Vleermuis 51

Vakantie in eigen land. Nog mooier: in eigen tuin! En wat je daar niet allemaal mee kunt maken… Nou om eerlijk te zijn: niet veel. Maar ik heb twee nieuwe ogen en val van de ene verbazing in de andere. Toch nog.

Op mijn fototoestel past een adapter en daarop past een macrolens. De “Micro-NIKKOR-P Auto 1:3.5 f=55mm” uit 1971. Auto? Ja m’n fiets zolang ik trap. Macro? Micro? Maakt niet uit. In mijn eigen kleine wildernis is opeens alles groot. Ik tref beestjes aan waarvan ik niet wist dat ze bestonden en zeker niet in mijn tuin. Het kruipt en vliegt en zwemt alsof het niets kost en zonder mij om toestemming te vragen.

In het minivijvertje (macro micro wat doet het er toe) blijken opeens twee bruine kikkertjes op te groeien. Hoe komen ze daar? Soms ligt er een te zonnen op een blad, maar zodra ik in de buurt komt duikt de bangerik gauw onder. Gisteren ging dat nog wat onbeholpen maar vandaag al met een sierlijke sprong en met mooie lange halen.

Het kleine vliegende tuig (micro macro het boeit ze niet) heeft het ondertussen gemunt op de gulden roede. Die wordt helemaal uitgemolken en leeggezogen. Ik doe mijn best maar krijg het driftig plunderende volkje met geen mogelijkheid te pakken. Het is veel te bedrijvig en zit geen ogenblik stil.

De juffer is een gunstige uitzondering. Die poseert gewillig. Wil wel op de foto. Lijkt het. Totdat ik te dichtbij kom. Dan is het de groeten en tot ziens. Prima Donna.

Bij de bakker zijn de “mini appelkanjers” in de aanbieding. Ze zijn inderdaad wat kleiner dan de grote. Maar wat maakt het allemaal uit. Het verschil is relatief of het gevolg van perspectief.

Vleermuis 43


Exmes

In 2009 waren we te gast bij Monique en Rob de Gast in Avernes-sous-Exmes ergens in Normandië. We liepen naar het eerste het beste dorp in de buurt. Dat was dus Exmes, spreek uit Èm. Er was een Bar Tabac en er was een bakker die soms open was en vaak ook niet. Verder was er niets, helemaal niets.

Ik bekijk de foto’s van toen. En ik vermoed dat het er nog steeds zo is. Dat er niets veranderd is. De tijd stond er toen al stil. Als ik jong was reed ik er naar toe, op mijn Motobécane, kon ik het zien. Maar nu even niet, nu doe ik het maar zo.

Vleermuis 28

Een tochtje door het Heemskerkerduin en tegelijk een reisje door de tijd. De zwart-witfoto’s zijn uit 1973. De kleurenfoto’s zijn van vandaag. Het gebied is erg veranderd, maar nog wel landelijk gebleven, zij het ternauwernood. De enige plek die ik na al die jaren terug kan vinden is de boerderij Zuid Endt. Het is een monument. Daarvan heeft Heemskerk er niet veel. Vlakbij, midden in het weiland, staat een klein paaltje. Het geeft de grens aan tussen Heemskerk en Beverwijk. Op het nippertje.

Heemskerkerduin

Vleermuis 26

Noordermaatweg (Heemskerk 2020)


Even een vleermuisje tussendoor. Vanmorgen om zes uur opgestaan en een rondje Noordermaatweg gelopen. Niemand gezien. Drie koeien en een droevig paard. En ontelbaar veel vogels, grutto’s, kievieten, ganzen, een heleboel zwanen en twee kluten. De kievieten joegen een reiger weg.

Thuisgekomen een boodschappenlijst gemaakt en naar het vroege uurtje in de DEKA gefietst. Daar stond al een eersteling opgesteld. Je bent nummertje twee, zei Nanny, jullie hebben de winkel voor je alleen. Maar toen de draaideur openging kwamen er plotseling uit alle hoeken en gaten op het pleintje onwaarschijnlijk veel meer grijze vogels te voorschijn. Die hadden zich verdekt opgesteld. Ik was opeens allerlaatst. Binnen namen we het niet zo nauw. We waren onder mekaar. Het ouderenuurtje was begonnen.

Dat doe ik dus nooit weer, zei ik, toen ik met mijn boodschappen weer buiten stond. Ik moest denken aan Nanny’s ouders die toen ze ook al in de zeventig waren hun vrije reis gingen opmaken en dat was natuurlijk zo lang en zo ver mogelijk. In Maastricht zaten ze dan al vroeg op een terras aan het Vrijthof van hun koffie met appelgebak te genieten, dachten ze, “maar dan werd er zo’n bus met oudjes uitgeladen”. En dan moest je dus wegwezen begrepen wij.

