Vleermuis 43


Exmes

In 2009 waren we te gast bij Monique en Rob de Gast in Avernes-sous-Exmes ergens in Normandië. We liepen naar het eerste het beste dorp in de buurt. Dat was dus Exmes, spreek uit Èm. Er was een Bar Tabac en er was een bakker die soms open was en vaak ook niet. Verder was er niets, helemaal niets.

Ik bekijk de foto’s van toen. En ik vermoed dat het er nog steeds zo is. Dat er niets veranderd is. De tijd stond er toen al stil. Als ik jong was reed ik er naar toe, op mijn Motobécane, kon ik het zien. Maar nu even niet, nu doe ik het maar zo.

Vleermuis 28

Een tochtje door het Heemskerkerduin en tegelijk een reisje door de tijd. De zwart-witfoto’s zijn uit 1973. De kleurenfoto’s zijn van vandaag. Het gebied is erg veranderd, maar nog wel landelijk gebleven, zij het ternauwernood. De enige plek die ik na al die jaren terug kan vinden is de boerderij Zuid Endt. Het is een monument. Daarvan heeft Heemskerk er niet veel. Vlakbij, midden in het weiland, staat een klein paaltje. Het geeft de grens aan tussen Heemskerk en Beverwijk. Op het nippertje.

Heemskerkerduin

Vleermuis 26

Noordermaatweg (Heemskerk 2020)


Even een vleermuisje tussendoor. Vanmorgen om zes uur opgestaan en een rondje Noordermaatweg gelopen. Niemand gezien. Drie koeien en een droevig paard. En ontelbaar veel vogels, grutto’s, kievieten, ganzen, een heleboel zwanen en twee kluten. De kievieten joegen een reiger weg.

Thuisgekomen een boodschappenlijst gemaakt en naar het vroege uurtje in de DEKA gefietst. Daar stond al een eersteling opgesteld. Je bent nummertje twee, zei Nanny, jullie hebben de winkel voor je alleen. Maar toen de draaideur openging kwamen er plotseling uit alle hoeken en gaten op het pleintje onwaarschijnlijk veel meer grijze vogels te voorschijn. Die hadden zich verdekt opgesteld. Ik was opeens allerlaatst. Binnen namen we het niet zo nauw. We waren onder mekaar. Het ouderenuurtje was begonnen.

Dat doe ik dus nooit weer, zei ik, toen ik met mijn boodschappen weer buiten stond. Ik moest denken aan Nanny’s ouders die toen ze ook al in de zeventig waren hun vrije reis gingen opmaken en dat was natuurlijk zo lang en zo ver mogelijk. In Maastricht zaten ze dan al vroeg op een terras aan het Vrijthof van hun koffie met appelgebak te genieten, dachten ze, “maar dan werd er zo’n bus met oudjes uitgeladen”. En dan moest je dus wegwezen begrepen wij.

Open Heemskerks schaakkampioenschap

De vierde editie van het open Heemskerkse schaakkampioenschap in 1981 werd gewonnen door Hendrik Koopman. In 1982 zou hij dit kunststukje nog eens herhalen. Hij werd daarmee de opvolger van Jan Smit (winnaar in 1978) en Erik Schoehuijs (winnaar in 1979 en 1980).

Open Heemskerks schaakkampioenschap 1981

Op de overzichtsfoto zien we achtereenvolgens Bram Janssen, Frans en Hendrik Koopman, een sensatie die even in de lucht hing, Ronald Maat, Nico Kok, Hendrik Koopman, Hugo Faber, Ron de Brie, Hans Nuijen, Hendrik Koopman en Ben Bron die de Beker overhandigt

