Bij aanvang van de zevende partij was iedereen weer aanwezig. De spelers hadden slecht geslapen. Het was ze aan te zien. Niet verwonderlijk dat ze na eenentwintig zetten tot remise besloten. Alleen mag dat dan nog niet aangeboden worden. Een belachelijke regel. Zoals een heleboel regels. Neem bijvoorbeeld de ingevoegde tijdcontroles met daartussendoor stukken zonder tijdbijtelling, en de verplichting om zetten te noteren: ouderwets en overbodig. Alles wordt, zeker op dit niveau, elektronisch geregistreerd en staat op film. Hoe dacht je anders dat wij het te zien krijgen? Maar de spelers mekkeren niet. Dus kregen we in ijltempo nog twintig waardeloze zetten cadeau. Die ze braaf ook nog allemaal opschreven. Het zijn net mensen. Gehecht aan rituelen. Kijk bijvoorbeeld naar Magnus, hoe minutieus precies hij zijn pionnen positioneert voor het begin van een partij. Terwijl dat helemaal niet nodig is. Zo nodig speelt hij de partij uit zijn hoofd. Zonder pionnen, bij wijze van spreken.
Intermezzo
Schaken met Erik Schoehuijs in het Amsterdamse Bos (Amsterdam 1980)
Toen Noortje drie was wilde zij al schaken, maar niet met mij. Liever deed ze het met Erik, die vaak langs kwam. Die deed het pas echt. Met alle stukken op het bord. En dan deed hij een zet. Nadat hij diep nagedacht had. Dat kon ze zien. Dat lijkt me wel een goeie mompelde hij dan. Soms zei hij ook nog: schaak! En dan drukte hij de klok in. Dat hoorde er bij. Waarom wist ze niet, maar ze deed het na. En als hij gewonnen had (Erik won altijd), dan riep hij mat! En maakte hij een vreugdedansje. Dat vond ze leuk. Algauw bleek dat ze geen aanleg had voor het spel (dat vond Erik geen enkel bezwaar), maar de handelingen eromheen vond ze onweerstaanbaar. Haar paarden moesten altijd met de snuit naar voren. Totdat ze in de gaten kreeg dat Erik eigenlijk niet voor haar kwam. Vanaf dat moment vond ze alle schakers stom. Ze herkende ze van verre. Aan hun tassen, hun truien, hun haar, hun houding, oogopslag, weet ik veel waaraan precies, maar het was altijd raak. Ze had een scherp oog.
Commentaar
Anish Giri was er ook weer. Maar niet van harte. Zo te zien was hij ook moe. Ik weet niet waarom.





Toen hij van zijn koffie (?) had geproefd was het helemaal mis met hem. En Judit bleef maar vragen naar de rol van de computer vergeleken met hoe het vroeger ging in haar tijd dertig jaar geleden. Zo oud is Anish nog niet eens.

Op de andere commentaartafel bij Anna en Anand was het dolle pret. Vuurwerk! Weliswaar buiten de zaal, maar goed hoorbaar. Er klonk gejuich. Anna wilde er naar toe. Kunnen we Lennart niet vragen om het te filmen? Anand kon haar met moeite in toom houden. Ga maar zei hij tenslotte, ik maak het hier wel af. Dat was het moment dat de spelers remise overeenkwamen op de eenenveertigste zet.
Diagram
Diagram gemaakt door Geir Sune I. Østmoe
Tot slot in diagramvorm de capriolen van het paard van Magnus dat Ian in de zesde partij de das omdeed. Dat kan beter. Het had in vijf sprongen gekund. Of mis ik nou iets?