Open Heemskerks schaakkampioenschap

De vierde editie van het open Heemskerkse schaakkampioenschap in 1981 werd gewonnen door Hendrik Koopman. In 1982 zou hij dit kunststukje nog eens herhalen. Hij werd daarmee de opvolger van Jan Smit (winnaar in 1978) en Erik Schoehuijs (winnaar in 1979 en 1980).

Open Heemskerks schaakkampioenschap 1981

Op de overzichtsfoto zien we achtereenvolgens Bram Janssen, Frans en Hendrik Koopman, een sensatie die even in de lucht hing, Ronald Maat, Nico Kok, Hendrik Koopman, Hugo Faber, Ron de Brie, Hans Nuijen, Hendrik Koopman en Ben Bron die de Beker overhandigt

De basis voor zijn kampioenschap legde Hendrik Koopman in de eerste ronde, waarin hij Hans Nuijen versloeg. Zijn tegenstanders in de tweede en derde ronde, Piet Meijer en Ronald Maat, bleken kansloos. Pas in de vierde ronde werd hij weer op de proef gesteld. In een boeiende partij, waarin hij door een torenoffer een onstuitbare pionnenvleugel kreeg, versloeg hij Nico Kok. De laatste ronde leek met een vol punt voorsprong op zijn naaste belagers een formaliteit te worden. Maar Hugo Faber hield zijn ogen wijd open en strafte het al te zorgeloze spel van zijn tegenstander hardhandig af.
Daarmee leek het toernooi een sensationele ontknoping te krijgen, want behalve Hugo Faber, kwam ook Hans Nuijen, door een overwinning in de laatste ronde op Nico Kok, nog op gelijke hoogte. Weerstandspunten moesten de beslissing brengen, maar deze spraken een duidelijke taal, waardoor de sterkste toch nog kampioen werd.


Voor Excelsior, schakers sinds 1955, nu ze er mee ophouden

Vleermuis 15

Glas-in-loodraam in de oude Cabralschool (Amsterdam 2013)


*

In 2013 op een van mijn zwerftochten door Amsterdam kwam ik in de Cabralstraat bij wat een oud schoolgebouw bleek te zijn. Links aan de zijkant stond een hek open en terwijl Nanny wegvluchtte liep ik brutaal naar binnen met mijn fototoestel.


Ik zei dat ik belangstelling had voor architectuur, oude interieurs, trappenhuizen en Amsterdamse School. En of ik rond mocht kijken. En als dat mocht foto’s maken. Het mocht en ik werd meegenomen naar de kantine waar Herman Brood zijn sporen op de wand had nagelaten.


Daarna werd ik losgelaten in het gebouw, dat net ontruimd was door de anti-kraakbeweging en in staat van verbouwing verkeerde.


De school, met ingangen aan de Cabralstraat en de Marco Polostraat, heeft in de loop der tijd diverse namen gehad. Zo komen we de naam Cabralschool tegen. Hoewel verwarring met de Cabralschool aan de Vancouverstraat mogelijk is, is deze naam wel degelijk te zien op oude foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

In 1937 werd het pand door B en W van Amsterdam, “… hetwelk voor het openbaar onderwijs in die buurt niet meer noodig is”, aan het rooms-katholieke kerkbestuur van den H. Augustinus aangeboden. Het gedeelte aan de Cabralstraat kreeg, na een verbouwing in 1939 door architect K.P. Tholens, de naam St. Tarcisiusschool, een lagere school voor jongens met zeven klaslokalen. Ook komen we de Pius X ULO en De Wissel (voor Voortgezet Speciaal Onderwijs) tegen, dat (later?) een onderdeel was van Esprit Scholen.

Komend vanaf het Mercatorplein is het een opvallend gebouw aan het einde van de Cabralstraat in de Baarsjes. Een massieve, symmetrische, bakstenen gevel met golvende delen, verschillende kleuren baksteen, en een dubbele schoorsteen. Boven de deur is een hoge raampartij met smalle vensters. Kleine raampjes, smalle vensters en golvende geveldelen op de begane grond en de hoeken domineren de zijkant van het pand, waar zich nu een openbare tuin met collectief kippenhok bevindt.

