HWP Haarlemse Meesters 2019

Haarlemse Meesters Schaaktoernooi

Schaken met de Haarlemse Meesters in het Stedelijk Gymnasium. Bovenin de zaal hing tegen de lichtkoepel een ballon gekleefd met gefeliciteerd erop. Zo’n toernooi is het. Elk jaar weer een feest. Ik deed mee en probeerde tegelijk ook nog foto’s te maken. Dat ging dus niet goed. Dat wil zeggen met de foto’s wou het soms nog wel lukken, maar met het schaken niet zo. En dat arbiter Joost Jansen behalve de allermooiste gong uit zijn verzameling tevens zijn metaaldetector had meegenomen hielp ook niet echt.

Alisha Warnaar en Robin Duson

De volgende tegenslag was dat ik mijn nieuwe teamgenoten tegenkwam. En die zijn behoorlijk doortrapt. We hebben ons deze zomer met een mannetje of acht opgegeven voor de vijfde klasse KNSB als zaterdagteam van SC Bakkum. En van die acht deden er nu vijf mee hier in Haarlem. Vier in de B-groep en een in de A-groep. Kijken of we de regels van het spel nog beheersen.

Gerard van den Bergh

En nou zou je verwachten dat teamleden elkaar een beetje heel zouden laten, maar de eerste die onderuit werd geschopt was Jan Koopman. Door Gerard van den Bergh.

Jan Koopman

En toen nam Jan ongenadig revanche. Op mij. Ja kijk, als het zo gaat, hoeft het voor mij niet meer. Alleen Erik Breedveld ontliep alle tackles van zijn teamgenoten en eindigde hoog.

Erik Breedveld

Zijn broer André Breedveld had geen zin in deze onzin en liep spitsroeden in de A-groep.

André Breedveld

Door dit gedoe was ik gelijk in het begin al een hele vracht ratingpunten kwijtgeraakt en ik begon mij ernstig zorgen te maken. Mijn plekje in het nieuwe zaterdagteam kwam zo wel erg op de tocht te staan. Maar gelukkig was daar in de zevende ronde Bert Dreef.

Bert Dreef winnaar van de ratingprijs

Swiss Master zei dat zijn geboortedatum 2029 was en zijn rating 1471. Die moest ik kunnen hebben. Maar Nanny zei: “Haal je maar niks in het hoofd, want dat van die geboortedatum en die rating, dat moet natuurlijk andersom zijn”. En dat klopte wel zo ongeveer. Vlak voor de partij kreeg ik gelijk al iets om over na te denken: schaken is leuk, en dat is maar goed ook, want veel tijd hebben wij niet. Dat zei Bert. En vervolgens kneep hij mij met een hele serie lepe zetjes helemaal fijn. Ik kreeg het er benauwd van. Maar zo tegen de veertigste zet schakelden we over van schaken op flipperen en dat spelletje lag hem toch wat minder. Hij offerde de dame om een pion aan de overkant te brengen. “Daar is zij weer”, riep hij verheugd, “en met schaak!”. “Kost wel een vrijpion”, mompelde ik om zijn vreugde een beetje te temperen. Maar dat slikte ik gauw weer in, want Aart Strik zat naast mij en die vindt zulks vast niet gepast en ik eigenlijk ook niet.

Aart Strik

Ergens halverwege het toernooi produceerde ik per ongeluk toch nog iets aardigs. Een fraaie doorkijker. En eigenlijk was het een kleine serie van dat soort. Hans Nuijen kan trots op mij zijn. Kijk maar.

