Open ASK-toernooi 2018

 
Het toernooi om het open Alkmaars schaakkampioenschap, georganiseerd door de ASV De Waagtoren, is een van de aardigste weekendtoernooien die er zijn. Op de zaterdag liep ik twee rondjes mee. Met mijn fototoestel. De bovenzaal van Het Gulden Vlies was weer goed gevuld. Er deed een grootmeester mee en heel veel jeugd. De spelers was op het hart gedrukt niet van de grootmeester te winnen, want dan zou hij wel eens weg kunnen lopen. Alleen in de laatste ronde mocht het. En zo gebeurde het.
 

Fotogalerij

Klik op een foto voor een vergroting

The Good Times Are Killing Me

Weer twee muntjes gekregen. Ik vergeet ze in te wisselen. De voorraad groeit. Er komt een moment dat ze schaars worden. Dan sla ik mijn slag. Nu nog niet. Er zijn er nog genoeg. Op de wedstrijdtafels lagen ze soms ook nog. Als een speler verloren had en snel naar huis moest omdat zijn vrouw jarig was of iets te voorbarig had opgegeven en op zoek was naar de dichtstbijzijnde onbewaakte spoorwegovergang. Bijvoorbeeld. Maar die durfde ik niet te pakken. Want al dat goede nieuws beangstigt mij.

***

De Wijker Toren 1 kreeg een buurtoren op bezoek: De Waagtoren 1 uit Alkmaar. Dat heeft in veel opzichten zijn zaakjes beter voor elkaar dan onze Beverwijkse. Hun website is vernieuwd en wordt bovendien onderhouden en alle teams hebben een non-playing captain, voor het eerste is dat Jan Poland, die in de Moriaan naast de tafel van de wedstrijdleider Aart Strik een eigen bureau had ingericht.

Jan Poland, teamcaptain van De Waagtoren 1

Hij kon echter niet verhinderen dat zijn team een onbarmhartige nederlaag te slikken kreeg. Met 6-2 was De Wijker Toren 1 De Waagtoren 1 de baas. Die dingen gebeuren zou Waagtorens vroegere topspeler Frank van Tellingen zeggen, zoals ook Richard Schelvis het zich niet moest aantrekken dat hij van hun huidige topspeler Danny de Ruiter verloor. Het was het zout in onze enige wond, want op de overige borden vierde De Wijker Toren feest.

Frank Agter-Bart Piet Mulder, na 20.Pd5-c3

Wit was te gulzig geweest. Twee pionnen had hij gesnoept, de eerste vrijwillig op a5, de tweede gedwongen op b5. Nu vertrouwde hij op 20… Lb3 Ld5+. Maar er volgde 20. … f4-f3! 21. e2xf3 (21.Lxf3 Txf3) Le6-b3 en hij kon opgeven.

Jimmy van Zutphen-Peter Hoekstra, na 25.Tf5-g5

Zwart was naïef. Wit ging toch wel slaan op g7, dus 25. … Kg8-h8 was zinloos. Hij had de zet Dxa2 moeten doen in plaats van die achter de hand te houden. Wit kan dan niet op g7 slaan omdat de toren op b1 hangt. En na Tb1-b7 keert de zwarte dame op e6 terug in de verdediging. Nu verloor hij kansloos na 26. Tg5xg7 Kh8xg7  27.  Dd1-g4+ Kg7-h8  28. Dg4xd7 Dc4xa2  29. Tb1-b7 Da2-e2  30. Lh2-g3 (niet onbelangrijk, dat had Jimmy goed gezien, hij had ook nog  met Lf4 voor mat kunnen gaan) De2xe3  31. Kg1-h2 De3-g5  32. Dd7xf7 Dg5-g6  33. Df7-d5 Dg6-e6  34. Dd5xc5

Jos Vlaming-Cas Kok na 18… Dd8-h4

Wie zal het de witspeler euvel duiden dat hij hier door de knieën ging. Hij stond onder grote druk. Toch is de zet 19. g4-g5 niet goed te begrijpen. Na 19. … h6xg5 kan hij onmogelijk terugslaan, want dan volgt Le5 en met een open f-lijn is dat niet fijn. Hij probeert het dus met 20. Le3xd4 Pc6xd4  21. Pb5xd4 c5xd4  22. Tf1-f3 maar Cas loopt nu dwars door de witte stelling heen: 22. … g5-g4  23. Tf3-f1 g4-g3  24. Tf1-f3 e6-e5  25. f4-f5 g6xf5  26. Pe2xg3 Lg7-h6  27. Dd2-e2 Lh6-e3+  28. Kg1-f1 f5xe4  29. d3xe4 Dh4xg3 en opgegeven door wit.

