Vleermuis 114

Heemskerk 2021

Daar waar aan de rand van Heemskerk een stukje van de oude Zaanlandse Communicatieweg dood loopt op de huidige A9 stuit je op vormen van moderne communicatie. Boven geluidsschermen klimt het verkeer over het viaduct richting Assendelft en erachter raast het naar Beverwijk. “Horen en zien vergaat je” krijgt hier een ondoorzichtige, ambivalente betekenis.

Thuis laat ik Nanny de foto’s zien. Ze kijkt bezorgd. Het wordt tijd dat alles weer een beetje normaal wordt, zegt zij.

Vleermuis 71

Oosterweg (Heemskerk 2020)

Vanmorgen, toen het nog donker was, uit huis geslopen. In vijf kwartier de grote ronde gelopen. Noordermaatweg, Noorddorperweg, Oosterweg en buut. Niemand gezien en niemand mij. Net voor zonsopgang weer binnen. Ontbijt gemaakt en Nanny uit bed getrommeld. En geen haan die hiernaar gekraaid heeft. Zo doe je dat.

Nee, dan de familie van Oranje. Wat een zielig zootje. Net nu het spannend wordt peren ze ‘m weer. Met het regeringsvliegtuig. Dat werd gespot. Oh oh wat waren ze toen geschrokken. Niet van hun eigen streekjes, maar van de social media. Heftig heette het.

En dan die meneer Rutte. Onze premier. Wat een draaikont. Het was even aan zijn aandacht ontsnapt. Inschattingsfoutje. Moet kunnen. Zoveel is er toch niet aan de hand? Ja dat we ons misschien even een tijdje zo hier en daar een beetje moesten beperken in alle leuke dingen die we nog wilden doen, dat was in een onbewaakt ogenblik misschien wel gezegd, maar dat geloofden we toch zeker zelf niet?

Meneer Rutte doet het woord voor die meneer van Oranje heb ik gehoord. Zo leren we beiden ietsje beter kennen.

Vleermuis 67

Heemskerk, september 2020

We lopen een rondje om ons dorp. Het Noorderveld en De Knip liggen er verlaten bij. Het miezert, het is windstil en de lucht is grijs. We mogen niet meer naar Amsterdam.

In Amsterdam kan je lachen. Ik zit ik in een tram en die botst door een verkeerde wissel frontaal op een andere tram. Wat een klap, wat een ravage. Mensen languit in het gangpad, een hoop gekerm en een heleboel bloed. Vooral de bestuurder ziet er niet uit. Die komt van z’n plaats en loopt naar achteren. De vrouw, die naast mij zit, valt flauw, over mij heen. Na een poosje arriveert de politie en de GGD, die nemen de vrouw van mij over en ontruimen de tram. Een oude man, nee niet ik, blijft zitten. Hij vraagt: “Gaat deze tram niet verder?”

Snip en Snap snappen het ook niet meer. Ze zeggen dat we het goed doen, maar niet goed genoeg. Dat het virus ons te snel af is. Eigenlijk zeggen ze dat we er met z’n allen een potje van hebben gemaakt. Irma schiet in de hoest, maar blijft gewoon door gebaren. Het is nu bittere ernst. Bij de Jumbo in ons dorp is het een Sodom en Gomorra. Dat zegt een buurman die er geweest is. In Brabant denken ze al weer aan het carnaval. En in Goes is “de grootste kermis die Zeeland ooit gehad heeft” geopend. Nee het virus is nog niet van ons af.

Er vliegen in de schemering twee vleermuizen rond ons huis. Wat een snelheidsduivels zijn dat. Ze willen naar binnen, maar hun sonar waarschuwt ze op tijd. Vlak voor de ruit maken ze een haarscherpe bocht omhoog. Maar ze blijven het proberen. Ze doen aan check en dubbelcheck. Een paar jaar geleden vloog zo’n stuntpiloot door het open raam naar binnen. Tien rondjes vloog het supersonische monstertje op topsnelheid door alle hoeken van onze kamer. En langs het raam. Zocht het een geheime uitgang? Of had het een probleempje met z’n wifi? Twee weken later zag ik een filmpje op YouTube met, je raadt het al, onze kamer en daarin twee mensjes weggedoken onder een tafel. Zijn wij dat?