Hier deed de ongelukkige zwartspeler Ta8-c8?. Mijn dame op a4 laat nu haar vileine oog vallen op veldje g4. Dwars door mijn toren op c4 en mijn paard op d4 heen. Dus Tc4xc8 Pe7xc8 en Pd4-f5 De zwarte toren moet nu veldje e7 in de gaten houden, omdat het vervolg zich inmiddels laat raden (Pf5-e7), dus Td6-d7 en Da4-g4 dreigt mat op g7

En daar is ie dan: g7-g6 Tc1xc8 Dd8xc8 Pf5-e7+ Td7xe7 en Dg4xc8 ☺♪!!☼!!♫☺


Nora Yeh

Na afloop van de laatste ronde moesten we opruimen. Stoelen stapelen, alle tafels opklappen en wegzetten, borden, stukken en klokken verzamelen en in sets van vijftien in grote plastic dozen stouwen. En toen dat allemaal gedaan was moest een gedeelte daarvan weer teruggezet worden voor de prijsuitreiking. Bijna iedereen kreeg een fles wijn of een prijs. Erik Breedveld zelfs twee. Omdat hij in de B-groep gedeeld derde tot en met zesde was geworden en ook nog voor de meest veelbelovende senior. Wij konden ons geluk niet op. Volgend jaar doe ik weer mee.

Tot slot nog wat foto’s

en kijk voor de uitslagen, de eindstanden en de serieuze verslagen op de prachtige toernooisite

Nova College schaaktoernooi 2019

Het is zondag en mooi weer. De Nederlandse Spoorwegen laten weer eens verstek gaan, dus ik ga op de fiets naar Haarlem. Niet eens verkeerd gereden, wat mij tegenwoordig steeds vaker overkomt: zit ik te dromen op de fiets, mis ik een afslag.

De aula van het Nova College is aardig gevuld, maar iets minder dan vorig jaar. Weinig echte bekenden. Alleen Jan Seeleman, die invalt tegen Sybolt Strating. De hoofdgroep is oneven. Jan ken ik nog van de middelbare school, het Christelijk Streeklyceum Buitenveldert. Hij is predikant geworden, ik afvallig. Hij vertelt mij over zijn recente bezoek aan Rome en leert me over de Scala Sancta en het Domus Aurea. Ik moet er echt eens naar toe zegt Jan.

Het Domus Aurea, gouden huis, is werelds, want door keizer Nero gebouwd en dat was een deugniet. De Scala Sancta, is zoals het woord zegt heilig. De trap is door Helena van Constantinopel, de moeder van keizer Constantijn de Grote, helemaal uit Palestina naar Rome gehaald en telt achtentwintig marmeren treden. Hierover kruipen gelovigen onder het opzeggen van gebeden trede voor trede op hun knieën naar boven, om aflaat voor hun zonden te verkrijgen. Een prima contract. Alleen, bovenaan de trap verdringen zich de fotografen om de exercitie vast te leggen, wat de overeenkomst in mijn ogen toch een beetje op de proef stelt. Gezien op internet.

De arbiters van dienst, Joost Jansen en Gerie Opgenhaffen, vinden alles goed. Kom je weer foto’s maken? Als je maar niet flitst, geen piepjes laat horen, de spelers niet stoort en niemand verder bezwaar maakt. Waarna er nog wat gefilosofeerd wordt over privacy en dat soort ongerief. Het valt mij trouwens op dat mobiele telefoons nog steeds verboden zijn, maar minder dan in vorige jaren. Heel goed.

Ik volg de twee laatste ronden van het toernooi. En geloof het of niet, Matthew Sadler wint opnieuw en voor de zoveelste keer. Hieronder zien we hem in zijn beslissende partij tegen Chiel van Oosterom.


Dus hier zijn mijn foto’s (van de ronden vijf en zes van het Nova College schaaktoernooi 2019), zolang er niemand bezwaar maakt …

Klik op een foto voor een vergroting of een diashow

HWP Haarlemse Meesters 2018

Het HWP Haarlemse Meesters schaaktoernooi is een voorbeeldig toernooi. Klein maar fijn, in een prachtige omgeving en met een verslaggeving die klinkt als een klok, georganiseerd door een vereniging van alleskunners, die hun hand nergens voor omdraaien, want wat te denken van Bart Gijswijt, die de prachtige toernooiwebsite onderhoudt en ondertussen de meestergroep wint of andersom, van Paul Tuijp, die alle dagen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat het hele gebouw brandschoon houdt, koffie schenkt, verslagen schrijft, invalt in de B-groep, invalt in de A-groep en nog net niet in de meestergroep. En over drie wedstrijdleiders hebben wij ook geen klagen. Hulde aan Het Witte Paard!


