De Brug en De Eendracht

Vanaf de Wetering naar Groningen (met een tussenstop in Norg) was makkelijk te doen. Maar de stad Groningen was dat niet. Die is op de schop. Meer dan vijftig projecten moeten de stad in vijf jaar tijd “aantrekkelijker, gastvrijer en klaar voor de toekomst” maken. Daar waren we mooi klaar mee. Een en al omleiding. En zowat alle bruggen voor fietsers afgesloten, volgens plan of omdat ze kapot gevaren waren. Nanny wilde al weer rechtsomkeert maken, maar toen we dan eindelijk de stad uit en het Van Starkenborghkanaal overgestoken waren en we bij het kerkje van Oostum in de verte Garnwerd zagen liggen, zongen onze banden weer.

In Aduarderzijl aangekomen zetten we ons tentje op en gingen we boodschappen doen en een biertje drinken in Ezinge bij Café De Brug waar Sjoerd en Anita van Dijk de scepter zwaaien. Sjoerd was net terug van zijn landje met de eerste piepers. Zijn vrouw zette een kom met water neer en daarin heeft hij toen met veel geduld de eerstelingen zachtjes gewassen en schoon gewreven. Zo mooi hadden we ze nog niet gezien. Wij vroegen of we een keertje mochten komen eten. Hij zei: “dan moet je vrijdag komen”.

Die vrijdag waren we vroeg present. Te vroeg. De Eendracht en het zomeravondconcert lieten nog even op zich wachten. Tijd zat. Het was de langste dag. Er stonden twee-en-dertig schotels klaar (plus twee voor ons). Mijn sauzen verpieteren fluisterde Anita. Maar daar was de band met aanhang en met ruim voldoende eetlust voor alle schotels en sauzen. De hele familie hielp mee: “k roak t overzicht kwiet” grapte een dochter.

Halverwege het concert vertrok de boswachter (zo noemden wij hem vanwege zijn outfit) met zijn fiets dwars door de muziek heen naar huis. Hij oogstte een daverend applaus.

***

***

Na afloop bestelden wij aan de bar nog een likeurtje. Grand Marnier. “O maar dan moet ik mijn moeder halen”, zei de dochter, “daar hebben we speciale glaasjes voor”.

En toen krégen we toch een bel ingeschonken … Op weg naar de tent slingerde mijn fiets als een dronken schroef. Halverwege stond een man op het pad. Ik stapte af en probeerde mijn fiets te kalmeren. De man wees op een bankje waarop je kon gaan zitten. Hij gaf een raadsel op. “Durf je het aan?” vroeg hij. Ik gokte: “Kortste nacht?” Hij knikte en liet ons door. Een man van weinig woorden.


Ezinge/Aduarderzijl, 21/22 juni 2019

zie ook: fotoalbum Café De Brug in Ezinge


Aduarderzijl en omstreken

De foto’s zijn uit Groningen. Een aantal is al vertoond. Die van het Waarhuis in Aduarderzijl, de klokkentoren in Klein Wetzinge, het gele veld in de Noordpolder, de sluis in Schouwerzijl en het huis in de kloostertuin van Kloosterburen zijn gemaakt met een iPhone, de andere foto’s zijn lekker ouderwets opgenomen: analoog. Vond ik weer een keertje leuk.

Kodak Ektar 100, Leica M6, Summicron 35mm en na ontwikkeling scannen die handel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Mijn oude Nikon-scanner vertoont kuren en wil alleen nog maar luisteren naar Vuescan. Ontdekte ik na eindeloos geëtter. Maar de gratis (proef)versie zadelt je op met een watermerk in je foto’s. Stik! Het programma moet je dus kopen. En daar heb je dan weer een creditkaart voor nodig en die heb ik niet. Een andere manier is er niet. Nou vraag ik je. Zo word je dus gedwongen tot (een soort van) proletarisch winkelen.

Mopper mopper mopper, waarop Nanny zei: nu ben ik het zat. En ze bestelde een creditkaart. Binnenkort kan ik (moet ik van Nanny) dus al mijn software legaliseren. Het moet niet gekker worden. Doe maar luxe. Maar zolang zij betaalt vind ik het best.

Op de fiets naar Groningen

Op de fiets naar Groningen. We doen het nog een keer. Onze fietsen stammen uit de vorige eeuw en wij ook. Dus trappen we in kleine etappes (via Spakenburg, Wezep, Kalenberg en Bakkeveen) naar Aduarderzijl in Groningen. Sneller gaat niet meer.

In Kalenberg bivakkeren we vier dagen lang in een klein molenaarshuisje aan de Hoogeweg. We kanoën door de Weerribben en Nanny gaat een keer kopje onder: aan de verkeerde kant uitgestapt.

Aduarderzijl

In Aduarderzijl zetten we ons tentje neer. Van daaruit maken we voet- en fietstochten. Met het Reitdiepveer (dat vaart tussen Aduarderzijl en Schaphalsterzijl) steken wij over naar het Hoogeland.

De tocht door de Noordpolder naar Noordpolderzijl is een verplicht nummer. Voor de liefhebbers, want de weg is lang, het land is leeg en de wind is onstuimig. Maar zo leer je Groningen kennen.

Noordpolderzijl

In Noordpolderzijl kun je niet verder of je moet het wad op. Het decor is troosteloos mooi. Eens lagen er schepen. Nu is de haven dichtgeslibd. Maar het café ‘t Zielhoes onderaan de zeedijk is springlevend. Behalve op maandag, want dan is het gesloten.