Vleermuis 33

Rijksstraatweg 217, 1969 LG Heemskerk, Kadastraal: A 3267

Toen ik in Heemskerk kwam wonen vond ik het een gat. Er was een bioscoop waar ik niet naar toe durfde, er was een café dat dicht was, en tijdens de feestweek traden Corrie Konings en de WICO’s op. Een cultuurschok. Maar er was ook een houthandel waar je spijkers per stuk kon krijgen en een chinees waar je babi pangang kon eten. En het strand was op fietsafstand. Vanuit het dorp stak je aan het eind van de Oosterweg de Rijksstraatweg over. Daar stond in het veld een voormalig tuindershuisje karakteristiek op instorten. Jarenlang.

Rijksstraatweg 217 is rond 1900 als tuinderwoning gebouwd. Het pand staat bekend onder de naam de Vlotter. Het gebouw is gesitueerd aan de westzijde van de Rijksstraatweg en staat een flink eind van de weg af. Het wordt omgeven door tuinbouwgebied. Aan de achterzijde (west) vormt het Noord-Hollands Duinreservaat het achtergronddecor. Hoogstwaarschijnlijk stond op deze plek, of in de onmiddellijke nabijheid, de in 1869 gesloopte hofstede de Vlotter. Volgens informatie van de Historische Kring Heemskerk is de tuinderwoning gebouwd op de fundamenten met de voormalige hofstede.

Het pand bestaat uit één bouwlaag met zolderverdieping onder een mansardedak met ongelijke schilden. Het achterdakvlak heeft een dubbele knik. Het dak is gedekt met rode (oorspronkelijke) Hollandse pannen (aangesmeerd met kalkspecie). De nok ligt evenwijdig aan de straat.
De rechter zijgevel is wit gesausd, de overige gevels zijn gepleisterd en wit geschilderd boven een zwart geschilderde plint. De voorgevel heeft links en rechts in de gevel een éénruitsraam met een éénruits klepraam als bovenlicht. Rechts van het midden zit een fors (niet beschermenswaardig) éénruits raam van latere datum. De rechter zijgevel bezit een dubbel openslaand éénruits raam op de verdieping, de linker zijgevel heeft links een klein toiletvenstertje. De achtergevel heeft enkele eenruitsramen en, links van het vervallen éénlaags houten aanbouwtje, de entree. Achter het pand staat een (niet beschermenswaardige) vervallen houten (spaanplaat) schuur. Het pand heeft een smalle voortuin, omgeven door een eenvoudig, laag, houten hekwerkje. Daarvoor staan drie monumentale beukenbomen.

De voormalige tuinderwoning de Vlotter heeft cultuurhistorische waarde omdat het pand in zijn hoofdvorm herinnert aan de historische plattelandsbebouwing van dit agrarische gebied.
De Vlotter bezit vermoedelijk archeologische waarde die gerelateerd is aan de voormalige hofstede de Vlotter. Het pand is zeer beeldbepalend gelegen gezien vanaf de Rijksstraatweg maar ook gezien vanuit het westelijk gelegen Noord-Hollands Duinreservaat. De vlakke tuinbouwgronden rondom versterken de beeldbepalende ligging. Vanwege de combinatie van de kleinschalige, eenvoudige verschijningsvorm en het karakteristieke silhouet met de kenmerkende mansardekap, de drie monumentale beukenbomen langs de voorgevel, de vrije ligging met de onbebouwde, vlakke tuinbouwgronden rondom en het duinlandschap als coulissedecor op de achtergrond is sprake van een bijzonder landschappelijk ensemble. Het zijn deze beeldbepalende elementen die er voor gezorgd hebben dat de Vlotter een belangrijk beeldmerk is geworden voor de bevolking van Heemskerk.

bron: erfgoedregister gemeente heemskerk

Oase in de binnenduinrand

Nu, bijna vijftig jaar later, is Heemskerk een stuk opgeknapt. Café’s, restaurants, terrassen niet te kort. Alleen durf ik er nog niet naar toe. Ik hoop dat de feestweek nog even niet mag, maar ik krijg ondanks Virus Vleermuis twee nieuwe ogen en zie met het eerste al weer wat kleur. Ik rij langs het voormalige tuindershuisje. “Er gaat een wereld voor mij open”. Hoe hebben ze dat zo gauw geflikt?

