise? Nou nee, zegt Peter, doe mij maar een biertje.

Weenink Post ( jaargang 44 nummer 8, 6 april 1993)

Hendrik Koopman speelt een sterke partij. Hij sluit zijn tegenstander op. Die kan niet heel veel meer doen. Maar hij verdedigt zich taai en is uiteindelijk na een boeiend gevecht bijzonder verguld met de remise die hij eruit sleept.

Hendrik Koopman

Tijdens de partij ging trouwens het gerucht dat Hendrik met een stukoffer de partij had kon beslissen. Dat moet dan vermoedelijk op dit moment geweest zijn, maar zo gemakkelijk is het niet:

Max de Boer

Het meest genoot ik van de partij De Boer-Jorritsma. Stefan heeft zijn zaakjes tegenwoordig prima voor elkaar en toont zich veel beter voorbereid in de opening dan zijn tegenstander, die al na twaalf zetten het juiste spoor kwijtraakt. Stefan neemt het heft in handen en staat dat niet meer af. Een foutloze partij.

Marc Holla

Erik Schoehuijs heeft weer plezier in schaken. Hij mag mat zetten. Zijn tegenstander gunt hem die eer.

Aan deze overwinning en die van Peter Uylings en Stefan Jorritsma voegden Hendrik Koopman, Nico Kok, Paul Spruit, Wim Rakhorst en Rens Wiemerink nog eens vijf halve punten toe, wat een duidelijke overwinning op Purmerend opleverde. Niemand verloor. Het was goed dat ik weer eens was komen kijken.

Vincent van Someren

*

Gesprekje aan de bar met Rick Duijker. Ik vraag hem waar in vredesnaam ligt Spijkenisse en kunnen ze daar nou ook al schaken? En doe jij wel een beetje je best? Ik doe altijd mijn best, zegt hij. Is niet aan je te zien, zeg ik. Dat is onderdeel van het plan, zegt hij. Rick won. Cees Duivenvoorde won. De anderen? Naatje. Dat geloof je toch niet?

Rick Duijker
Cees Duivenvoorde

Dit is Djad Maes. Hij won van Dragan. Ze kunnen in Spijkenisse dus ook schaken. Heel verontrustend.

***