Vleermuis 3

Berlijn 2007

Juno is tien. Ze luistert nu al niet meer naar haar moeder. Maar stipt om half negen zit ze klaar voor juf. Achter haar laptop. Dat gaat prima. Met vioolles net zo. Als Noortje zegt: moet je niet oefenen, wordt ze keihard uitgelachen. Maar als de muzieklerares huiswerk opgeeft wordt dat punctueel uitgevoerd. School is stom. Nergens voor nodig.

En de oude mensen dan? Die facetimen en skypen en whatsappen en doen dingen waar ik nog nooit van gehoord heb. Of ze bellen elkaar gewoon ouderwets op. En een beetje bang maken over en weer kan dan geen kwaad. Dit is wat ik hoorde:

“Ga jij nog naar de winkel? Tussen zeven en acht zeker? Dat moet je echt niet doen hoor. Daar word je aangestoken.”
“Ja jij hebt makkelijk praten, bij jou komt de thuiszorg. Trouwens, in de winkel blijven de mensen verder bij je vandaan dan bij die thuiszorg van jou.”
“Zou je denken? Weet je wat, ik ga het meteen afzeggen. Dan kleed ik mezelf wel aan. En uit ook. Als ze alleen nog maar even opbellen of alles goed is gegaan.”
“Zie je nou wel, je kan best zonder en naar de winkel.”

Voor de rest geen nieuws van het westelijk front. De bouwlieden bij ons in de straat staan nog op de steiger. Ze hoesten en proesten wat af en vullen de voegen. En de buurman legt puzzels.


Du bist nicht allein Titel van boeken, films, tv-programma’s, hulptelefoons, je kan het zo gek niet verzinnen. En van liedjes, vaak slecht, soms goed en van troostrijk tot honingzoet. Hieronder een voorbeeld. Vooral voor die “schwarze Vogel der dich greifen will” ben ik nu heel erg bang.

Ein grüner Elefant, ein blauer Tiger
zwei Tausendfüssler mit nur einem Bein
Du und ich und ein rotkariertes Krokodil
hab´n geschwor´n Freunde zu sein.

Und wenn der schwarze Vogel
nachts wieder kommt
Dich greifen will
und herzzerreissend schreit
dann komm´ wir alle Hand in Hand
und singen dieses Lied
dann weiss der Fiesling Bescheid.

Du bist nicht allein
Du bist nicht allein
Du kannst ja träumen was Du willst
Du bist nicht allein

(Klaus Lage in 2003, de titel van het album Die Welt ist schön durf ik nu even niet te noemen)

Of Mice and Men

BERLIN BIENNALE Ulf Aminde: Das Leben ist kein Wunschkonzert (foto Noortje)


Of Mice and Men

In 2006 bezochten we de 4e Berlin Biennale “Von Mäusen und Menschen”, op verschillende locaties maar voornamelijk in en rond de Auguststrasse. Van John Steinbeck geen spoor. Noortje was onze gids.

Naast de grotere installaties en exposties, in scholen, in kerken en in Clärchens Ballhaus, waren er ook een paar woonhuizen opengesteld. In één zo’n Private Wohnung stond in een hoek van een verder lege kamer een radiootje met een platenspeler, daarop een plaat, en tegen de muur de platenhoes.

Kim Hiorthøy
I’m This I’m That
(2006)

Retro? Vintage? De plaat was nieuw. I’m This I’m That van Kim Hiorthøy. Een 7″ single op vinyl in een gelimiteerde oplage. Wist ik veel. Op de foto wordt zo te zien de B-kant Sommaren är slut afgespeeld. Hier doen we het titelnummer:

Het nummer zet mij (door de titel natuurlijk maar ook door de herhalingen in de muziek) op het spoor van I’m This I’m That van Louis Thomas Hardin (artiestennaam Moondog), die leefde van 1916 (Marysville, Kansas, USA) tot 1999 (Münster, Duitsland).

Eén van diens uitspraken was: Machines were mice and men were lions once upon a time. But now that it’s the opposite it’s twice upon a time. Een spreuk die klinkt als een klok, maar waar ik bij nader inzien niets van begrijp…

Zo lopen er allerlei associaties door elkaar. De twee artiesten en hun muziek, en de muizen en de mensen. Ik had de foto beter niet kunnen maken. Hij zet mij na zoveel jaar op het verkeerde been. Of twee.

Moondog
I’m This I’m That 
H’art Songs (1978)

I’m this I’m that
I’m sharp I’m flat
I’m young I’m old
I’m hot I’m cold
I’m right I’m wrong
I’m weak I’m strong
I’m high I’m low
I’m fast I’m slow
I’m here I’m there
I’m foul I’m fair
I’m bold I’m shy
I’m wet I’m dry
I’m good I’m bad
I’m gay I’m sad
I’m lost I’m found
I’m free I’m bound
I’m best I’m worst
I’m blessed I’m cursed
I’m false I’m true
I’m I  I’m you !

Clärchens Ballhaus

Foto Noortje Schmit

Clärchens Ballhaus hat ein Geheimnis: den Spiegelsaal. Wie das gesamte Gebäude, stammt dieser aus der Gründerzeit im 19. Jahrhundert und ist von deren Ästhetik geprägt. Was den Spiegelsaal auszeichnet ist aber sein original erhaltener Zustand, der die Geschichte Berlins im 20. Jahrhundert in sich birgt. Es mischt sich darin die Pracht der alten Riesenspiegel, der Stuckdecke, der galanten Reliefs und der schattigen Loge mit den Spuren zweier Kriege und Jahrzehnte langer Vergessenheit.