Oase in de binnenduinrand

Wie oude kaarten van Noord-Holland bekijkt, ziet dat de duinen aan de Rijksstraatweg, bij het voormalige buurtschap Noorddorp, plotseling terugwijken. Ooit werden de ‘Wildernisse’ hier afgegraven en in cultuur gebracht voor de teelt van prei, spinazie en aardbeien. Precies daar, tussen de tuinderijen, staat een witgepleisterd tuindershuisje uit 1854. Het is gebouwd op de fundamenten van de 17e eeuwse hofstede ‘De Vlotter’.

De laatste jaren verkeert het onbewoonde pandje in jammerlijke staat. Het verval lijkt niet te stuiten. In 2008 overwegen de eigenaar (provincie Noord-Holland) en de beheerder (PWN) sloop. Dat brengt de nodige beroering teweeg. De Heemsstichting en de Historische kring Heemskerk komen in het geweer. De gemeente erkent het cultuurhistorische en beeldbepalende belang en verleent in 2009 de woning de status van gemeentelijk monument (Gemeentelijk monument 0396/H37 Rijkssstraatweg 217 Heemskerk Tuinderswoning “De Vlotter”)

Jeroen de Wilde valt al tien jaar voor de vervallen tuinderswoning op deze bijzondere locatie in de binnenduinrand. Regelmatig informeert hij bij PWN of het te koop komt. Oktober 2014 is het eindelijk zover. Een kijkdag trekt ruim 150 bezoekers, waaronder fotografen en filmploegen. Geïnteresseerden kunnen hun plan en bod in een gesloten envelop indienen. Jeroen de Wilde zet alle zeilen bij. Samen met monumentenarchitect Collo en landschapsarchitect Huiberts stelt hij een uitvoerig restauratievoorstel op. Uit tientallen gegadigden wordt hij geselecteerd als de gelukkige koper.
Na ruim een jaar stevig doorwerken wordt de grondige restauratie in 2016 afgerond.

bron: mooi noord-holland

zie ook: tekeningen en info

Vleermuis 28

Een tochtje door het Heemskerkerduin en tegelijk een reisje door de tijd. De zwart-witfoto’s zijn uit 1973. De kleurenfoto’s zijn van vandaag. Het gebied is erg veranderd, maar nog wel landelijk gebleven, zij het ternauwernood. De enige plek die ik na al die jaren terug kan vinden is de boerderij Zuid Endt. Het is een monument. Daarvan heeft Heemskerk er niet veel. Vlakbij, midden in het weiland, staat een klein paaltje. Het geeft de grens aan tussen Heemskerk en Beverwijk. Op het nippertje.

Heemskerkerduin

Vleermuis 26

Noordermaatweg (Heemskerk 2020)


Even een vleermuisje tussendoor. Vanmorgen om zes uur opgestaan en een rondje Noordermaatweg gelopen. Niemand gezien. Drie koeien en een droevig paard. En ontelbaar veel vogels, grutto’s, kievieten, ganzen, een heleboel zwanen en twee kluten. De kievieten joegen een reiger weg.

Thuisgekomen een boodschappenlijst gemaakt en naar het vroege uurtje in de DEKA gefietst. Daar stond al een eersteling opgesteld. Je bent nummertje twee, zei Nanny, jullie hebben de winkel voor je alleen. Maar toen de draaideur openging kwamen er plotseling uit alle hoeken en gaten op het pleintje onwaarschijnlijk veel meer grijze vogels te voorschijn. Die hadden zich verdekt opgesteld. Ik was opeens allerlaatst. Binnen namen we het niet zo nauw. We waren onder mekaar. Het ouderenuurtje was begonnen.

