Tuinen van het Hogeland

Dit jaar bezochten we vier tuinen op het Hogeland van Groningen. De tuin op het landgoed Verhildersum in Leens, de kloostertuin in Kloosterburen, de tuin van de borg Ewsum bij Middelstum en De Kleine Plantage in Eenrum.

De tuin rond de borg Verhildersum is meer park dan tuin. En een beetje fantasieloos. Maar wel fantastisch zijn de bronzen beelden van de kunstenaar Eddy Roos. Het zijn danseressen, open en bloot, solo of als paar en dan vaak in innige omstrengeling. Maar de verbeelde beweging en intimiteit worden te niet gedaan door de inrichting van het park (en soms ook door een meeuw). De beelden staan te ver uiteen en zijn gescheiden door rechte hagen en grindpaden. De bloementuin heeft zich ver teruggetrokken tot aan de randen van het park.

De kloostertuin in Kloosterburen daarentegen is wild en in de historische groentetuin van Ewsum loop je over zandpaden en word je steevast nat van de sproeiers. Er is een fruitmuur, een boomgaard, een pluk- en een bloementuin. En er zijn heel veel vrijwilligers, die altijd aan het werk zijn. Het is er prachtig en wij komen er bijna ieder jaar.

De Kleine Plantage in Eenrum tenslotte is “een kleine en eigenzinnige kwekerij”, waar je elk plantje kan kopen dat je maar wenst. Voor in de zon of in de schaduw, voor de droge grond of juist de natte, voor in de zomer of voor in de winter. Helaas, wij zijn niet met de bakfiets en ver van huis, maar wij gaan toch altijd even kijken bij de kikkervijver en naar de kleuren (en de kunst) in de naastgelegen tuin.

Aduarderzijl en omstreken

De foto’s zijn uit Groningen. Een aantal is al vertoond. Die van het Waarhuis in Aduarderzijl, de klokkentoren in Klein Wetzinge, het gele veld in de Noordpolder, de sluis in Schouwerzijl en het huis in de kloostertuin van Kloosterburen zijn gemaakt met een iPhone, de andere foto’s zijn lekker ouderwets opgenomen: analoog. Vond ik weer een keertje leuk.

Kodak Ektar 100, Leica M6, Summicron 35mm en na ontwikkeling scannen die handel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Mijn oude Nikon-scanner vertoont kuren en wil alleen nog maar luisteren naar Vuescan. Ontdekte ik na eindeloos geëtter. Maar de gratis (proef)versie zadelt je op met een watermerk in je foto’s. Stik! Het programma moet je dus kopen. En daar heb je dan weer een creditkaart voor nodig en die heb ik niet. Een andere manier is er niet. Nou vraag ik je. Zo word je dus gedwongen tot (een soort van) proletarisch winkelen.

Mopper mopper mopper, waarop Nanny zei: nu ben ik het zat. En ze bestelde een creditkaart. Binnenkort kan ik (moet ik van Nanny) dus al mijn software legaliseren. Het moet niet gekker worden. Doe maar luxe. Maar zolang zij betaalt vind ik het best.

Op de fiets naar Groningen

Op de fiets naar Groningen. We doen het nog een keer. Onze fietsen stammen uit de vorige eeuw en wij ook. Dus trappen we in kleine etappes (via Spakenburg, Wezep, Kalenberg en Bakkeveen) naar Aduarderzijl in Groningen. Sneller gaat niet meer.

In Kalenberg bivakkeren we vier dagen lang in een klein molenaarshuisje aan de Hoogeweg. We kanoën door de Weerribben en Nanny gaat een keer kopje onder: aan de verkeerde kant uitgestapt.

Aduarderzijl

In Aduarderzijl zetten we ons tentje neer. Van daaruit maken we voet- en fietstochten. Met het Reitdiepveer (dat vaart tussen Aduarderzijl en Schaphalsterzijl) steken wij over naar het Hoogeland.

De tocht door de Noordpolder naar Noordpolderzijl is een verplicht nummer. Voor de liefhebbers, want de weg is lang, het land is leeg en de wind is onstuimig. Maar zo leer je Groningen kennen.

Noordpolderzijl

In Noordpolderzijl kun je niet verder of je moet het wad op. Het decor is troosteloos mooi. Eens lagen er schepen. Nu is de haven dichtgeslibd. Maar het café ‘t Zielhoes onderaan de zeedijk is springlevend. Behalve op maandag, want dan is het gesloten.