De basis voor zijn kampioenschap legde Hendrik Koopman in de eerste ronde, waarin hij Hans Nuijen versloeg. Zijn tegenstanders in de tweede en derde ronde, Piet Meijer en Ronald Maat, bleken kansloos. Pas in de vierde ronde werd hij weer op de proef gesteld. In een boeiende partij, waarin hij door een torenoffer een onstuitbare pionnenvleugel kreeg, versloeg hij Nico Kok. De laatste ronde leek met een vol punt voorsprong op zijn naaste belagers een formaliteit te worden. Maar Hugo Faber hield zijn ogen wijd open en strafte het al te zorgeloze spel van zijn tegenstander hardhandig af.
Daarmee leek het toernooi een sensationele ontknoping te krijgen, want behalve Hugo Faber, kwam ook Hans Nuijen, door een overwinning in de laatste ronde op Nico Kok, nog op gelijke hoogte. Weerstandspunten moesten de beslissing brengen, maar deze spraken een duidelijke taal, waardoor de sterkste toch nog kampioen werd.


Voor Excelsior, schakers sinds 1955, nu ze er mee ophouden

Vleermuis 15

Glas-in-loodraam in de oude Cabralschool (Amsterdam 2013)


*

In 2013 op een van mijn zwerftochten door Amsterdam kwam ik in de Cabralstraat bij wat een oud schoolgebouw bleek te zijn. Links aan de zijkant stond een hek open en terwijl Nanny wegvluchtte liep ik brutaal naar binnen met mijn fototoestel.


Ik zei dat ik belangstelling had voor architectuur, oude interieurs, trappenhuizen en Amsterdamse School. En of ik rond mocht kijken. En als dat mocht foto’s maken. Het mocht en ik werd meegenomen naar de kantine waar Herman Brood zijn sporen op de wand had nagelaten.


Daarna werd ik losgelaten in het gebouw, dat net ontruimd was door de anti-kraakbeweging en in staat van verbouwing verkeerde.


De school, met ingangen aan de Cabralstraat en de Marco Polostraat, heeft in de loop der tijd diverse namen gehad. Zo komen we de naam Cabralschool tegen. Hoewel verwarring met de Cabralschool aan de Vancouverstraat mogelijk is, is deze naam wel degelijk te zien op oude foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

In 1937 werd het pand door B en W van Amsterdam, “… hetwelk voor het openbaar onderwijs in die buurt niet meer noodig is”, aan het rooms-katholieke kerkbestuur van den H. Augustinus aangeboden. Het gedeelte aan de Cabralstraat kreeg, na een verbouwing in 1939 door architect K.P. Tholens, de naam St. Tarcisiusschool, een lagere school voor jongens met zeven klaslokalen. Ook komen we de Pius X ULO en De Wissel (voor Voortgezet Speciaal Onderwijs) tegen, dat (later?) een onderdeel was van Esprit Scholen.

Komend vanaf het Mercatorplein is het een opvallend gebouw aan het einde van de Cabralstraat in de Baarsjes. Een massieve, symmetrische, bakstenen gevel met golvende delen, verschillende kleuren baksteen, en een dubbele schoorsteen. Boven de deur is een hoge raampartij met smalle vensters. Kleine raampjes, smalle vensters en golvende geveldelen op de begane grond en de hoeken domineren de zijkant van het pand, waar zich nu een openbare tuin met collectief kippenhok bevindt.

De achterkant van het gebouw, dat aan de Marco Polostraat ligt, wordt in tegenstelling tot de voorkant nog omringd door de originele woningen. Het heeft dezelfde massieve uitstraling als de voorkant, maar dan minus de markante schoorstenen. Het heeft echter wel een fraaie, zij het in slechte staat verkerende, houten Amsterdamse School-deur, die overeenkomt met de originele deur aan de voorkant zoals die te zien is op foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

Veel is er verbouwd en aangepast in het interieur, maar in de twee trappenhuizen zijn elementen te vinden die origineel ogen. Met name de houten trapleuningen en het ijzeren sierwerk zijn blikvangers. Het glas-in-loodraam in het trappenhuis is naar verluidt van latere datum.

