Words Without Music

2016 Castricum - Waagtoren [20160109-Pentax K01-20517]De wedstrijd Castricum 1 tegen de Waagtoren 3 was nog maar net begonnen. Er was nog niet veel te beleven, dus ik zat wat te lezen in Words Without Music van Philip Glass toen iemand me kwam melden dat Eric van der Klooster een “leuk zetje” had gedaan. Ik rukte me los van Philip, over wie Aart Kögeler van de Waagtoren zich even tevoren nog hardop had afgevraagd of dat wel muziek was wat die man schreef en hij had mij daarbij onderzoekend aangekeken, mij in verlegenheid brengend, want veel meer dan Einstein on the Beach kende ik niet en dat alleen omdat ik het zo’n mooie titel vond, terwijl Aart een hele stapel opera’s van de man had en er dus veel meer van wist. Aan de kop van de wedstrijd had zich volk verzameld rond het eerste bord en dat zogenaamde leuke zetje van Eric.

Leuk zetje? Een tackle met twee benen vooruit op de enkels van de tegenstander was het, nee die had liever een eerlijke elleboogstoot gehad, nu moest hij maar zien hoe hij alles weer in de kom kreeg, dat ging echt niet lukken. Eric probeerde zo onschuldig mogelijk te kijken. Alex Albrecht daarentegen had behoorlijk de smoor in. OK, hij had even niet opgelet, maar om dan gelijk zo… maar hij ging er nog wat van maken. Hij probeerde van alles, gooide zijn koning om en zette die op een iets gunstiger plaats weer terug, riep op de 42e zet triomfantelijk “VLAG” en bood toen hij echt geen uitweg meer zag remise aan. Eric knipperde niet eens met zijn ogen, stak zo hier en daar een handje toe en rekte de partij keurig tot alle anderen ook klaar waren. Een waar kampioen.

Ondertussen hadden de andere Castricummers ook niet stil gezeten. Heleen van Arkel schoof heel gemakkelijk Albert van der Meiden aan de kant. Die vond dat eerst niet leuk, maar klaarde op toen hij hoorde dat zij ook nog De Greef heette. Toen vond hij het een eer. Verloren van een kampioene. Daar had hij vrede mee.

Hans Leeuwerik en David Baanstra deden elkaar geen pijn en hetzelfde gold voor Piet Kuijs en Johan Plooijer. Zie daar maar eens een flitsend verslag van te maken voegde Piet mij na afloop toe.

Wouter Beerse klaagde. Hij had last van het licht en keek daarbij moeilijk. Ik fluisterde: van jicht? Nee van het licht. En ik weer: je lijkt Fischer wel. Dat monterde hem op. Qua schaken, bedoel je? Hij ging er nog eens goed voor zitten en toen Egbert van Oene zichzelf in de problemen bracht was hij niet te beroerd om ook een puntje bij te dragen.

De schlemiel van de dag was Piet van Wonderen. Zei hij zelf. Maar hoe kon hij dat nou zeggen? Er zijn belangrijker zaken in het leven, verklaarde hij diepzinnig. Ja, dat vond ik nou ook, bovendien had ik het koud, dus ik ging de verwarming stiekem wat hoger zetten. Voor Leendert Hartgers hoefde dat niet. Als enige winnen, wat is er mooier dan dat.

Henk van der Eng leverde wederom vakwerk af. Hij is topscorer. Zijn “1000 Airplanes on the Roof” waren de “The Witches of Venice” van Aart Kögeler te machtig. Laat maar, ik weet er niets van, maar zoals gezegd die titels zijn mooi. En was het niet iets met Linda Ronstadt? Aart kreeg het er benauwd van en toen hij niet verder achteruit kon werd hij door Henk platgewalst.

En nu dan de andere topscorer: Ger Holsteijn. Hij moest het opnemen tegen Sandra Keetman en die is voor de duvel niet bang. Zij viel aan. Maar Ger verdedigde even geroutineerd als ingenieus. Zijn gecamoufleerde tegenaanval op de lang gerokeerde koningstelling van Sandra bracht haar zo van haar stuk dat ze de draad kwijt raakte en uiteindelijk in een te moeilijk eindspel terecht kwam. Ger won en zei toen: “je hebt goed gespeeld”. Hij bedoelde het goed. Maar het is iets uit vroeger tijd. Tegenwoordig zijn de bordjes verhangen. Zal ik uitleggen. Het gebeurt mij wel eens dat ik verlies van een heel jong talentvol schakertje. Dat is erg. Maar nog veel erger is het als het knaapje of meisje dan zegt: “goed gespeeld meneer”. Keurig hoor, maar dan ga ik pas echt door de grond. Ger geeft geen krimp, houdt stand en speelt als een jonge god.

Na afloop waren de Castricummers snel verdwenen. De Waagtorenaren daarentegen vierden hun nederlaag aan de bar. Totdat er iemand zei: we hebben wel verloren heren (en dame), en nog wel van Castricum. Ja dat wordt een moeilijk verhaal zei een ander. Doe dan nog maar een rondje zei een derde. Jan van Riel ging bellen dat hij nog niet thuiskwam.

 

ES