November Rain

Het regende. Wij wandelden door de duinen. Er was verder niemand. Geen mens, geen dier. We stopten bij het bankje waar je ‘s zomers de zweefvliegtuigen kan zien opstijgen en ook weer terug zien komen. Alles en iedereen hield de adem in. Alleen een graafmachientje bromde in de verte. We kochten bij de gasterij paardenbloemhoning. De laatste. Toen waren wij nat en fietsten we naar huis. En in mijn hoofd klonk in eindeloze herhaling ‘Cause nothin’ lasts forever, even cold November rain. Het wil maar niet ophouden …

Guns ‘N Roses – November Rain

Noordhollands duinreservaat

Het hooglandervrouwtje stond midden op het pad en versperde mij de weg. Elke keer als ik een stap in haar richting deed, deed zij er een in de mijne. Ik zag de vliegen op haar neus en de tong in haar bek, maar vooral de horens op haar kop. Vijfentwintig meter afstand moet je houden. Wist zij dat niet? Ik zei ik doe je niets en mag ik er nu door. Zij schudde van nee en ik zag de vliegen, benieuwd hoe dit af ging lopen, een goed heenkomen zoeken. Ik dacht laat ik dan de wijste zijn. En ik maakte een omweg door distels en struikgewas. Wat wel de omgekeerde wereld is, maar je moet dit soort dingen niet op de spits drijven.

Tweede kerstdag in de duinen




Mijn kerstfeest

Ik heb samen met Nanny een wandeling gemaakt door de Heemskerkse duinen, precies tussen de mountainbikers en de wandelaars-op-tweede-kerstdag in. De mountainbikers hadden zoals gewoonlijk om half elf het pad geruimd en de lopers zagen het dit keer eerst nog even aan.

Het was grijs en mistig. Dat is iets waar mijn iphone nou helemaal geen last van heeft. Die kiekt en pimpt er lustig op los. Niet te kort. De kleuren zijn dus een beetje “over-the-top”.

Op het eind toch nog mensen gezien. Een familie met een kleine jongen en een heel klein meisje. Dat huppelde vrolijk voor de troepen uit. Het pad splitste zich in tweeën. Er stond een paaltje met daarop drie pijltjes. Het bovenste pijltje was rood en wees naar links. Het onderste was blauw en wees naar rechts.

Het meisje bleef staan. Ze wachtte op haar broertje en haar vader en moeder. Zij legde haar vinger op het middelste pijltje. Het middelste pijltje leek op een kerstboompje, was groen en wees rechtdoor. Wat nu? Het meisje lachte naar mij.

Dans mon jardin (11/15)

De Noord-Hollandse duinen, zo weids als bij ons vind je ze niet. Alleen, het wordt er steeds drukker. Met wandelaars, fietsers, mountainbikers, boswachters in autootjes, gps-puzzeltochten en nu ook met Konikpaarden, Schotse hooglanders en Blackface schapen. Vroeger zag je er alleen fazanten en konijnen, maar die zijn verdwenen. Tegen de hooglanders moet je aardig doen: netjes vragen of je er langs mag als ze breeduit op je pad liggen, dan doen ze jou niets, zeggen de boswachters. Maar ik vertrouw het zaakje niet helemaal, volgens mij weten ze donders goed dat ze in de Gasterij op het menu staan.