Nu is Midwest er gevestigd. Midwest is een onderneming, ontmoetingsplek en werkplaats met als doel sociale impact in de buurt te creëren.

http://inmidwest.nl/
https://amsterdamse-school.nl/objecten/gebouwen/coop-midwest/
http://www.inmidwest.nl/morgen-is-een-nieuwe-dag/

Vleermuis 11


Verdwaalde heiligenbeelden

In 1960 won mijn vader vijftig gulden met een foto die hij had ingestuurd voor de nationale fotowedstrijd “De plaats waarin wij wonen”. Dit laatste had hij ruim opgevat, want hij woonde in Amstelveen en de foto was genomen aan de De Ruijterkade in Amsterdam, waar hij werkte.

Het krantenknipsel heeft mijn moeder uit het Amstelveens Weekblad geknipt. Als je de de krant haalde dan betekende je wat vond zij. En met kleine prijsjes kon je haar erg gelukkig maken.

Zoals de vulpen van Het Parool. Voor hondstrouwe lezers of zo. Alleen ging de glans daar een beetje vanaf toen bleek dat bijna iedereen bij ons in Amstelveen zo’n ding had. Maar die landelijke zesde prijs van mijn vader die stond.

Amsterdam 1960

En wat die heiligenbeelden betreft: het negatief van de bekroonde foto is mijn vader volgens zijn aantekeningen (hij was zorgvuldig, maar toch) kwijt geraakt. Gelukkig was er nog een tweede foto. Wachtend op transport heeft hij die genoemd.


Zie ook: De foto’s van mijn vader deel 1, deel 2, deel 3

Open ASK-toernooi

Fotoimpressie


en een partijfragment, waarin Romayn Brandsma zijn tegenstander Hans Galjé hardhandig vloert

Het toernooi om het open Alkmaars schaakkampioenschap is dit jaar (samen met de organiserende vereniging De Waagtoren) verkast van het Gulden Vlies in de binnenstad van Alkmaar naar het meer afgelegen wijkcentrum Overdie. Dat is jammer, maar tegelijk ook een verademing qua ruimte, en met een prima bar.

Sandra Keetman, Rob Freer en Jan Poland leidden het toernooi. Rob en Sandra hadden voor alle deelnemers een kolossale schaal snoep klaar staan voor de broodnodige suikers, waar gretig gebruik van werd gemaakt. En Jan sloeg aan het begin van elke ronde op de gong…

Is dat de goden niet verzoeken?

Het Alkmaars schaakkampioenschap leed nog niet onder het virus, wel onder de concurrentie van het gelijktijdig gehouden Noteboom toernooi in Leiden. Maar het kreeg met Yong Hoon de Rover een sterke winnaar. Eén keer zag ik hem, heel even, zuchten. Dat was toen hij op een Slavische ruilvariant werd getrakteerd. Daar kon zelfs hij geen chocola van maken.

Kijk voor uitslagen en partijen op de toernooisite van de Waagtoren

Twaalf schaakfoto’s uit 2019

Foto’s van schaakwedstrijden en -toernooien in 2019. Op de meeste foto’s zijn schaakborden en schaakstukken te ontdekken; op één foto niet, maar wordt er naar gezocht.

De foto’s zijn ontleend aan de hieronder staande artikelen:

Tata Steel Chess on Tour in Alkmaar
Tata Steel Chess tienkampen
Open Alkmaars Schaakkampioenschap
Slot Assumburg schaaktoernooi in Heemskerk
ROC Nova College schaaktoernooi in Haarlem
NHSB snelschaakkampioenschap in Zwaag
Amsterdam Science Park Chess Tournament
Schaaksimultaan van Excelsior tegen Manuel Bosboom
KNSB-competitiewedstrijd VAS-De Wijker Toren
Haarlemse Meesters schaaktoernooi
Amstelveen Chess Masters schaaktoernooi

Het Muziekpakhuis speelt in Vondelstede

Donderdagmiddag 12 december 2019 traden leerlingen van het Muziekpakhuis op in Vondelstede, dat al een beetje in kerstsfeer was. De muzikanten trakteerden de bewoners op een rijk gevariëerd programma met stukken van Bach, Mozart, Tsjaikovski, Lully, Fauré, maar ook Comptine d’un autre été, en op nog veel meer. Gelukkig bijna geen kerstliedjes. Dat was mooi. Maar het allermooist waren de twee reusachtige harpen. Die stalen de show.