Ik speel mee en probeer en passant foto’s te maken. Dat blijkt voor mij al te veel te zijn. Ik kom in alle negen partijen verloren te staan, echt waar, maar scoor toch nog zes punten. Hoe is het mogelijk. Mijn tegenstanders en ik zijn aan elkaar gewaagd, maar op één onderdeel zijn ze me toch de baas: in het schieten van bokken. Petje af. Hier bijvoorbeeld:

Nieuwenhuis-Schmit (HM open B)  stelling na: 33. … Kd6-e6

Zwart heeft het nu wel gehad, maar wit geeft er nog een laatste en onverwachte slinger aan. De vechtjas! Zijn clubgenoten weten hoe hij is en seinen: freer drie freer drie. Een niet al te gekke zet met de koning had ook gemogen. Of desnoods slaan als hij het spannend wil maken. Maar hij ziet of hoort niets en doet: f2-f4?? De kamikazepiloot! Waarop een achterbaks pionzetje de partij beslist. Ik speelde op je tijdnood zegt hij achteraf. Een hele slechte gewoonte.

De foto’s dan maar:

Het Witte Paard had wat gasten uitgenodigd …



… maar speelde eigenlijk een onderonsje



Ga voor de partijen, uitslagen en verslagen naar

https://www.haarlemse-meesters.nl/2018

 

Naschrift

Koos Stolk, Joost Jansen en André van der Graaf waren de arbiters van dienst. De laatste ging op voor zijn derde internationale norm. Zijn optreden was vlekkeloos las ik in het document dat hem werd uitgereikt.

De Wijker Toren verliest maar Thomas Broek verslaat John van der Wiel

 

In Wijk aan Zee gingen de afgelopen zaterdag de eerste twee teams van De Wijker Toren onderuit tegen DD (Discendo Discimus) uit Den Haag en Het Witte Paard 2 uit Haarlem.

Het opvallendst was echter de enorme fanclub die Stefan Jorritsma opeens rond zich verzameld heeft, waaronder een wonderlijk mooi drie weken oud kind dat als een roos overal doorheen sliep.

Bijna even opvallend was de overwinning van Thomas Broek. Vlak voor zijn partij zat Thomas nog wat besmuikt lachend achter zijn bord toen hij aan de andere kant daarvan grootmeester John van der Wiel aantrof.

John van der Wiel en Thomas Broek

Maar gaandeweg de partij werd al snel duidelijk dat dit één van zijn betere ging worden. Thomas rokeerde niet. Hij viel aan. De damevleugel van Van der Wiel werd lamgelegd door de zwarte dame, terwijl aan de andere kant van het bord de zwarte h-pion helemaal in zijn eentje (nou ja zijn makker op g5 had de weg voor ‘m gebaand) de witte koningsstelling verbouwde. En in het centrum heerste een moorddadig zwart paard. De grootmeester had er totaal geen antwoord op. Zijn koning begon al gauw zorgelijke pasjes te maken. En toen ook nog de in een vroeg stadium listig op b8 gezette zwarte toren in mocht grijpen via b2, was de zaak bekeken.

Voor de rest was het kommer en kwel. Alleen Bastiaan Veltkamp (voor het eerste) en Berend van Maassen (voor het tweede) wonnen nog, de laatste met een gelukje.

Bastiaan Veltkamp en Ronald Dickhoff

En Stefan Jorritsma? Die verloor dus ook. En onmiddellijk moest hij bord en stukken inleveren. Die gingen mee naar het café voor een grondige analyse.

