HSG open 2017

Storingen en ander ongemak

Zondagmorgen. De NS-Reisplanner-Xtra beweert dat de trein op tijd vertrokken is en half leeg. Hahaha NS. Wij weten wel beter. Deze trein is overvol. Het is een halve trein. Die andere helft, ja die zal wel leeg zijn, maar die is er dus niet. We vertrekken met tien minuten vertraging. De machinist twijfelt nog over zijn eindbestemming. Hij denkt eerst Amersfoort, maar dan toch Zwolle en uiteindelijk wordt het Leeuwarden. Allemaal keurig omgeroepen. Dat wel. Gelukkig hebben we de tijd. Andere mensen niet. Die gaan hun aansluiting missen. De stemming zit er gelijk goed in.

In Hilversum klimmen wij over de koffers, kinderwagens en soortgelijk ongerief uit de trein. Nanny gaat leuke dingen doen en ik ga kijken bij de schakers. Het regent.

In Hotel Lapershoek is de vijfde ronde met een uur vertraging begonnen en de schakers zitten verspreid door het hele gebouw. Het is er om te stikken. Er is lekkage geweest en de airco is kapot. Echte schakers zitten daar niet mee, maar ik moet even acclimatiseren en ga koffie drinken op het terras. Haha koffie. Dat had ik gedacht. Geen bediening. Naast mij zit een ouder echtpaar. De man zegt tegen de vrouw: als ze niet komen gaan we toch gewoon thuis gezellig koffie drinken.

Ik zoek Erik Schoehuijs op. Hij zit in een piepklein zaaltje samengepakt met de top van de A-groep. Als je zo nu en dan even naar adem gaat happen op de parkeerplaats is het eigenlijk best te doen. Erik heeft nergens last van. Hij wint van Andrzej Pietrow. Ik krijg jus d’orange. Uit een flesje. En hij bemachtigt een schakerslunch. Hoe hij dat voor elkaar krijgt is me een raadsel. Er is kennelijk toch nog gauw iemand aangenomen.

Erik vertelt dat hij alle dagen te laat is gekomen, zowel heen als terug. Werkzaamheden, vertragingen, stroomstoringen, ze verzinnen het … Zaterdagochtend had hij in Bussum een taxi moeten nemen.

Ondertussen bezoekt Nanny de Costerustuin, dat is een historische botanische tuin, en het Hilversumse Raadhuis van Dudok met een rondleiding tot bovenin de toren. Ze stuurt een foto. Mijn mobiel staat uit.

Ik eet mijn boterhammen op het Laapersveld, een prachtig parkje, waar zwervers en afval verzameld zijn. Om drie uur ben ik terug voor het begin van de laatste ronde. Dat wordt een latertje ben ik bang. Maar het valt mee. Erik moet tegen een grootmeester: Roeland Pruijssers. Die gaat er eens goed voor zitten en offert zijn dame. We zien het niet aankomen. Erik vindt het best zo. Hij heeft een goed toernooi gespeeld en ratingpunten gewonnen.

28. … Dxg2+ 29. Kxg2 Lxe4+ 30. Kf1 Th2 31.Pg1 Lxg3 … 0-1

Samen met Nanny gaan we eten in de stad. De braderie is afgelopen maar we krijgen evengoed ons bier nog in plastic bekertjes. Verordening van de politie. Het driegangenmenu blijft steken na de eerste gang. Er is iets verbrand in de keuken. De kok naar verluid.

De terugreis valt reuze mee. Weliswaar rijden er geen treinen tussen Amsterdam en Uitgeest, maar de omweg via Beverwijk lukt zowaar. Het is een wonder. Erik is in slaap gevallen. Het lijkt ons leuk om dat zo te laten. De trein moet naar Hoorn. Erik niet. Het plan mislukt. In Uitgeest regent het pijpenstelen.

Thuis lees ik dat er die dag een vrouw van haar handtas beroofd is in de lobby van het hotel. En dat de daders ontkomen zijn. In een blauwe Opel Mokka! Ze schamen zich tegenwoordig ook nergens meer voor.

Fotogallerij

SPAchess 2016

Universum
Het Amsterdam Science Park Chess Tournament in het Sportcentrum Universum beleeft zijn zesde editie. Ik deed alle vorige keren mee en de eerste vier rondjes van dit jaar zitten er ook weer op. Het toernooi is weergaloos. Er gebeurt van alles. Tijdens de eerste ronde kregen we tijdens de partij het niet te missen omroepbericht dat de zaak in verband met de vakantieperiode om vijf uur ging sluiten. Dat bleek mee te vallen. Maar een dag later was er, ook weer onder het spelen, een heus brandalarm. We dienden het gebouw te verlaten via de nooduitgangen. Dat duurde dik tien minuten. Toen we buiten stonden bleek het loos alarm. In de keuken van de Oerknal was een hamburger ontploft. Sommige schakers hadden zich hier meer van voorgesteld en waren teleurgesteld, maar de trouwe deelnemers hadden het al eens eerder meegemaakt en konden het wel waarderen. Die grappen zijn traditie. We  hadden ook wel eens in een bloedhete zaal zitten braden, omdat de airco was uitgezet. En tijdens het eerste toernooi was er nog geen koffiebar in de zaal en moesten we twee trappen naar beneden om drinken te halen. Je kon halverwege ook de klimmuur nemen, dat was vaak veel sneller, maar vooral de oudere spelers durfden dat niet aan, hun leven hing toch al aan een zijden draadje met al dat aanstormende talent dat vrij was van school. De derde dag was bij uitzondering een beetje saai. We kregen onderleggers voor onze notatieformulieren zodat we niet meer met een bibberig geschreven partij thuiskwamen. Ik leek mijn tante Ans wel toen ze ver in de negentig en dement was. Ligt aan de tafels hoor verzekerde ik Nanny. Ja ja, zei ze, dat heeft dus ook betere tijden gekend. Wat moest ik daar nu weer van denken. Gelukkig brak er tijdens de vierde ronde een ouderwets donderend lawaai boven onze hoofden los. Ze bedenken elke keer iets anders merkte ik snedig op. Mijn tegenstander keek mij een beetje angstig aan. Het is toch wel onweer, vroeg hij benauwd. Ik hoop het, sprak ik hem moed in.

Verder lezen SPAchess 2016