Ik wist niet dat een harp, twee harpen zo modern konden klinken. Het stuk Late Night & Fiesta van Inge Frimout-Hei hakte erin. Met die roffels op de klankkast en dat geroetsj over de snaren. Grandioos.

Als ik het zo bekijk gaat Juno haar viool nu inruilen voor een harp.

Amstelveen Chess Masters 2019

Isafara Gergin


Chess Masters

Afgelopen weekend (zaterdag 30 november en zondag 1 december 2019) had het vijfde Amstelveen Chess Masters schaaktoernooi plaats in het Keizer Karel College. De onderdelen waren het Nederlands kampioenschap snelschaken (op zaterdag), het Nederlands kampioenschap rapidschaak vrouwen en mannen, het Brainwave open rapidschaaktoernooi en een Grand Prix schaaktoernooi voor de jeugd (allemaal op zondag).

De voorloper van dit toernooi was de BrainWave denksportmanifestatie. Er werd toen gedamd, gebridged, go en stratego gespeeld, en japans, chinees en gewoon geschaakt. In 2009, dus tien jaar geleden, won Robert Ris het schaaktoernooi. Hij is nu toernooidirecteur.

Ik kreeg toestemming om foto’s te maken.

BrainWave

Het wachten is op …

… dat ene briljante idee

Grand Prix

… een goede vraag, nee de vaders en moeders mogen niet helpen …

Het NK snelschaken

het leukst waren de eerste ronden, toen het peleton nog compleet was …

… en het kaf nog niet van het koren was gescheiden …

Het koren
Iozefina Paulet

In de aula speelden nu de zestien besten op liveborden. Op het grote scherm waren de partijen moeilijk te volgen en er was weinig publiek.

Maar vanaf de gaanderij op de eerste verdieping had je goed zicht.

De finale ging tussen Loek van Wely en Casper Schoppen. Toen waren er opeens wel een heleboel kijkers. En natuurlijk stond ik weer eens achteraan. Maar ik heb toch alles gezien. Casper Schoppen won.


Het NK Rapid

Zondag maakte ik mij er met een jantje-van-leiden vanaf. Na de derde ronde hield ik het voor gezien. Zo’n toernooi gaat je niet in de koude kleren zitten en ik wilde nog een rondje door oud Amstelveen maken. Eline Roebers verloor een paard- en pionneneindspel van Iozefina Paulet en Jan Smeets had al drie keer gewonnen. Wie is Jan Smeets vroeg iemand aan mij. Ik zei: Nederlands kampioen 2008 en 2010.

Hilversum 2008

In 2008 fleste hij Daniël Stellwagen en in 2010 bleef hij Anish Giri voor. Hij keek mij ongelovig aan. Fake news zag ik hem denken.Weet je dan ook waar de toiletten zijn, vroeg hij toen. Ik zei: achter de tafel van de wedstrijdleiders links de gang in en dan meteen rechts. Er staat jongens op de deur, zei ik ook nog. Hij liep er straal voorbij. Had ik weer eens geblunderd? Ik zette haastig koers naar Het Dorstige Hert in de Dorpsstraat. Dat heette nu ‘t Hert en was dicht. Het werd tijd om naar huis te gaan.

En voor wie het nog niet weet: Jan Smeets werd Nederlands kampioen rapid bij de mannen en Zaoqhin Peng bij de vrouwen. En de beste BrainWaver was David Klein.

