Zondagmorgen. Erik komt koffiedrinken. Met het laatste nieuws. Spoiler alert. Zeker gewonnen Erik? Hij kijkt beteuterd. Kan je dat aan mij zien dan? Ja zeg ik, en ook nog als enige! Mooier kan toch niet? Nee mooier kan niet, beaamt hij. Trouwens hoe weet je dat, wil je het hele verhaal niet horen?
Oké, laat maar horen, tegen wie speelde je. Tegen een heel jong meisje. Ik zeg kan je wel? Nou en of, zegt hij, ik had mij voorbereid. Katharina heet zij en ze was alleraardigst. Heel schattig eigenlijk. Al in de opening ging het mis. Met jou? Nee met haar. En hij probeert het mij uit te leggen. Het was iets met Pf6-g4 om op e5 wat terug te kunnen pakken of juist niet. Ja hoor, zeg ik, ik zie het helemaal voor me, maar ik pak toch even het bord erbij. Hij doet voor. Ik noteer. Waar is dat goed voor vraagt hij, kan je het anders niet onthouden?
Katharina Ricken (Hoogeveen 2019)
Fotograaf: Frans Peeters
En de anderen? Tja, de anderen, die hadden inmiddels bedacht dat het beter was als de competitie nu stilgelegd werd, dan degradeerden ze misschien niet. En sommigen dachten erover helemaal maar met schaken te stoppen. Net nu ik er in begin te komen, zegt Erik. En hij laat me nog even de afloop van de partij van Richard Schelvis zien. Met Richards koning die een paard op g3 buitmaakt en vervolgens door de dame van Nicky Law zo meedogenloos achterna wordt gezeten, dat ie tenslotte helemaal aan de andere kant van het bord ergens op c7 het loodje legt.
Het is mooi met ze, ik ga weer naar Magnus Carlsen en Ian Nepomniachtchi kijken. En naar het commentaar van Anisch Giri, die Judit Polgar in moordend tempo opjaagt. Analyseren noemt hij dat. Lijkt Uylings wel. En op het andere kanaal probeert Anna Muzychuk voortdurend lachend de uiterst nette Viswanathan Anand uit de plooi te krijgen.

