Of Mice and Men

BERLIN BIENNALE Ulf Aminde: Das Leben ist kein Wunschkonzert (foto Noortje)


Of Mice and Men

In 2006 bezochten we de 4e Berlin Biennale “Von Mäusen und Menschen”, op verschillende locaties maar voornamelijk in en rond de Auguststrasse. Van John Steinbeck geen spoor. Noortje was onze gids.

Naast de grotere installaties en exposties, in scholen, in kerken en in Clärchens Ballhaus, waren er ook een paar woonhuizen opengesteld. In één zo’n Private Wohnung stond in een hoek van een verder lege kamer een radiootje met een platenspeler, daarop een plaat, en tegen de muur de platenhoes.

Kim Hiorthøy
I’m This I’m That
(2006)

Retro? Vintage? De plaat was nieuw. I’m This I’m That van Kim Hiorthøy. Een 7″ single op vinyl in een gelimiteerde oplage. Wist ik veel. Op de foto wordt zo te zien de B-kant Sommaren är slut afgespeeld. Hier doen we het titelnummer:

Het nummer zet mij (door de titel natuurlijk maar ook door de herhalingen in de muziek) op het spoor van I’m This I’m That van Louis Thomas Hardin (artiestennaam Moondog), die leefde van 1916 (Marysville, Kansas, USA) tot 1999 (Münster, Duitsland).

Eén van diens uitspraken was: Machines were mice and men were lions once upon a time. But now that it’s the opposite it’s twice upon a time. Een spreuk die klinkt als een klok, maar waar ik bij nader inzien niets van begrijp…

Zo lopen er allerlei associaties door elkaar. De twee artiesten en hun muziek, en de muizen en de mensen. Ik had de foto beter niet kunnen maken. Hij zet mij na zoveel jaar op het verkeerde been. Of twee.

Moondog
I’m This I’m That 
H’art Songs (1978)

I’m this I’m that
I’m sharp I’m flat
I’m young I’m old
I’m hot I’m cold
I’m right I’m wrong
I’m weak I’m strong
I’m high I’m low
I’m fast I’m slow
I’m here I’m there
I’m foul I’m fair
I’m bold I’m shy
I’m wet I’m dry
I’m good I’m bad
I’m gay I’m sad
I’m lost I’m found
I’m free I’m bound
I’m best I’m worst
I’m blessed I’m cursed
I’m false I’m true
I’m I  I’m you !

Clärchens Ballhaus

Foto Noortje Schmit

Clärchens Ballhaus hat ein Geheimnis: den Spiegelsaal. Wie das gesamte Gebäude, stammt dieser aus der Gründerzeit im 19. Jahrhundert und ist von deren Ästhetik geprägt. Was den Spiegelsaal auszeichnet ist aber sein original erhaltener Zustand, der die Geschichte Berlins im 20. Jahrhundert in sich birgt. Es mischt sich darin die Pracht der alten Riesenspiegel, der Stuckdecke, der galanten Reliefs und der schattigen Loge mit den Spuren zweier Kriege und Jahrzehnte langer Vergessenheit.