Vleermuis 43


Exmes

In 2009 waren we te gast bij Monique en Rob de Gast in Avernes-sous-Exmes ergens in Normandië. We liepen naar het eerste het beste dorp in de buurt. Dat was dus Exmes, spreek uit Èm. Er was een Bar Tabac en er was een bakker die soms open was en vaak ook niet. Verder was er niets, helemaal niets.

Ik bekijk de foto’s van toen. En ik vermoed dat het er nog steeds zo is. Dat er niets veranderd is. De tijd stond er toen al stil. Als ik jong was reed ik er naar toe, op mijn Motobécane, kon ik het zien. Maar nu even niet, nu doe ik het maar zo.

Vleermuis 28

Een tochtje door het Heemskerkerduin en tegelijk een reisje door de tijd. De zwart-witfoto’s zijn uit 1973. De kleurenfoto’s zijn van vandaag. Het gebied is erg veranderd, maar nog wel landelijk gebleven, zij het ternauwernood. De enige plek die ik na al die jaren terug kan vinden is de boerderij Zuid Endt. Het is een monument. Daarvan heeft Heemskerk er niet veel. Vlakbij, midden in het weiland, staat een klein paaltje. Het geeft de grens aan tussen Heemskerk en Beverwijk. Op het nippertje.

Heemskerkerduin

Vleermuis 26

Noordermaatweg (Heemskerk 2020)


Even een vleermuisje tussendoor. Vanmorgen om zes uur opgestaan en een rondje Noordermaatweg gelopen. Niemand gezien. Drie koeien en een droevig paard. En ontelbaar veel vogels, grutto’s, kievieten, ganzen, een heleboel zwanen en twee kluten. De kievieten joegen een reiger weg.

Thuisgekomen een boodschappenlijst gemaakt en naar het vroege uurtje in de DEKA gefietst. Daar stond al een eersteling opgesteld. Je bent nummertje twee, zei Nanny, jullie hebben de winkel voor je alleen. Maar toen de draaideur openging kwamen er plotseling uit alle hoeken en gaten op het pleintje onwaarschijnlijk veel meer grijze vogels te voorschijn. Die hadden zich verdekt opgesteld. Ik was opeens allerlaatst. Binnen namen we het niet zo nauw. We waren onder mekaar. Het ouderenuurtje was begonnen.

Dat doe ik dus nooit weer, zei ik, toen ik met mijn boodschappen weer buiten stond. Ik moest denken aan Nanny’s ouders die toen ze ook al in de zeventig waren hun vrije reis gingen opmaken en dat was natuurlijk zo lang en zo ver mogelijk. In Maastricht zaten ze dan al vroeg op een terras aan het Vrijthof van hun koffie met appelgebak te genieten, dachten ze, “maar dan werd er zo’n bus met oudjes uitgeladen”. En dan moest je dus wegwezen begrepen wij.

Vleermuis 15

Glas-in-loodraam in de oude Cabralschool (Amsterdam 2013)


*

In 2013 op een van mijn zwerftochten door Amsterdam kwam ik in de Cabralstraat bij wat een oud schoolgebouw bleek te zijn. Links aan de zijkant stond een hek open en terwijl Nanny wegvluchtte liep ik brutaal naar binnen met mijn fototoestel.


Ik zei dat ik belangstelling had voor architectuur, oude interieurs, trappenhuizen en Amsterdamse School. En of ik rond mocht kijken. En als dat mocht foto’s maken. Het mocht en ik werd meegenomen naar de kantine waar Herman Brood zijn sporen op de wand had nagelaten.


Daarna werd ik losgelaten in het gebouw, dat net ontruimd was door de anti-kraakbeweging en in staat van verbouwing verkeerde.


