Een leuke stelling

Laatst trof ik Gerard Blees verbouwereerd achter zijn glas bier aan. Hij had het Schots gambiet gespeeld. En? Dat was gezien zijn gemoedstoestand vragen naar de bekende weg, maar ik kon het niet laten. Hij had verloren. Van Hidde Brugman. Van Hidde? Met het Schots gambiet? Ja, hij snapte het ook niet. Hidde was niet onder de indruk geweest, had waarschijnlijk net zoals ik geen benul van het Schots gambiet, was dus ook helemaal niet geschrokken, wat je hebt als je denkt: o gottegottegot, Schots gambiet, hoe ging dat ook al weer, daar had Hidde dus geen last van gehad. Gerard wel. Want zo’n Schots gambiet houdt een keer op en wat dan? Verloren dus. Ach, troostte ik hem, wat doet het er toe, als je maar lol hebt. Hij lachte als een boer met kiespijn, maar beet toch nog even van zich af. En jij, tegen wie moest jij? Tegen Thomas Broek, sprak ik dapper en ik had een hele leuke stelling op het bord. Er trad nu een lichte ontspanning op in zijn houding. Hij vroeg niet verder, hij begreep.

Wat is een leuke stelling?

I.

Na een opening die mijn verstand te boven ging bereikte de rapidpartij Schmit-Broek zijn hoogtepunt. Ik kon het niet laten om namens mijn tegenstander Lc8-a6 voor te stellen, welke zet Thomas onmiddellijk uitvoerde. Met onderstaande stand als resultaat.

II.

In het Science Park Amsterdam Chess Tournament van 2012 speelde ik met zwart tegen Dennis Keetman. Aan het eind stond het zo:

Hans Nuijen was toeschouwer. Hij kon zijn lachen niet bedwingen. Jij snapt er ook niets van, zei hij, de bedoeling van het spel is om de koning mat te zetten, niet de dame.

ES

(Eerder gepubliceerd op de website van de Schaakvereniging Castricum)