Good News For People Who Love Bad News

“We are hummingbirds who are just not willing to move
And there’s good news for people who love bad news
We are hummingbirds who’ve lost the plot and we will not move
We have good news for anyone who loves bad news”

(uit: Bury Me With It, van: Modest Mouse)

Het was een gewone zaterdagmiddag in Amsterdam. Niets wees, afgezien van een enkele bui, op naderend onheil. De Wijker Toren speelde in de Vrolikstraat met twee teams een mini massakamp tegen het VAS. De allerlaatste supporters die de club vóór de wedstrijd nog had gingen dat meemaken. Zij verwachtten een dubbelslag. En die kregen ze. Maar anders dan ze hadden gedacht.

We houden het dit keer kort. De Wijker Toren 2 werd er kansloos afgetikt en het einde van De Wijker Toren 1 kondigde zich aan in de hieronder staande stelling.

Good News For People Who Love Bad News

Het bord was uit de zon gehaald en apart gezet, maar stond nu onvermijdelijk opnieuw in de schijnwerper. Er waren mensen die er niet genoeg van konden krijgen. Anderen noemden het eufemistisch een blunder. Maar het is een drama. En alleen maar goed nieuws voor mensen die …

Even later hoorde ik dat Rick Duijker zichzelf had opgeknoopt. Ik schrok even, maar het viel mee. Zo spreken schakers vaak: een goede opening is van levensbelang en elk foutje in het eindspel kan dodelijk zijn. Rick zelf liep vrolijk rond. Hahaha hij kon er niks meer van. Ze konden net zo goed donald duck opstellen wat hem betreft. Hij zei het iets anders, maar voor je het weet behoor je tot …

De mensen die van slecht nieuws houden. Kregen zij dan niets te slikken? Ja er waren drie tegenvallers. Dennis Bruyn schoof een eindspelletje dat hij al lang van te voren zag aankomen op zijn gemak naar winst en dat heb ik hem al eens eerder zien doen, Cas Kok won een lopereindspel en Bastiaan Veltkamp speelde een prutopening (wie heeft dat gezegd? Erik zeker, die zegt dat altijd), maar bekroonde zijn partij wel met h8 dame! Nou ja, bijna dan. Zijn tegenstander kende zijn of eigenlijk onze klassieken (Koopman, Weenink) niet en gaf op.

En dan nog wat. Dit keer mocht ik niet fotograferen. De schaakwereld graaft zijn eigen graf. Good News For People Who Love Bad News.

Bury Me With It.

 

De Wijker Toren degradeert

Dit is geen verslag van een schaakwedstrijd

Vrijdagmiddag voor de wedstrijd. Bart Piet Mulder is verhinderd, Arjan Wijnberg is verhinderd, en Peter Uylings is al in Limburg. Erik Schoehuijs weet niet hoe hij in Voerendaal moet komen. Vier uur heen en vier uur terug met trein. En of het allemaal nog zin heeft. Hij ziet het niet meer zitten. Misschien gaat hij gewoon niet, doen ze het maar met zijn zevenen. Het tweede staat geen speler af, want dat vecht twee klassen lager voor eigen lijfsbehoud.

Een paar dagen later meldt Richard Schelvis op de website van De Wijker Toren dat het tweede zich keurig gered heeft. Ik wacht op het verhaal van Bastiaan Veltkamp over het eerste. Bastiaan zwijgt. Ik moet het doen met het verslag van Erik Schoehuijs.

Erik is toch maar gegaan, met een geleende auto en met Thomas Broek en Cor Meems als passagiers. Voor de tweede keer dit seizoen treedt De Wijker Toren met negen man aan. Erik krijgt niet het eerste bord (Jimmy van Zutphen denkt het klusje tegen GM Daniel Hausrath zelf wel te klaren) maar het vierde, waarop hij zich met zwart tegen IM Oscar Lemmers na e4 e5 Pc3 Pf6 Pf3 Pc6 Lb5 Ld6 (!?) een eigen partij van een paar ronden eerder niet meer herinnert (?!) Het gevolg is pionverlies, maar hij houdt vol en behaalt nog tamelijk eenvoudig een half punt. Naast hem levert Thomas Broek tegen GM Felix Levin ook een pion in, maar ook Thomas maakt heel gemakkelijk remise. En Sjoerd Plukkel wint zelfs, van Ivo Wantola. Maar daar blijft het bij, de rest komt er niet aan te pas.