De school, met ingangen aan de Cabralstraat en de Marco Polostraat, heeft in de loop der tijd diverse namen gehad. Zo komen we de naam Cabralschool tegen. Hoewel verwarring met de Cabralschool aan de Vancouverstraat mogelijk is, is deze naam wel degelijk te zien op oude foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

In 1937 werd het pand door B en W van Amsterdam, “… hetwelk voor het openbaar onderwijs in die buurt niet meer noodig is”, aan het rooms-katholieke kerkbestuur van den H. Augustinus aangeboden. Het gedeelte aan de Cabralstraat kreeg, na een verbouwing in 1939 door architect K.P. Tholens, de naam St. Tarcisiusschool, een lagere school voor jongens met zeven klaslokalen. Ook komen we de Pius X ULO en De Wissel (voor Voortgezet Speciaal Onderwijs) tegen, dat (later?) een onderdeel was van Esprit Scholen.

Komend vanaf het Mercatorplein is het een opvallend gebouw aan het einde van de Cabralstraat in de Baarsjes. Een massieve, symmetrische, bakstenen gevel met golvende delen, verschillende kleuren baksteen, en een dubbele schoorsteen. Boven de deur is een hoge raampartij met smalle vensters. Kleine raampjes, smalle vensters en golvende geveldelen op de begane grond en de hoeken domineren de zijkant van het pand, waar zich nu een openbare tuin met collectief kippenhok bevindt.

De achterkant van het gebouw, dat aan de Marco Polostraat ligt, wordt in tegenstelling tot de voorkant nog omringd door de originele woningen. Het heeft dezelfde massieve uitstraling als de voorkant, maar dan minus de markante schoorstenen. Het heeft echter wel een fraaie, zij het in slechte staat verkerende, houten Amsterdamse School-deur, die overeenkomt met de originele deur aan de voorkant zoals die te zien is op foto’s in het gemeentearchief van Amsterdam.

Veel is er verbouwd en aangepast in het interieur, maar in de twee trappenhuizen zijn elementen te vinden die origineel ogen. Met name de houten trapleuningen en het ijzeren sierwerk zijn blikvangers. Het glas-in-loodraam in het trappenhuis is naar verluidt van latere datum.

Nu is Midwest er gevestigd. Midwest is een onderneming, ontmoetingsplek en werkplaats met als doel sociale impact in de buurt te creëren.

http://inmidwest.nl/
https://amsterdamse-school.nl/objecten/gebouwen/coop-midwest/
http://www.inmidwest.nl/morgen-is-een-nieuwe-dag/

Vleermuis 11


Verdwaalde heiligenbeelden

In 1960 won mijn vader vijftig gulden met een foto die hij had ingestuurd voor de nationale fotowedstrijd “De plaats waarin wij wonen”. Dit laatste had hij ruim opgevat, want hij woonde in Amstelveen en de foto was genomen aan de De Ruijterkade in Amsterdam, waar hij werkte.

Het krantenknipsel heeft mijn moeder uit het Amstelveens Weekblad geknipt. Als je de de krant haalde dan betekende je wat vond zij. En met kleine prijsjes kon je haar erg gelukkig maken.

Zoals de vulpen van Het Parool. Voor hondstrouwe lezers of zo. Alleen ging de glans daar een beetje vanaf toen bleek dat bijna iedereen bij ons in Amstelveen zo’n ding had. Maar die landelijke zesde prijs van mijn vader die stond.

Amsterdam 1960

En wat die heiligenbeelden betreft: het negatief van de bekroonde foto is mijn vader volgens zijn aantekeningen (hij was zorgvuldig, maar toch) kwijt geraakt. Gelukkig was er nog een tweede foto. Wachtend op transport heeft hij die genoemd.