De achterkant van het gebouw, dat aan de Marco Polostraat ligt, wordt in tegenstelling tot de voorkant nog omringd door de originele woningen. Het heeft dezelfde massieve uitstraling als de voorkant, maar dan minus de markante schoorstenen. Het heeft echter wel een fraaie, zij het in slechte staat verkerende, houten Amsterdamse School-deur, die overeenkomt met de originele deur aan de voorkant zoals die te zien is op foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

Veel is er verbouwd en aangepast in het interieur, maar in de twee trappenhuizen zijn elementen te vinden die origineel ogen. Met name de houten trapleuningen en het ijzeren sierwerk zijn blikvangers. Het glas-in-loodraam in het trappenhuis is naar verluidt van latere datum.

Nu is Midwest er gevestigd. Midwest is een onderneming, ontmoetingsplek en werkplaats met als doel sociale impact in de buurt te creëren.

http://inmidwest.nl/
https://amsterdamse-school.nl/objecten/gebouwen/coop-midwest/
http://www.inmidwest.nl/morgen-is-een-nieuwe-dag/

Vleermuis 11


Verdwaalde heiligenbeelden

In 1960 won mijn vader vijftig gulden met een foto die hij had ingestuurd voor de nationale fotowedstrijd “De plaats waarin wij wonen”. Dit laatste had hij ruim opgevat, want hij woonde in Amstelveen en de foto was genomen aan de De Ruijterkade in Amsterdam, waar hij werkte.

Het krantenknipsel heeft mijn moeder uit het Amstelveens Weekblad geknipt. Als je de de krant haalde dan betekende je wat vond zij. En met kleine prijsjes kon je haar erg gelukkig maken.

Zoals de vulpen van Het Parool. Voor hondstrouwe lezers of zo. Alleen ging de glans daar een beetje vanaf toen bleek dat bijna iedereen bij ons in Amstelveen zo’n ding had. Maar die landelijke zesde prijs van mijn vader die stond.

Amsterdam 1960

En wat die heiligenbeelden betreft: het negatief van de bekroonde foto is mijn vader volgens zijn aantekeningen (hij was zorgvuldig, maar toch) kwijt geraakt. Gelukkig was er nog een tweede foto. Wachtend op transport heeft hij die genoemd.


Zie ook: De foto’s van mijn vader deel 1, deel 2, deel 3

Open ASK-toernooi

Fotoimpressie


en een partijfragment, waarin Romayn Brandsma zijn tegenstander Hans Galjé hardhandig vloert

Het toernooi om het open Alkmaars schaakkampioenschap is dit jaar (samen met de organiserende vereniging De Waagtoren) verkast van het Gulden Vlies in de binnenstad van Alkmaar naar het meer afgelegen wijkcentrum Overdie. Dat is jammer, maar tegelijk ook een verademing qua ruimte, en met een prima bar.

Sandra Keetman, Rob Freer en Jan Poland leidden het toernooi. Rob en Sandra hadden voor alle deelnemers een kolossale schaal snoep klaar staan voor de broodnodige suikers, waar gretig gebruik van werd gemaakt. En Jan sloeg aan het begin van elke ronde op de gong…

Is dat de goden niet verzoeken?

Het Alkmaars schaakkampioenschap leed nog niet onder het virus, wel onder de concurrentie van het gelijktijdig gehouden Noteboom toernooi in Leiden. Maar het kreeg met Yong Hoon de Rover een sterke winnaar. Eén keer zag ik hem, heel even, zuchten. Dat was toen hij op een Slavische ruilvariant werd getrakteerd. Daar kon zelfs hij geen chocola van maken.

Kijk voor uitslagen en partijen op de toernooisite van de Waagtoren

Twaalf schaakfoto’s uit 2019

Foto’s van schaakwedstrijden en -toernooien in 2019. Op de meeste foto’s zijn schaakborden en schaakstukken te ontdekken; op één foto niet, maar wordt er naar gezocht.

De foto’s zijn ontleend aan de hieronder staande artikelen:

Tata Steel Chess on Tour in Alkmaar
Tata Steel Chess tienkampen
Open Alkmaars Schaakkampioenschap
Slot Assumburg schaaktoernooi in Heemskerk
ROC Nova College schaaktoernooi in Haarlem
NHSB snelschaakkampioenschap in Zwaag
Amsterdam Science Park Chess Tournament
Schaaksimultaan van Excelsior tegen Manuel Bosboom
KNSB-competitiewedstrijd VAS-De Wijker Toren
Haarlemse Meesters schaaktoernooi
Amstelveen Chess Masters schaaktoernooi

Het Muziekpakhuis speelt in Vondelstede

Donderdagmiddag 12 december 2019 traden leerlingen van het Muziekpakhuis op in Vondelstede, dat al een beetje in kerstsfeer was. De muzikanten trakteerden de bewoners op een rijk gevariëerd programma met stukken van Bach, Mozart, Tsjaikovski, Lully, Fauré, maar ook Comptine d’un autre été, en op nog veel meer. Gelukkig bijna geen kerstliedjes. Dat was mooi. Maar het allermooist waren de twee reusachtige harpen. Die stalen de show.