ROC Nova College Schaaktoernooi 2016

Matthew Sadler wint het 14e Nova College Schaaktoernooi

Matthew Sadler wint het 14e Nova College Schaaktoernooi

De Haarlemse schaakvereniging Het Witte Paard bedient de schaakliefhebbers met maar liefst drie toernooien per jaar: de Karel Kuip vierkampen in mei, het ROC Nova College Schaaktoernooi in juli en het HWP Haarlemse Meesters toernooi in oktober. Het afgelopen weekend konden we terecht in het Nova College aan de Zijlweg. Ik zou ook meedoen, maar dat kon op het laatste moment niet doorgaan. Dus gingen we in plaats daarvan op zondagmiddag Erik Schoehuijs aanmoedigen. Erik was het slopende traject van het weekendtoernooi goed begonnen. In de eerste ronde op vrijdagavond won hij na lang doorzetten van Loek Veenendaal, die daar zo pissig over was dat hij tegen een heuse gele kaart op liep. De zaterdag ging boven verwachting goed. Eerst versloeg hij GM Zhaoqin Peng, die per se wilde winnen en toen van een koude kermis thuis kwam, daarna kreeg hij les van GM Erik van den Doel, maar ‘s avonds won hij weer heel aardig van FM Robby Kevlishvili. Zijn toernooi kon niet meer stuk. Toch haperde het op zondag. Tegen FM Lars Vereggen kwam hij er niet aan te pas en in de slotronde verslikte hij zich na onnodig stukverlies in IM Chiel van Oosterom. Maar over zijn tpr van 2322 was hij dik tevreden en dat leverde ons een gratis maal op bij de Pizzabakkers.

Ik had de hele middag rondgelopen met de iPhone van Nanny om foto’s te maken. Een ramp. Kan ik totaal niet mee omgaan. Met die iPhone dan. Door mijn gefriemel op het schermpje en met de knopjes neem ik voortdurend de onzinnigste slomo’s op, zoals die van mijn eigen voeten die tergend langzaam en dreigend steeds even in beeld komen en dan weer verdwijnen. Gelukkig stond het geluid en de flits uit, anders had ik ongetwijfeld de rode kaart gepakt (de gele was al weg), maar de bursts, pano’s en video’s vlogen me om de oren. En dan trakteerde het eigenwijze apparaat me ook nog ongevraagd op tijdsduur- en liveopnames met als klap op de vuurpijl HDR. Wat een waanzin. Batterij leeg, geheugen vol en Nanny Not Amused.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0522]

Maar in de zaal was het gelukkig een vrolijke bedoening, er hingen ballonnen en de deur naar buiten stond op een kier, dus ik kon altijd nog ontsnappen.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0542]

Kijk daar hebben we twee grootmeesters. Harmen Jonkman en Erik van den Doel. Mag niet mag niet, fluistert die vervelende iPhone. Kop houden sis ik terug, ben je blind of zo.

Even verderop zat onze Erik. Ik dacht dat hij mij niet in de gaten had, maar de foto zegt van wel.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0538]

En nog weer wat verderop kon je een interieuradviseur met smaak en een ondernemer met visie vinden. Ik heb ook nog een Pedicure met interesse, een Verpleegkundige met overzicht en een Kapster met kleurgevoel gezien. Schakers maakt het niets uit. Ik vroeg aan Erik: wat stond er op jouw kleedje. Hij wist het niet. Blijf groeien, zei ik. Deed ik, zei hij.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0531]

Het was tien over half drie. Tijd voor een verzetje. Hoe het kwam weet ik niet. Maar opeens begaven de poten onder de tafel van Marcel Schroer en Peter Holscher het. Had de eerste zijn klok iets te hard had ingedrukt of lag het aan de zwarte rochade die de boel deed kapseizen, wie zal het zeggen. De witspeler hield nu de tafel handmatig overeind, terwijl zijn tegenstander de andere kant waterpas probeerde te houden. Ondertussen was er een welzijnswerker met initiatief die onder tafel de nodige reparaties uitvoerde. En er was ramptoerisme, waaronder ik.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0595]

Gauw naar de hal om het Nanny te vertellen. En om nieuwe instructies te halen. Niet alleen op het scherm kan je afdrukken, ook met knopjes. Zeg dat dan meteen. Even oefenen. Weer zoiets. Gezichtsherkenning. Stelt dat gekke ding scherp op de achtergrondfoto. Ach misschien niet eens zo gek.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0532]2