Dat doe ik dus nooit weer, zei ik, toen ik met mijn boodschappen weer buiten stond. Ik moest denken aan Nanny’s ouders die toen ze ook al in de zeventig waren hun vrije reis gingen opmaken en dat was natuurlijk zo lang en zo ver mogelijk. In Maastricht zaten ze dan al vroeg op een terras aan het Vrijthof van hun koffie met appelgebak te genieten, dachten ze, “maar dan werd er zo’n bus met oudjes uitgeladen”. En dan moest je dus wegwezen begrepen wij.

Vleermuis 10

Noordermaatweg
Heemskerk 1 april 2020

Woensdag is mijn Fit-met-Visie-dag. Maar de sportschool is dicht. Er moet dus geïmproviseerd worden. Want ik moet fit blijven. Ik ben de jongste niet meer. Zegt mijn buurvrouw. In ons hofje zeggen we mekaar de waarheid. Daarom vanmorgen in alle vroegte een rondje Noordermaatweg gedaan. Zeven kilometer in gezwinde pas. Net op tijd terug voor het ontbijt. Daarna nog wat oefeningen gedaan. Gewoon middenin de kamer. Opdrukken en zo. Dat soort werk. Ging prima. Veel beter dan wanneer je eerst aan al die akelige apparaten gehangen hebt. Maar veel gekker moet het toch niet worden. Waarom krijgen we geen huiswerk op? Waar blijft dat filmpje met aanmoedigingen van onze instructeur?

Slot Assumburg Stayokay schaaktoernooi 2020

Het Slot Assumburg Stayokay rapidschaaktoernooi was weer een vrolijke bedoening. Gelijk bij aanvang toverde wedstrijdleider Gerard Limmen al de eerste grap uit zijn computer. Richard de Jong kreeg een startrating van 14000 en begon dus op bord 1. Het extra nulletje hielp hem niet. Hij verloor van de eerste de beste onbenul. De ratingprijs kon hij dus alvast uit zijn hoofd zetten. Zijn tegenstander daarentegen was erg opgelucht. Die had nu heel even een toernooiprestatierating van maar liefst 8000. Iedereen wilde nu tegen Richard de Jong spelen. Maar daar stak Gerard een stokje voor.

Toernooidirecteur Peter Klok bleef onverstoorbaar. Hij doet dit nog twee jaar, beloofde hij aan het eind. De deelnemers beloonden hem met applaus. Fred Slingerland won het toernooi. Vorig jaar had hij ook al een gooi gedaan, maar toen mislukte die nog. Dit keer bleef hij de usual suspects Richard Schelvis, Dragan Skrobic, Thomas Broek, Paul Lieverst en Erik Schoehuijs, allemaal oud-winnaars, knap voor. De ratingprijzen gingen als ik het goed heb begrepen naar Liesbeth Roelse en Peter van Tongeren. En een eervolle vermelding krijgt Louis Witte van mij. Bij hem is het er op of er onder. Zes gewonnen drie verloren. Een compromisloze schaker. De grote verrassing in dit opzicht was Thomas Broek. Vijf remises scoorde hij. En de latte macchiatomachine ging ook stuk. Ik denk dat het de wind was die om het kasteel gierde.