Zie ook: De foto’s van mijn vader deel 1, deel 2, deel 3

Het Muziekpakhuis speelt in Vondelstede

Donderdagmiddag 12 december 2019 traden leerlingen van het Muziekpakhuis op in Vondelstede, dat al een beetje in kerstsfeer was. De muzikanten trakteerden de bewoners op een rijk gevariëerd programma met stukken van Bach, Mozart, Tsjaikovski, Lully, Fauré, maar ook Comptine d’un autre été, en op nog veel meer. Gelukkig bijna geen kerstliedjes. Dat was mooi. Maar het allermooist waren de twee reusachtige harpen. Die stalen de show.

Ik wist niet dat een harp, twee harpen zo modern konden klinken. Het stuk Late Night & Fiesta van Inge Frimout-Hei hakte erin. Met die roffels op de klankkast en dat geroetsj over de snaren. Grandioos.

Als ik het zo bekijk gaat Juno haar viool nu inruilen voor een harp.

November Rain

Het regende. Wij wandelden door de duinen. Er was verder niemand. Geen mens, geen dier. We stopten bij het bankje waar je ‘s zomers de zweefvliegtuigen kan zien opstijgen en ook weer terug zien komen. Alles en iedereen hield de adem in. Alleen een graafmachientje bromde in de verte. We kochten bij de gasterij paardenbloemhoning. De laatste. Toen waren wij nat en fietsten we naar huis. En in mijn hoofd klonk in eindeloze herhaling ‘Cause nothin’ lasts forever, even cold November rain. Het wil maar niet ophouden …

Guns ‘N Roses – November Rain

Ambacht in Beeld Festival 2019

Op de heenreis naar het jaarlijkse Ambacht in Beeld Festival in Amsterdam reed er speciaal voor ons een extra trein. Het was de nieuwe sprinter. Eindelijk mochten wij daar ook eens mee. We zaten op een plek voor mensen met hele lange benen en het licht ging vanzelf iets feller branden in de tunnel en daarna dimde het weer en er was een wc aan boord, die ik niet uitgeprobeerd heb, en onder elke bank was een stopcontact en er waren drie afvalbakken: organisch, papier en rest. Hij reed alleen niet verder dan Sloterdijk, maar daar namen wij tramlijn 19 tot de Bilderdijkstraat en toen hoefden we nog maar een klein eindje te lopen naar de Hallen.

*

In de Tollensstraat regende het heel hard. Een bakfiets wilde via de Hallen doorsteken naar de Ten Katestraat. De bestuurder was al afgestapt. In de Tollenstraat geldt een fietsverbod. De fietscoach zei: “Kan echt niet.” Hij legde uit: “De hal is vol mensen en oude ambachten van vroeger”. Dat was bijna goed. Het logo zegt het net even anders: “The Future is Handmade”.

Het Ambacht in Beeld Festival werd dit jaar dus voor het vijfde achtereenvolgende jaar in de Hallen gehouden. Wegens succes geprolongeerd. De edities beginnen een beetje op elkaar te lijken.

Ik weet echt niet meer wat ik moet fotograferen. Maar zoals de fietscoach zei, de hal is vol mensen.

*

Een voltreffer was de workshop natte plaat fotografie met een antieke houten camera, het gieten van collodium op een plaatje van aluminium en het ontwikkelen, fixeren en spoelen in een donkere kamer. Dat is echt oud ambacht. De fietscoach had gelijk.

*

Het glasblazen was een groot succes

De kinderen bouwden een tiny tiny house

En op onverminderde belangstelling mochten het hout- en meubileringscollege en de vliegende meubelmakers rekenen. De houten kruk is inmiddels een klassieker.

*

*

De terugreis was ook wel grappig. Weer met die nieuwe trein. Hij had op ons gewacht. Om ons te plagen blies de conducteur op zijn fluit toen we nog onderaan de onmogelijk lange trap stonden. Nanny nam de rol, ik de benen. Nanny was het eerst boven. Zij riep mogen we er nog in en liep de conducteur ondersteboven. Voor deze keer dan antwoordde die opkrabbelend. En toen ik daarna over hem heen de trein in tuimelde riep hij ook nog val niet.