Het parkeerterrein. Dennis Ruygrok heeft verloren en is gereed om te vertrekken. Ook het drietal Broek, Meems en Schoehuijs staat klaar om de geleende auto terug te brengen. Maar daar komt Rick Duijker, hij is even niet aan zet, naar buiten gerend. Hij en Bastiaan Veltkamp zijn op de fiets naar Voerendaal gekomen (!) en Rick probeert nu zijn fiets voor de terugreis in de auto van Dennis te vouwen. Dennis is niet enthousiast en de fiets wil er niet in. Stuur eraf, zadel en trappers eraf, wielen eruit, het wil niet lukken. Bij Erik dan maar. Erik is niet enthousiast. Geleende auto. Maar het past.

Er komt een auto het parkeerterrein afgereden. Over een wiel van Rick. De auto moet nog een lus maken om voor goed te verdwijnen, maar met geheven wiel snijdt Rick ‘m de pas af. Een bewakingscamera registreert alles. De schade valt mee.

Er kan gereden worden, met Rick en zijn gedemonteerde fiets bij Erik in de auto. In Amsterdam blijkt Cor Meems bij het weer in elkaar zetten van grote waarde te zijn.

Maar hoe is Bastiaan nou thuis gekomen?

Vlak voor de winterstop schaken

De Wijkertoren speelde afgelopen zaterdag zijn laatste wedstrijd van 2016. Het tweede ontving SV Promotie uit Zoetermeer en het eerste zat tegenover het Amstelveense Zukertort 2. Maar niet allemaal om één uur, want vier man van Zukertort deden het rustig aan en verschenen een half uurtje later. (Volgens zeggen zochten zij Wijk aan Zee aan de verkeerde kant van het kanaal.)

Tijd genoeg om wat filosofische bespiegelingen op te hangen aan de vraag of dit een voor- of een nadeel was. In werkelijkheid bleek het laatste het geval te zijn. Het eerste verloor tamelijk geruisloos met 4½-5½ en het tweede, dat weliswaar nergens last van had gehad, wilde daar toch niet voor onder doen en beet met 3½-4½ in het zand. En het toeval wilde dat in beide gevallen twee helden van weleer de boosdoeners waren. Zowel Peter Uylings (dwt1) als Nico Kok (dwt2) overspeelden hun hand.

Vroeger analyseerde ik nog wel eens een partijtje van Peter voor de Weenink Post, maar daar waag ik me niet meer aan. Toentertijd ging dat zo:

Telefoon. Nogmaals Uylings aan de lijn:
Kb1 is bij nader inzien toch niet overbodig maar integendeel juist heel nuttig want in sommige varianten slaat wit op c2 en met de koning op c1 is dat dus meteen mat en in die lange variant met Xyz laat ik het paard op d4 terugslaan of juist niet maar dat moet de loper zijn omdat mat dreigt dus e5 gedwongen De7 Kh6 st3x4? Gw2 F$ en mat! kan je het volgen overigens die variant van jou klopt natuurlijk van geen kant maar daar was jezelf zeker ook al achter dus Lxd4 schaak…. klik….verbinding verbroken.
Even later is de verbinding weer hersteld: ja daar ben ik weer Joep houdt niet van lange varianten zodoende waar waren we o ja b4 is niet de verliezende zet die moet al eerder zijn geweest 1…c5 was natuurlijk al geen beste hoewel dat moeilijk te bewijzen valt nou ja maak er maar wat van hallo ben je daar nog… 

En over Nico Kok lezen we nu op de website van SV Promotie het volgende:

“Lammetje kende zijn pappenheimers en wist op wie hij moest letten. De oude heer Mostert, bijvoorbeeld. De teamleider gaf op gegeven moment te kennen dat de oude man remise kon aanbieden. De oude heer Mostert was verbazingwekkend gehoorzaam en bood het direct aan. Direct. Zonder dat hij aan zet was. De tegenstander lachte het aanbod enthousiast en met grote handgebaren weg en…. schoot prompt een eersterangs bok. Het was zijn laatste zet in de partij.”