November Rain

Het regende. Wij wandelden door de duinen. Er was verder niemand. Geen mens, geen dier. We stopten bij het bankje waar je ‘s zomers de zweefvliegtuigen kan zien opstijgen en ook weer terug zien komen. Alles en iedereen hield de adem in. Alleen een graafmachientje bromde in de verte. We kochten bij de gasterij paardenbloemhoning. De laatste. Toen waren wij nat en fietsten we naar huis. En in mijn hoofd klonk in eindeloze herhaling ‘Cause nothin’ lasts forever, even cold November rain. Het wil maar niet ophouden …

Guns ‘N Roses – November Rain

HWP Haarlemse Meesters 2019

Haarlemse Meesters Schaaktoernooi

Schaken met de Haarlemse Meesters in het Stedelijk Gymnasium. Bovenin de zaal hing tegen de lichtkoepel een ballon gekleefd met gefeliciteerd erop. Zo’n toernooi is het. Elk jaar weer een feest. Ik deed mee en probeerde tegelijk ook nog foto’s te maken. Dat ging dus niet goed. Dat wil zeggen met de foto’s wou het soms nog wel lukken, maar met het schaken niet zo. En dat arbiter Joost Jansen behalve de allermooiste gong uit zijn verzameling tevens zijn metaaldetector had meegenomen hielp ook niet echt.

Alisha Warnaar en Robin Duson

De volgende tegenslag was dat ik mijn nieuwe teamgenoten tegenkwam. En die zijn behoorlijk doortrapt. We hebben ons deze zomer met een mannetje of acht opgegeven voor de vijfde klasse KNSB als zaterdagteam van SC Bakkum. En van die acht deden er nu vijf mee hier in Haarlem. Vier in de B-groep en een in de A-groep. Kijken of we de regels van het spel nog beheersen.

Gerard van den Bergh

En nou zou je verwachten dat teamleden elkaar een beetje heel zouden laten, maar de eerste die onderuit werd geschopt was Jan Koopman. Door Gerard van den Bergh.

Jan Koopman

En toen nam Jan ongenadig revanche. Op mij. Ja kijk, als het zo gaat, hoeft het voor mij niet meer. Alleen Erik Breedveld ontliep alle tackles van zijn teamgenoten en eindigde hoog.

Erik Breedveld

Zijn broer André Breedveld had geen zin in deze onzin en liep spitsroeden in de A-groep.

André Breedveld

Door dit gedoe was ik gelijk in het begin al een hele vracht ratingpunten kwijtgeraakt en ik begon mij ernstig zorgen te maken. Mijn plekje in het nieuwe zaterdagteam kwam zo wel erg op de tocht te staan. Maar gelukkig was daar in de zevende ronde Bert Dreef.

Bert Dreef winnaar van de ratingprijs

Swiss Master zei dat zijn geboortedatum 2029 was en zijn rating 1471. Die moest ik kunnen hebben. Maar Nanny zei: “Haal je maar niks in het hoofd, want dat van die geboortedatum en die rating, dat moet natuurlijk andersom zijn”. En dat klopte wel zo ongeveer. Vlak voor de partij kreeg ik gelijk al iets om over na te denken: schaken is leuk, en dat is maar goed ook, want veel tijd hebben wij niet. Dat zei Bert. En vervolgens kneep hij mij met een hele serie lepe zetjes helemaal fijn. Ik kreeg het er benauwd van. Maar zo tegen de veertigste zet schakelden we over van schaken op flipperen en dat spelletje lag hem toch wat minder. Hij offerde de dame om een pion aan de overkant te brengen. “Daar is zij weer”, riep hij verheugd, “en met schaak!”. “Kost wel een vrijpion”, mompelde ik om zijn vreugde een beetje te temperen. Maar dat slikte ik gauw weer in, want Aart Strik zat naast mij en die vindt zulks vast niet gepast en ik eigenlijk ook niet.

Aart Strik

Ergens halverwege het toernooi produceerde ik per ongeluk toch nog iets aardigs. Een fraaie doorkijker. En eigenlijk was het een kleine serie van dat soort. Hans Nuijen kan trots op mij zijn. Kijk maar.