Rick Duijker-Rob Konijn na 15.Tf1-e1

Zwart had een heel vervelend pionnetje op d4 gezet. Het paard op c3 had zich al genoodzaakt gezien om terug te verhuizen naar b1. Maar de pion zal na b3-b4 verloren gaan. Daarom had zwart nu 15… d4-d3 moeten proberen. Misschien had hij zich dan gered.
In plaats daarvan speelde hij alles of niets: 15. … Dd8-e7  16. b3-b4 La6xe2  17. Dd1-b3 Pc6xb4  18. a3xb4 Lc5xb4  19. Tc1xc8 Te8xc8  20. Te1xe2 De7xe2  21. Db3xb4 Tc8-c2  en dit had Rick prima uitgerekend, er kan een paard tussen en na Pg4 slaat de loper op d4, waardoor de pion op f2 gedekt blijft.
Na 22. Pb1-d2 De2-d1+  23. Lg2-f1 d4-d3  24. Kg1-g2 h7-h6  25. Lf1xd3 Tc2-c8  26. Lb2xf6 g7xf6  27. Db4-g4+ streek zwart de vlag.

***

De Wijker Toren 2 ontving Caïssa-Eenhoorn 2 uit Hoorn. En dat was zo aardig om een paar presentjes uit te delen. De overwinning met 4½-3½ van De Wijker Toren was voornamelijk te danken respectievelijk te wijten aan de black-out die Abel Romkes van Caïssa-Eenhoorn kreeg in zijn partij met Arjan Wijnberg. De laatste had zich de hele partij op het nippertje staande kunnen houden. Voortdurend stond hij een of twee pionnetjes achter, maar nu stond het weer bijna gelijk.

Abel Romkes-Arjan Wijnberg na 26… Db2-e5

Zwart had, niet onbelangrijk, zojuist een witte pion op b2 gearresteerd, maar moest van daar benen maken om aan dameruil te ontkomen. Geinig was dat hij dat kon doen door quasi mat te dreigen en tegelijk het witte paard aan te vallen. Typisch Arjan. Zijn tegenstander schrok hier zo van dat hij opgaf. Hij zag er geen gat meer in. Zelfs de beste schakers hebben dus hun blinde vlekken. We wisten niet of we moesten lachen of ons beter even gedeisd houden. We kozen met Arjan voor het laatste, maar telden het punt.

En wat te denken van Stefan Jorritsma. Hij proefde eindelijk weer eens het zoet van de overwinning, maar vraag niet hoe.

Stefan Jorritsma-Fred Avis na 25. Db5xb5+

De partijen van Stefan zijn altijd leuk, maar lopen nog wel eens verkeerd af. Nu had hij geluk. Zwart produceerde de grafzet 25. … Te7-f7?? Wit was uit de problemen. Er volgde 26. f2xg3 f4xg3  27. Te1-e2 (ja nu de zwarte toren van de e-lijn weg was kon dat) en winst na nog een paar zetten.

***


Na afloop was de stemming opperbest. Er werd al weer gedroomd van een kampioenschap voor het eerste en behoud voor het tweede. Ik moet er niet aan denken.


The Good Times Are Killing Me
heeft niets met schaken te maken

maar is de titel van:
– een song van Modest Mouse
– een boek van Lynda Barry
– een film van John L’Écuyer
– een cartoon van The Crooked Gremlins
en nog veel meer

Open ASK-toernooi 2016

2016 Alkmaar - Open ASK [20160306-Pentax K5IIs-13117]Het open ASK-toernooi 2016, georganiseerd door de Waagtoren, is gewonnen door GM Oleg Korneev. Danny de Ruiter veroverde de titel van persoonlijk NHSB-kampioen en dat was niet voor het eerst. Naast de kampioensgroep was er een B- en een C-groep met vooral in die laatste groep verheugend veel jeugdige schakers en schaaksters.

Het toernooi was een feest om mee te maken, al was het maar voor één ronde en als toeschouwer. Een verslag zal ongetwijfeld gevonden kunnen worden op de website van de Alkmaarse Schaakvereniging De Waagtoren. Hier (alvast) een paar foto’s, die ik maakte op zondagmorgen tijdens ronde vijf, waarin Adam Radnai jammer genoeg moest afhaken en één van mijn favorieten Thomas Broek, onaangenaam verrast werd door een aardige combinatie van Danny de Ruiter en een andere, Erik Schoehuijs, een dame-eindspel met een pion meer won, maar waarschijnlijk te laat was voor de lunch, die de organisatie voor de deelnemers had geregeld.