Terug naar de zaal. Langs stand en indeling en krantenbericht. Het toernooi is populair. Bij binnenkomst vroeg ik Joost Jansen of ik nog op tijd was. Nee, zei hij, veel te laat. Nou zie ik het. Uitverkocht.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0543]

Gelijk maar even met die knopjes (als ik het geluid nou maar niet aanzet) een foto van de wedstrijdleiders gemaakt. Ze krijgen een standje zo te zien. Dat is de omgekeerde wereld. En hoe komt Gerie Opgenhaffen nou zo gauw weer achter die tafel. Die zat zonet nog in de hal.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0637]

Een laatste rondje door de zaal.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0527]

Cok Ippel heeft het moeilijk. Dat gaat hij verliezen zo te zien.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0530]

En Ben Duivenvoorden speelt tegen Halana Vlaming. Dat gaat het ook niet worden zo vrezen wij.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0564]

In de staart van het toernooi speelt de allerjongste jeugd tegen de alleroudste. De laatste categorie heeft het er maar moeilijk mee. Soms lukt het nog, maar het tij is niet te keren.

2016 Haarlem - ROC Nova College Schaaktoernooi [IMG_0567]

ES

Tegen de regels

Foto gemaakt door Cees Verhoog in de speelzaal van Excelsior (bij voldoende licht…)

Het Witte Paard moest weer eens tegen Excelsior. Daar had het sinds de bekerwedstrijd vorig seizoen nog een appeltje mee te schillen. Het derde team ging dat doen. De rapporten van de Haarlemmer scouts waren klaar en helder. De zwakke stee bij Excelsior was overduidelijk het vierde bord. Daar zat, hoe lang nog, een mannetje, dat kon er echt helemaal niks van. Alles verloren. Nou ja, hij kon er wel wát van, maar alleen als hij uren en uren de tijd kreeg en regelmatig wakker gemaakt werd, maar dat ging niet gebeuren. Het licht in het zijzaaltje was op lekker slaapverwekkend gedraaid .

Laat het ventje daar nou gelijk over gaan zeuren. Een paar jaar geleden had hij daar ook al zo’n vervelend stukje over geschreven. Zogenaamd om te lachen. Maar eigenlijk heel ongepast. Moest alles dan worden uitgelegd? Dat aan het licht in zo’n historisch pand als dat van Het Witte Paard niet getornd kon worden? Dat was al sinds mensenheugenis zoals het hoort, dus gedempt, en de enige concessie aan die eeuwenoude traditie was dat het geen kaarslicht meer was maar elektrisch.

De partij verliep volgens plan. In het begin nog even niet, maar toen alles een beetje op de rails stond en zijn openingsvalletje uitgewerkt was, begon dat afgetobde koppie toch te denken en te denken, niet te kort. Of was hij al weer in slaap gevallen? Zijn vriendelijke tegenstander had expres alleen een drankje voor zichzelf gehaald om hem niet te storen en toen hij weer tekenen van leven vertoonde gevraagd of hij ook wat had gewild. Nee dat wilde de kleine droogkloot niet. Dus maar verder geschaakt. Het feestje kon beginnen. De eerste tijdnood. De ezel bleef gewoon netjes noteren. Moest hij zelf weten. Toen een teamgenoot het van hem wilde overnemen werd daar vanzelfsprekend een stokje voor gestoken. Hij stapelde nu fout op fout maar haalde het.