Ik wist niet dat een harp, twee harpen zo modern konden klinken. Het stuk Late Night & Fiesta van Inge Frimout-Hei hakte erin. Met die roffels op de klankkast en dat geroetsj over de snaren. Grandioos.

Als ik het zo bekijk gaat Juno haar viool nu inruilen voor een harp.

Amstelveen Chess Masters 2019

Isafara Gergin


Chess Masters

Afgelopen weekend (zaterdag 30 november en zondag 1 december 2019) had het vijfde Amstelveen Chess Masters schaaktoernooi plaats in het Keizer Karel College. De onderdelen waren het Nederlands kampioenschap snelschaken (op zaterdag), het Nederlands kampioenschap rapidschaak vrouwen en mannen, het Brainwave open rapidschaaktoernooi en een Grand Prix schaaktoernooi voor de jeugd (allemaal op zondag).

De voorloper van dit toernooi was de BrainWave denksportmanifestatie. Er werd toen gedamd, gebridged, go en stratego gespeeld, en japans, chinees en gewoon geschaakt. In 2009, dus tien jaar geleden, won Robert Ris het schaaktoernooi. Hij is nu toernooidirecteur.

Ik kreeg toestemming om foto’s te maken.

BrainWave

Het wachten is op …

… dat ene briljante idee

Grand Prix

… een goede vraag, nee de vaders en moeders mogen niet helpen …

Het NK snelschaken

het leukst waren de eerste ronden, toen het peleton nog compleet was …

… en het kaf nog niet van het koren was gescheiden …

Het koren
Iozefina Paulet

In de aula speelden nu de zestien besten op liveborden. Op het grote scherm waren de partijen moeilijk te volgen en er was weinig publiek.

Maar vanaf de gaanderij op de eerste verdieping had je goed zicht.

De finale ging tussen Loek van Wely en Casper Schoppen. Toen waren er opeens wel een heleboel kijkers. En natuurlijk stond ik weer eens achteraan. Maar ik heb toch alles gezien. Casper Schoppen won.


Het NK Rapid

Zondag maakte ik mij er met een jantje-van-leiden vanaf. Na de derde ronde hield ik het voor gezien. Zo’n toernooi gaat je niet in de koude kleren zitten en ik wilde nog een rondje door oud Amstelveen maken. Eline Roebers verloor een paard- en pionneneindspel van Iozefina Paulet en Jan Smeets had al drie keer gewonnen. Wie is Jan Smeets vroeg iemand aan mij. Ik zei: Nederlands kampioen 2008 en 2010.

Hilversum 2008

In 2008 fleste hij Daniël Stellwagen en in 2010 bleef hij Anish Giri voor. Hij keek mij ongelovig aan. Fake news zag ik hem denken.Weet je dan ook waar de toiletten zijn, vroeg hij toen. Ik zei: achter de tafel van de wedstrijdleiders links de gang in en dan meteen rechts. Er staat jongens op de deur, zei ik ook nog. Hij liep er straal voorbij. Had ik weer eens geblunderd? Ik zette haastig koers naar Het Dorstige Hert in de Dorpsstraat. Dat heette nu ‘t Hert en was dicht. Het werd tijd om naar huis te gaan.

En voor wie het nog niet weet: Jan Smeets werd Nederlands kampioen rapid bij de mannen en Zaoqhin Peng bij de vrouwen. En de beste BrainWaver was David Klein.

November Rain

Het regende. Wij wandelden door de duinen. Er was verder niemand. Geen mens, geen dier. We stopten bij het bankje waar je ‘s zomers de zweefvliegtuigen kan zien opstijgen en ook weer terug zien komen. Alles en iedereen hield de adem in. Alleen een graafmachientje bromde in de verte. We kochten bij de gasterij paardenbloemhoning. De laatste. Toen waren wij nat en fietsten we naar huis. En in mijn hoofd klonk in eindeloze herhaling ‘Cause nothin’ lasts forever, even cold November rain. Het wil maar niet ophouden …

Guns ‘N Roses – November Rain