Words Without Music

2016 Castricum - Waagtoren [20160109-Pentax K01-20517]De wedstrijd Castricum 1 tegen de Waagtoren 3 was nog maar net begonnen. Er was nog niet veel te beleven, dus ik zat wat te lezen in Words Without Music van Philip Glass toen iemand me kwam melden dat Eric van der Klooster een “leuk zetje” had gedaan. Ik rukte me los van Philip, over wie Aart Kögeler van de Waagtoren zich even tevoren nog hardop had afgevraagd of dat wel muziek was wat die man schreef en hij had mij daarbij onderzoekend aangekeken, mij in verlegenheid brengend, want veel meer dan Einstein on the Beach kende ik niet en dat alleen omdat ik het zo’n mooie titel vond, terwijl Aart een hele stapel opera’s van de man had en er dus veel meer van wist. Aan de kop van de wedstrijd had zich volk verzameld rond het eerste bord en dat zogenaamde leuke zetje van Eric.

Leuk zetje? Een tackle met twee benen vooruit op de enkels van de tegenstander was het, nee die had liever een eerlijke elleboogstoot gehad, nu moest hij maar zien hoe hij alles weer in de kom kreeg, dat ging echt niet lukken. Eric probeerde zo onschuldig mogelijk te kijken. Alex Albrecht daarentegen had behoorlijk de smoor in. OK, hij had even niet opgelet, maar om dan gelijk zo… maar hij ging er nog wat van maken. Hij probeerde van alles, gooide zijn koning om en zette die op een iets gunstiger plaats weer terug, riep op de 42e zet triomfantelijk “VLAG” en bood toen hij echt geen uitweg meer zag remise aan. Eric knipperde niet eens met zijn ogen, stak zo hier en daar een handje toe en rekte de partij keurig tot alle anderen ook klaar waren. Een waar kampioen.

Ondertussen hadden de andere Castricummers ook niet stil gezeten. Heleen van Arkel schoof heel gemakkelijk Albert van der Meiden aan de kant. Die vond dat eerst niet leuk, maar klaarde op toen hij hoorde dat zij ook nog De Greef heette. Toen vond hij het een eer. Verloren van een kampioene. Daar had hij vrede mee.

Hans Leeuwerik en David Baanstra deden elkaar geen pijn en hetzelfde gold voor Piet Kuijs en Johan Plooijer. Zie daar maar eens een flitsend verslag van te maken voegde Piet mij na afloop toe.

Wouter Beerse klaagde. Hij had last van het licht en keek daarbij moeilijk. Ik fluisterde: van jicht? Nee van het licht. En ik weer: je lijkt Fischer wel. Dat monterde hem op. Qua schaken, bedoel je? Hij ging er nog eens goed voor zitten en toen Egbert van Oene zichzelf in de problemen bracht was hij niet te beroerd om ook een puntje bij te dragen.

De schlemiel van de dag was Piet van Wonderen. Zei hij zelf. Maar hoe kon hij dat nou zeggen? Er zijn belangrijker zaken in het leven, verklaarde hij diepzinnig. Ja, dat vond ik nou ook, bovendien had ik het koud, dus ik ging de verwarming stiekem wat hoger zetten. Voor Leendert Hartgers hoefde dat niet. Als enige winnen, wat is er mooier dan dat.

Henk van der Eng leverde wederom vakwerk af. Hij is topscorer. Zijn “1000 Airplanes on the Roof” waren de “The Witches of Venice” van Aart Kögeler te machtig. Laat maar, ik weet er niets van, maar zoals gezegd die titels zijn mooi. En was het niet iets met Linda Ronstadt? Aart kreeg het er benauwd van en toen hij niet verder achteruit kon werd hij door Henk platgewalst.

En nu dan de andere topscorer: Ger Holsteijn. Hij moest het opnemen tegen Sandra Keetman en die is voor de duvel niet bang. Zij viel aan. Maar Ger verdedigde even geroutineerd als ingenieus. Zijn gecamoufleerde tegenaanval op de lang gerokeerde koningstelling van Sandra bracht haar zo van haar stuk dat ze de draad kwijt raakte en uiteindelijk in een te moeilijk eindspel terecht kwam. Ger won en zei toen: “je hebt goed gespeeld”. Hij bedoelde het goed. Maar het is iets uit vroeger tijd. Tegenwoordig zijn de bordjes verhangen. Zal ik uitleggen. Het gebeurt mij wel eens dat ik verlies van een heel jong talentvol schakertje. Dat is erg. Maar nog veel erger is het als het knaapje of meisje dan zegt: “goed gespeeld meneer”. Keurig hoor, maar dan ga ik pas echt door de grond. Ger geeft geen krimp, houdt stand en speelt als een jonge god.