Ondertussen ging het niet zo goed met de andere Paarden, dus dat laatste punt moest het akelige baasje, dat nu voortdurend remise zat aan te bieden en drankjes zat af te slaan, nog wel even afgepakt worden. Geen probleem: de uitvluggerfase zou ongetwijfeld de verwachte uitwerking hebben. Alle berichten hierover waren eensluidend. De brave borst zou tegen het eind van zijn speelkwartier in paniek alles weggeven en vlak voor het vallen van zijn vlag opgelucht mat gaan of opgeven, met de onbegrijpelijke woorden: gelukkig, net op tijd. Dus toen het vlaggetje tevoorschijn sprong , kwamen alle Witte Paarden verheugd aangegaloppeerd. Maar wat was dat? Het stond aan de verkeerde kant. Wat was er met die klok aan de hand?! Fout! Fout! Fout! Het Witte Paard had verloren!! Dat was niet om te lachen. Alweer niet. En tegen de regels. Of dat misselijke valsspelertje met zijn parmantige commentaartjes zijn consumptiebon nog wilde inwisselen? Nee, gromde zijn tegenstander, hij krijgt helemaal niks meer.

ES

(eerder gepubliceerd op de website van Excelsior op 12 december 2013)

Het Witte Paard

De tweede uitwedstrijd van Castricum 2 dit seizoen was tegen Het Witte Paard 4 in Haarlem. Ik besloot deze keer op eigen gelegenheid te gaan. Op grond van ervaring. Maar al in Heemskerk ging het mis. De trein wilde niet vertrekken. We stonden nog langs het perron. Een jongeman begon heen en weer te lopen in het gangpad. Twee dames spraken elkaar moed in: kijk, dan zijn er altijd weer mensen die niet kunnen blijven zitten, en je doet er toch niets aan, je kan beter rustig blijven zitten, in de auto sta je ook wel eens in de file, zo lang kan het toch niet duren, het helpt je niets als je je druk maakt, waarom zeggen ze niks? De intercom meldde opgewekt dat we een nog niet opgehelderd defect hadden. De jongeman kwam nog iets driftiger langs gebeend. De dames zeiden: zie je wel, een defect, dat is niet erg, dat lossen ze wel op, toch? De jongeman: ik zou d’r maar niet op rekenen, spook. Even later de intercom weer, nu iets minder zonnig: ja sorry hoor, de oorzaak is nog niet gevonden en wat heel vervelend is, de deuren willen ook niet meer open. De jongeman deed nu een gekooide tijger na. Maar niet lang. Scheldend op de Nederlandse Spoorwegen schoof hij een raampje open en begon naar buiten te klimmen, daarbij geholpen door twee meisjes in de trein. Op het perron stond een derde klaar om hem op te vangen. Hij was dus niet alleen. De dames verstomden en keken vol ontzag naar dit tafereel. Halverwege schrok de jongen terug. Zijn hoofd was erdoor, zijn benen hingen nog binnen. Dat was eigenlijk verkeerd om. De twee meisjes duwden, het derde meisje trok. Hij durfde zich niet voorover te laten vallen. En op dat moment was daar weer de intercom met de verheugende mededeling dat het defect was verholpen en dat we gingen rijden. Zie je wel, zeiden de dames. De jongen probeerde zich nu achterwaarts weer naar binnen te werken, waarbij de twee meisjes trokken en het derde meisje duwde. Zijn leren jack stroopte op tot onder zijn kin. Op het laatste nippertje worstelde hij zich uit zijn jack en in de trein. Hij wilde nu de conducteur en de machinist vermoorden. De twee meisjes hadden moeite om hem van dat plan af te brengen, het derde meisje was er met zijn leren jack vandoor. De dames mopperden dat je altijd kalm moest blijven, dan kwam alles vanzelf weer goed. En inderdaad haalden we Haarlem, met horten en stoten, maar net op tijd.

