Muggenbeet 1963

 

De 30m² Zuiderzee van de familie de Boer uit Steenwijk (Muggenbeet 1965)

 

Fokke de Boer

We kampeerden in Muggenbeet op het erf van boer Harm van Sluis. Mijn neef Kasper en ik sliepen in een tentje. Naast ons stonden de jongens van de familie De Boer, Thijsse en Fokke. Het waren aardige jongens. Niet van het soort dat elkaar op vrijdagavond op het bruggetje vlakbij het cafeetje van Geertien en Griet met bromfietskettingen te lijf ging. De een was beter met het hoofd, de ander beter met zijn handen. Hun vader had in Steenwijk een drukkerij en in Muggenbeet lag de woonboot van de familie. En de dertig kwadraat. Dat was nog eens een boot. Daarvan waren er maar een stuk of dertig. Zij hadden nummer 3. Op het water stonden de schippers elkaar naar het leven. Maar in de Sneekweek ging de bemanning van elke boot halfweg de wedstrijd in Terhorne even aan wal voor een neut. Dat was traditie.

Wij leerden zeilen in een opgetuigde sloep. Later trokken wij met een zestien kwadraat naar Friesland. Of naar de Ronduite want daar had de familie De Haan een huisje met vijf dochters. Wij waren er niet weg te slaan. Toen het een keer spookte op de Beulaker voer ik er met de kano naar toe. Midden op het meer sloeg ik om. Ik had geleerd hoe je weer in de kano kon komen. Dat lukte nu niet. Ik dreef met kano en al richting de Blauwe Hand. Maar een motorjacht viste me op en bracht me alsnog naar waar ik zijn moest. Ik kreeg droge kleren waaronder een veel te grote onderbroek van pa De Haan en de jongste dochter vond dat ik nu wel kon blijven slapen. Ik dacht dat ik het gemaakt had. Maar toen zagen we door de verrekijker van vader De Haan een zeiltje uit de Walengracht het meer op komen. Het was mijn neef die de overtocht op de fok deed. Dat werd moeder De Haan toch te gortig. Twee jongens, een kano en een zeilboot, zoveel ligplaatsen had zij niet. Er werd een auto uit Muggenbeet besteld, met Fokke de Boer om de zeilboot terug te brengen. Wij mochten ook mee. Fokke hees naast de fok nu ook het grootzeil en zeilde ons met één hand dwars door de wind terug naar Muggenbeet.

Voor het slapen gaan hielden we ter afsluiting een stoeipartij in de boomgaard naast de boerderij. Kasper en ik tegen de jongens van De Boer. Ik scheurde per ongeluk de pyjama van Fokke. Dat had ik niet moeten doen. Het laatste wat ik zag was dat de aarde opeens omhoog tuimelde en tegen mij aan daverde. Een hallucinerende gewaarwording. Hij had mij met één machtige haal van zijn vuist buiten westen geslagen. Toen we in onze tentjes lagen bij te komen, wilde Kasper de haringen van de tent van de jongens van De Boer uit de grond gaan trekken. Ik wist dat uit zijn hoofd te praten. Met Fokke de Boer viel niet te spotten.

 

Muggenbeet 1963

Klik op de foto’s voor een vergroting

 

zie ook: Soms moet je lachen en soms is het beter van niet

Soms moet je lachen en soms is het beter van niet

Muggenbeet 1963

De foto’s doen me denken aan de vakanties lang geleden in Muggenbeet. Dat is in Noordwest-Overijssel, tussen Steenwijk en Blokzijl. We kampeerden op het erf van een boerderij en ’s avonds kwam de oude boer steevast een praatje maken aan de waterkant. Ik verstond er helemaal niets van. Op school kreeg ik Frans, Duits, Engels, Grieks en Latijn, maar daar leek dit dialect totaal niet op. En van zijn gezicht was niets af te lezen. Mijn neef Kasper, die nota bene al lang van school af was gestuurd, ouwehoerde moeiteloos mee. Van hem wist ik dat de boer grapjes maakte. Dus toen hij op een avond weer wat voor zich heen stond te orakelen, een keer naar de lucht wees en een keer naar het water en me toen onderzoekend aankeek, lachte ik hartelijk om zijn verhaal. Op die manier had ik me tot dan toe steeds gered, dus waarom nu niet. Maar deze keer werd de boer overduidelijk zeer ernstig boos. Als ik van dat slag was kon ik beter meteen mijn boeltje pakken, begreep ik. Mijn neef legde mij naderhand uit dat de boer had verteld van zijn broer die tijdens het koeien verweiden overvallen was door een onweersbui en van de platbodem gevallen was en verdronken. Alles ging daar over water en geen hond die kon zwemmen. Dat was dus niet zo leuk. De dagen daarna probeerde ik dus net zo ondoorgrondelijk te kijken als de boer na zijn dagelijkse praatje en wachtte ik op een teken van mijn neef. Nooit lachte ik meer voor mijn beurt.

(Over Muggenbeet een volgende keer misschien meer)