Na afloop waren de Castricummers snel verdwenen. De Waagtorenaren daarentegen vierden hun nederlaag aan de bar. Totdat er iemand zei: we hebben wel verloren heren (en dame), en nog wel van Castricum. Ja dat wordt een moeilijk verhaal zei een ander. Doe dan nog maar een rondje zei een derde. Jan van Riel ging bellen dat hij nog niet thuiskwam.

 

ES

Who says we were dead before the ship even sank?

 

Hoe Excelsior het vege lijf redde tegen de Waagtoren

Frans Koopman was het eerste klaar. Hij speelde tegen een tegenstander die heel goed in de gaten had wat hij moest doen, daarbij opzichtig de weg gewezen door onze captain. Gelukkig liet de gelijkmaker niet lang op zich wachten. Machiel Nouris zocht geduldig de aanval en kreeg wat hij wilde. Zijn tegenstander spartelde nog wat tegen, maar er was geen ontkomen aan. Ook niet toen Machiel het niet helemaal to the point afmaakte, hetgeen Frans, iets te laat in vorm gekomen, wel zag. Nu was Machiel niet meer te stoppen. De hele Waagtoren mocht delen in zijn victorie, wat veel gesis opleverde van spelers die nog met hun eigen partij bezig waren. Allemaal losers. En of ik het wel gezien had. Machiel in deze vorm is onstuitbaar. Maar zo vroeg op de avond…

Ruud Eisenberger trof een tegenstander die met Ruud een wedstrijdje deed “wie bereikt het eerste het eindspel”. Vreemd genoeg dolf Ruud daarin het onderspit, maar toen bleek onze man minder aardig dan hij zich voor doet. Want terwijl hij een gemene verleiding in de stelling bracht vroeg hij zijn tegenstander: “Mag ik u iets te drinken aanbieden.” De waagtorenaar hield het op malt en wachtte keurig op Ruuds terugkomst van de bar alvorens de blunder van de avond te produceren.

We stonden dus op voorsprong en het zou nog mooier worden. Ton Morcus speelde een dijk van een partij. Hij hield zijn stukken zo dicht mogelijk bij zich en zijn tegenstander deed hetzelfde, maar lang niet zo harmonisch. Dus toen het eindelijk tot een confrontatie kwam was het een koud kunstje voor Ton om de buit binnen te halen. Heel knap. Niet minder knap was de prestatie van Louis Witte. Na moedige aanvalsspel geraakte hij in een vreemd eindspel met voor hem een toren en wat pionnen tegen twee paarden en wat pionnen. Gek genoeg bleken de paarden geen partij voor de toren en Louis kon de partij nog vrij gemakkelijk naar zich toe trekken.

Nu hadden we nog een half punt nodig. Dat zou niet van Henk van der Eng komen. Die had zijn dag niet. Het leek aanvankelijk heel goed te gaan, maar toen hij de geïsoleerde witte dubbelpion, waar tegen hij speelde en die eerst de eigenaar danig in de weg zat, te lang liet staan, kwam hij in onoverkomelijke moeilijkheden. Opeens zwermden er ongeveer twaalf stukken rond zijn koning. Zijn voorsprong in tijd was ook verdwenen. Het resultaat was een bijzonder treurige speler, die moeite had om troost te putten uit de teamprestatie. Want die mocht er zijn. Johan Buis was namelijk bezig de zwarte koning en dame en toren helemaal klem te zetten, met een loper meer, waarom speelde die man nog door? Toen liet Johan de zwarte dame via een achterdeurtje ontsnappen. Potverdrie eeuwig schaak. Gelukkig werd in plaats daarvan tot remise besloten. We hadden gewonnen.

Maar het mooiste moest nog komen. Marcel Duin had een aggressieve vertakking van het Boedapester gambiet te bestrijden gekregen en zette daar een rustige maar gezonde ontwikkeling tegenover. Langzamerhand vocht hij zich naar een voordeeltje en toen hij de ook nu weer thematische zet c4-c5 had mogen doen begon het grote denken. De zwartspeler vlocht allerlei gemene dreigingen tegen de witte koning in de stelling, maar Marcel bleef zorgvuldig verdedigen, ondertussen pionnen snoepend. Remise werd eerst door zwart en later door wit geweigerd. Frans noteerde, want de spelers moesten het zo langzamerhand van de tien seconden increment hebben. Marcel liet zich niet meer van de wijs brengen en won. Vorstelijk. Als een echte kopman.

En toen was er nog een oude bekende die vroeg waarom ik maar wat rond liep en niet meespeelde. Ik bedankte hem, zei dat ik twee keer verloren had, en jokte dat je er dan naast stond bij Excelsior. Vol ontzag vroeg hij naar de naam van onze coach.

ES

(eerder gepubliceerd op de website van Excelsior op 4 maart 2015)