Hier deed de ongelukkige zwartspeler Ta8-c8?. Mijn dame op a4 laat nu haar vileine oog vallen op veldje g4. Dwars door mijn toren op c4 en mijn paard op d4 heen. Dus Tc4xc8 Pe7xc8 en Pd4-f5 De zwarte toren moet nu veldje e7 in de gaten houden, omdat het vervolg zich inmiddels laat raden (Pf5-e7), dus Td6-d7 en Da4-g4 dreigt mat op g7

En daar is ie dan: g7-g6 Tc1xc8 Dd8xc8 Pf5-e7+ Td7xe7 en Dg4xc8 ☺♪!!☼!!♫☺


Nora Yeh

Na afloop van de laatste ronde moesten we opruimen. Stoelen stapelen, alle tafels opklappen en wegzetten, borden, stukken en klokken verzamelen en in sets van vijftien in grote plastic dozen stouwen. En toen dat allemaal gedaan was moest een gedeelte daarvan weer teruggezet worden voor de prijsuitreiking. Bijna iedereen kreeg een fles wijn of een prijs. Erik Breedveld zelfs twee. Omdat hij in de B-groep gedeeld derde tot en met zesde was geworden en ook nog voor de meest veelbelovende senior. Wij konden ons geluk niet op. Volgend jaar doe ik weer mee.

Tot slot nog wat foto’s

en kijk voor de uitslagen, de eindstanden en de serieuze verslagen op de prachtige toernooisite

Ambacht in Beeld Festival 2019

Op de heenreis naar het jaarlijkse Ambacht in Beeld Festival in Amsterdam reed er speciaal voor ons een extra trein. Het was de nieuwe sprinter. Eindelijk mochten wij daar ook eens mee. We zaten op een plek voor mensen met hele lange benen en het licht ging vanzelf iets feller branden in de tunnel en daarna dimde het weer en er was een wc aan boord, die ik niet uitgeprobeerd heb, en onder elke bank was een stopcontact en er waren drie afvalbakken: organisch, papier en rest. Hij reed alleen niet verder dan Sloterdijk, maar daar namen wij tramlijn 19 tot de Bilderdijkstraat en toen hoefden we nog maar een klein eindje te lopen naar de Hallen.

*

In de Tollensstraat regende het heel hard. Een bakfiets wilde via de Hallen doorsteken naar de Ten Katestraat. De bestuurder was al afgestapt. In de Tollenstraat geldt een fietsverbod. De fietscoach zei: “Kan echt niet.” Hij legde uit: “De hal is vol mensen en oude ambachten van vroeger”. Dat was bijna goed. Het logo zegt het net even anders: “The Future is Handmade”.

Het Ambacht in Beeld Festival werd dit jaar dus voor het vijfde achtereenvolgende jaar in de Hallen gehouden. Wegens succes geprolongeerd. De edities beginnen een beetje op elkaar te lijken.

Ik weet echt niet meer wat ik moet fotograferen. Maar zoals de fietscoach zei, de hal is vol mensen.

*

Een voltreffer was de workshop natte plaat fotografie met een antieke houten camera, het gieten van collodium op een plaatje van aluminium en het ontwikkelen, fixeren en spoelen in een donkere kamer. Dat is echt oud ambacht. De fietscoach had gelijk.

*

Het glasblazen was een groot succes

De kinderen bouwden een tiny tiny house

En op onverminderde belangstelling mochten het hout- en meubileringscollege en de vliegende meubelmakers rekenen. De houten kruk is inmiddels een klassieker.

*

*

De terugreis was ook wel grappig. Weer met die nieuwe trein. Hij had op ons gewacht. Om ons te plagen blies de conducteur op zijn fluit toen we nog onderaan de onmogelijk lange trap stonden. Nanny nam de rol, ik de benen. Nanny was het eerst boven. Zij riep mogen we er nog in en liep de conducteur ondersteboven. Voor deze keer dan antwoordde die opkrabbelend. En toen ik daarna over hem heen de trein in tuimelde riep hij ook nog val niet.

En alles voor niets. De trein wilde niet vertrekken. De machinist was zoek. Vijf minuten later was hij gevonden. Hij zat aan de verkeerde kant van de trein op het groene licht in de verkeerde richting te wachten. Nu kwam hij besmuikt lachend langs de trein gelopen samen met de conducteur, die een gezicht van leuker kan ik het niet maken trok.