Sociëteit “Vereeniging” aan de Zijlweg 1 in Haarlem. Een prachtig gebouw uit 1923 en een herensociëteit. Wat een ruimte, wat een ambiance en wat een stijl! De lambrisering, de zes meter hoge plafonds, de dikke tapijten op de vloer, de bolvormige lampen hoog boven mijn hoofd, ik dacht dat ik verdwaald was. Maar daar zag ik mijn teamgenoten met onze coach en de opstelling. Alles klopte dit keer. De hockeymeisjes stonden nu achter de bar verrukkelijke drankjes te schenken en helemaal aan de andere kant van deze immense ruimte werd gebiljart. Wij werden allemaal aan aparte tafeltjes gezet met een groen vilten dek, voor de bridgers, maar nu stond er een schaakspel op en naast de geriefelijke leunstoel was een bijzettafeltje aangeschoven voor de drankjes. Onmiddellijk overviel mij een gevoel van grote tevredenheid en terwijl ik achteroverleunde en langzaam wegdommelde op het weldadige ritme van de ouderwets tikkende klok, was het alsof ik in de verte de kerstklokken al hoorde en de geur van vers gebraden kalkoen opsnoof en het enige, dat ik nog wenste, was vrede op aarde en een sigaartje en een cognacje. En ik nam me ernstig voor in het nieuwe jaar weer serieus te gaan schaken, maar nooit meer in spelonken, catacomben of andere akelige ruimtes, en in Wijk aan Zee aan het Corustoernooi mee te doen en nimmer meer remise aan te bieden en meer in het algemeen een beter mens te worden of als dat niet kon dan tenminste een beter schaker.

Halverwege de partij schrok ik op uit mijn overpeinzingen toen ik onnadenkend mijn glas naast mijn bord zette in plaats van op het bijzettafeltje en zo een kring maakte op het groene vilt. Mijn tegenstander riep: “Dat mag niet!” en ik schrok: “O wat doe ik nu”. Ogenblikkelijk stond er een hele kudde witte paarden bij mijn bord, op zoek naar een onreglementaire zet of nog beter een blunder. Ik wees schuldbewust op de kring in het vilt en teleurgesteld droop de kudde weer af, zachtjes schande mompelend.

Mazeppa

Ik hoorde het al niet meer en droomde van vroeger, toen ik een ouderwetse grammofoonplaat had met op de hoes een groot wit paard tegen een woedende rode achtergrond. In mijn hoofd klonk de muziek. Het was een symfonisch gedicht van Liszt en het witte paard was wild en galoppeerde met Mazeppa over de steppen. Mazeppa was een Poolse edelman in de zeventiende eeuw, die het had aangelegd met de vrouw van een andere Poolse edelman en toen was hij naakt (ja de edelman, niet de vrouw van die andere edelman, de verhalen gingen toen anders dan nu), was hij dus naakt vastgebonden op een paard, dat hem in een helse rit helemaal tot in de Oekraïne had gevoerd. En op het eind was hij Kozakkenhoofdman. Dat was nog eens een uitwedstrijd. Trombones, tuba, celli, bassen.

Allemachtig, waar was ik. Kom, ik nam nog maar eens een slok. Opeens bleek ik van het drankje van mijn coach te nippen, die naast mij zat en van hetzelfde bijzettafeltje gebruik maakte. Hij vatte het sportief op. Als ik beloofde niet meer van die rare dingen te schrijven, hoefde ik niet lopend terug, wat hij oorspronkelijk in gedachten had, maar bracht hij me zelfs thuis. Het was immers toch op de route. Hierdoor werd ik zeer geroerd en het was in die gemoedstoestand en ook omdat het nog geen nieuwjaar was, dat ik mijn tegenstander van Het Witte Paard remise aanbood, welk aanbod dankbaar werd aanvaard.

Thuisgekomen vertelde ik mijn verhaal aan Nanny. Van die prachtige zaal met de bijzettafeltjes en de verrukkelijke m…drankjes en van de witte paarden en dat er in Zaandam een club was, die ook zo heette, maar lang zo mooi niet en dat er eens een dwaas stel schakers was, dat in Haarlem moest zijn, maar in plaats daarvan naar Zaandam was gereisd en daar dom dom dom voor een dichte honigkantine had gestaan, maar dat wij dit keer feilloos de weg hadden gevonden en dat ik gedroomd had van Mazeppa en dat de coach niet boos was en me zelfs had thuisgebracht en dat er op de heenreis dit keer, voorzover ik me herinnerde, niets bijzonders was gebeurd… Ze keek mij onderzoekend aan en zei: misschien is het beter als je een tijdje helemaal niet meer schaakt.

 

ES/16/12/2003