En alles voor niets. De trein wilde niet vertrekken. De machinist was zoek. Vijf minuten later was hij gevonden. Hij zat aan de verkeerde kant van de trein op het groene licht in de verkeerde richting te wachten. Nu kwam hij besmuikt lachend langs de trein gelopen samen met de conducteur, die een gezicht van leuker kan ik het niet maken trok.

Ambacht in Beeld Festival 2018

Het Ambacht in Beeld Festival werd afgelopen weekend gehouden op de vertrouwde plek in de Amsterdamse Hallen. Van de vorige edities had ik er twee min of meer meegemaakt (zie Ambacht in Beeld  2016 en 2017) en deze wilde ik ook niet missen.

Op de heenreis kwam ik in de trein terecht tussen een vader en een moeder en hun dochter. De laatste had haar K3-jurk aan met een hart dat als je er over heen streek van zilver roze werd en andersom. Ik mocht dat niet, haar vader en moeder wel en dan bracht het meisje het hart weer op orde. Roze. Ze waren overduidelijk op weg naar een concert van K3. Mamma bleef rustig. Pappa was helemaal van de melk. Honderd pina colada’s kreeg ik te slikken en duizend kleine matroosjes kwamen er voorbij. Het duizelde mij. Het meisje telde ondertussen de stations af en ook dat was niet zo eenvoudig want de trein zou tien keer stoppen en dan kwam er nog de metro richting Bijlmer. Hoe ging ze dat volhouden? Op station Sloterdijk mocht ik eruit. Ik wenste haar veel plezier.

Serviesfabriekje

Het Ambacht in Beeld Festival had plaats volgens het beproefde recept: films, masterclasses, demonstraties en workshops, waarvan een heleboel voor kinderen. Ambachtelijk meesterschap. Voor een groot deel vrij te bewonderen in en rond De Passage. De draak van papier-maché was een groot succes. En ook het serviesfabriekje draaide weer lekker. Er werd lino gesneden, strip getekend en ouderwets letter gezet. Vrolijk en leuk demonstreerde Fatima Oulad Thami haar henna kunst en de maskers van Charlotte Dillon en the Masketeers waren een feest om te zien. Buiten werd glas geblazen en een boot gebouwd.


Fotogalerij
(druk op een foto voor een vergroting)

Ambacht in Beeld Festival 2018


Er was nog veel meer te zien. Gelukkig werd er uitgebreid gefotografeerd en gefilmd. Meestal met smartphones, maar ook wel met professionelere apparatuur. De plaatjes zullen hun weg dus wel vinden.

Mijn foto’s zijn gemaakt vanuit de losse pols (met een Fujifilm X100F camera). Valt niet zo op dacht ik … En ze stonden schots en scheef. Ik heb ze thuis bijna allemaal recht moeten zetten.

 

PS
Op de terugweg moesten we wachten op Station Sloterdijk. Er liep een meisje rond in een door poortjes afgesloten gedeelte. Ze stuurde een karretje voor zich uit. Daarop stond een groot ding. Ingepakt. Het kon een muziekinstrument zijn of een bazooka. Je weet het niet. Ze zocht de lift naar perron 7. Die was er niet. Ze wilde terug door de poortjes toen wij de lift aan de andere kant zagen. Ze was halverwege een poortje maar kwam weer naar ons toe. Wij wezen haar de lift. Ze moest door een ander poortje. Dat poortje zei: je bent al uitgecheckt. Ze mocht er niet door. Ik bood haar aan te helpen het ding de trap naar perron 7 af te dragen. Ze zei dat dat niet veilig was. Dus toch een bazooka. Toen hebben wij haar voorgedaan hoe je snel achter iemand die er wel uit mag door een poortje kan glippen. Het lukte. Zij stak haar hand op. Daarna niets meer van haar gezien of gehoord. Wij zijn veilig thuisgekomen.

 

Website van het Ambacht in Beeld Festival