Nico ziet wat hij gedaan heeft: Le5?? Wit incasseert met Dxe5

Dat was dus lachen, maar niet voor de echte Wijkertoren-fans, die in groten getale (want met drie man) waren opgekomen. Zij hadden geen leuke middag. Op de cynicus na, die dacht dat als de mannen zo hun best bleven doen degradatie voor beide teams een haalbare kaart was.

Toch is er ook reden tot vreugde. Berend van Maassen (dwt2) is in een opperbeste bui. Hij viert de verjaardag van zijn Heleen. Hij heeft met zwart een gemeen variantje van de Caro-Kan voorbereid. Na dertien zetten theorie (ik mag daar jammer genoeg niks van verklappen) durft zijn tegenstander de principiële voortzetting niet aan en wijkt af. Berend doet nog twee goede zetten en biedt dan geroutineerd remise aan. De visite wacht.

Wim Rakhorst (dwt2) wint, maar is bescheiden. Geholpen door zijn tegenstander zegt hij. Ik geloof hem niet. Dat zegt hij altijd. Ik vraag zijn partij op. Hij heeft gelijk.

Op de laatste drie borden van het tweede scoren Dennis Bruyn, Cas Kok en Stefan Jorritsma anderhalve punt. Cas wint (hij zet zijn stukken al een tijdje heel goed neer), Dennis maakt remise (niet te volgen) en Stefan verliest (tot zijn ontsteltenis). Maar kijk eens op de foto hoe hij zijn lopers en paarden in het gelid heeft staan. Dat vind ik nou weer mooi.

En op de borden een en twee voeren Richard Schelvis en Paul Spruit een heldhaftige verdediging. De stand in de wedstrijd is gelijk, die in de twee overgebleven partijen verre van. Het ziet er somber uit. Richard probeert het onmogelijke. Paul doet het. Na een kleine honderdvijftig zetten zegt hij doodleuk dat volgens hem tussen die bijna driehonderd stellingen er tenminste drie hetzelfde zijn geweest. Het is kwart over zeven. Iedereen is al of wil nu toch wel naar huis. Het dameeindspel met nog maar één pionnetje op het bord blijft onbeslist. De Wijkertoren verliest.

[klik of tik op een foto voor een vergroting]

PS
Op de website van SV Promotie wordt vermakelijk verslag gedaan van de wedstrijd tegen De Wijkertoren 2. Maar er is meer te vinden dat de moeite van het lezen waard is, bijvoorbeeld de column van Jan Willem Duijzer (de tegenstander van Berend van Maassen) met de titel Schaken in de Noordkop

Uit de schaakwedstrijd Wageningen tegen de Wijkertoren

 

Een paar snippers uit de de schaakwedstrijd Wageningen-Wijkertoren in de eerste klasse B van de KNSB. Het treffen eindigde in een 5-5 gelijkspel, maar de stemming na afloop was niet in evenwicht. Wageningen sprak van een teleurstelling, Wijkertoren was blij. Wageningen zo lees ik miste Jan. Wijkertoren miste Uyl, Broek en BP, had twee invallers en dus maar negen man. Me dunkt.

De Wijkertoren heeft een reputatie opgebouwd van onvolledig opkomen. Het tweede deed het in voorgaande jaren geregeld met negen man en dat ging zo goed dat het er over dacht om het met acht te proberen. Toch wilde het dit keer geen spelers afstaan. Het verloor. Voor straf.

Wageningen had twee internationale meesters achter de borden. Yochanan Afek verloor van Dennis Ruijgrok en Sander van Eijk, verrassend zo lees ik, van Erik Schoehuijs. Hoezo verrassend? Erik is nu vierenvijftig en zijn talent staat op doorbreken. De komende week in Hoogeveen gaan we nog wat beleven.

Maar de “Man of the Match” lijkt mij toch Arjan Wijnberg. Een vechter pur sang. In een stelling waarin hij echt helemaal niets meer kan doen dan wat heen en weer schuiven met zijn torens verzint hij een gemene uitbraak met onverwachte afloop. Zijn arme tegenstander raakt totaal de kluts kwijt en het is te hopen dat diens teamgenoten hem voldoende nazorg hebben geboden, anders speelt Wageningen de volgende keer ook met negen man.

Als ik het goed heb begrepen stond het zo (volgens Erik, uit het hoofd):