Manuel Bosboom in Heemskerk

De jaarlijkse simultaan van de Heemskerkse Schaakvereniging Excelsior vond, wegens het warme weer buiten, binnen plaats in de Jansheeren. De simultaangever was Manuel Bosboom, van wie wij veel verwachtten. Hij nam ons serieus. Niks geen frivoliteiten of speculatieve offers, hoogstens een paar fianchetto’s of uitgestelde rokades. En als we per ongeluk zelf uit onze slof schoten met een wilde opmars van een koningsvleugelpion, dan mompelde hij: heb ik wel eens eerder gezien, maar hoe ging dat ook al weer. En als we echt iets stoms deden, zei hij: zou ik niet doen. En dan deden we een andere en dan zei hij: dat is al een veel betere. Hij danste langs de borden en nam de tijd. Dan werden hem zo links en rechts biertjes aangeboden en kon het gebeuren dat er overal duvels stonden, waarvan we niet wisten of die van hem of van ons waren, maar waar hij, als hij langs kwam, vrolijk zijn glas mee vulde. Langzamerhand werd ons duidelijk dat we er dit keer genadig van af zouden komen, want ofschoon niemand van ons won stond Manuel wel veel remises toe. Soms zei hij dan voorzichtig: ik denk wel dat ik beter stond, maar moeilijk eindspel en nog een heel gedoe. Normaal zeggen wij zulke dingen. Maar hij was ook geen grootmeester, benadrukte hij, toen iemand dat wel dacht. Dus toen durfden we gewoon met hem te praten en aan het eind gingen we met een goed gevoel naar huis.

Hij had wat zitten rommelen op zijn bord en toen opeens stond Manuel Bosboom weer voor zijn neus. Het jonge schakertje was even de draad kwijt. Hij had zijn dame, die Manuel de vorige zet had geslagen, in zijn hand. Hij probeerde de stelling weer op te zetten. Manuel vroeg: waar stond die dame ook al weer, ik weet het even niet meer. Het jongetje zette de dame ergens op het bord, het was nog niet zo makkelijk om een goed plekje te vinden. Nee, daar stond ze niet, zei Manuel, want dan had ik ‘r wel geslagen. Ja dat vond het jongetje, die nou helemaal in de war was, ook. Geef mij die dame eens, zei Manuel. En weg was zij. Het jongetje zette grote ogen op. Alleen het vilten onderkantje stak nog uit Manuels mond. En toen opeens ook dat niet meer. Manuel slikte en greep naar zijn maag. Het jongetje ging een licht op. Dit kende hij, ik denk vast en zeker van zijn vader of een oom. Hij was niet achterlijk. Dus hij wees ogenblikkelijk een hand aan. Dat was natuurlijk de verkeerde. Manuel was ook niet van gisteren. Toen de andere. Dat was dus de goede. De dame werd terug gezet, maar niet op het bord, want dat strookte niet met het rechtvaardigheidsgevoel van de jonge speler.

Loek van Wely goochelt met jokers tijdens Heemskerkse zomerschaaksimultaan


De 42e Heemskerkse zomerschaaksimultaan dit jaar is een van de leukste geworden die ik heb meegemaakt. Dat kwam niet in de laatste plaats door Loek van Wely die zich een uitmuntend ambassadeur van de schaaksport toonde. Maar ook omdat de simultaan ín de Jansheeren werd gehouden. En zo hoort het. Schaken is een denksport en geen buitensport. In alle rust deden we nu onze zetten. Totdat aan het eind van de middag in een belendende zaal een heel ander feest losbarstte. Niemand die daar om maalde. We waren de draad toch al kwijt.

Eén speler was een beetje bang voor de grootmeester. Die had dus maatregelen genomen. Maar ook Loek kwam met een nieuwtje. We mochten in de partij één keer een joker inzetten. Dan konden we aan hem vragen wat we volgens hem het beste konden doen (!) Hij beloofde naar eer en geweten te antwoorden (?)  Daar werd eerst schoorvoetend maar al gauw ongebreideld gebruik van gemaakt.

Hij nam er ruim de tijd voor en zijn uitleg was meestal leerzaam en altijd geestig. Sommige spelers dachten slim te zijn en trapten daar niet in. Zij verloren. Anderen volgden zijn advies op. Zij verloren ook. Dus hoe het nu precies zat met die jokers weten we nog steeds niet. Maar wat hebben we gelachen.

Ondertussen kregen we zo’n donkerbruin vermoeden dat de grootmeester zich had voorgenomen alles te winnen. Maar dat is hem niet gelukt. Twee remises moest hij toestaan. En van Bastiaan Veltkamp verloor hij. Die had geen joker nodig: Loek trapte in eigen doel.

Start diashow en/of klik op foto voor een vergroting

en kijk ook nog even naar de partij Loek van Wely-Thiemen Dekker