Schaken met De Wijker Toren in het Polderhuis

De twee KNSB-teams van De Wijker Toren speelden gescheiden. Het eerste tegen Fischer Z in Amsterdam, het tweede in Velserbroek tegen Santpoort. Ik moest kiezen. In Amsterdam woont Noortje vlakbij de wedstrijdlocatie en in de Velserbroek wil ik eigenlijk liever niet gezien worden. Maar ja, Wijker 1 tegen Fischer Z, dat ging ‘m niet worden, dus toch maar met het tweede mee, als negende man.

In het Polderhuis in Velserbroek was het zo vroeg op de zaterdag al een komen en gaan. In de grote sportzaal werd gehockeyd en in de schaakzaal dansten kleine balletmeisjes. Ik ging me wel vermaken, dacht ik. Maar daar had je de schakers al. De oudjes met de auto en Cas op de fiets. Dus die kreeg van mij alvast een punt. Wim Rakhorst trok me voor de ruit bij de balletmeisjes vandaan. Ben je er nou al weer, zei hij. Voor hem noteerde ik dus voorlopig een nul. Zo, ik schoot al lekker op met mijn verslag.

Om kwart over een kwam de schaakzaal vrij. De balletmeisjes werden jammer genoeg door hun vaders en moeders meegenomen en in een handomdraai had de familie De Roode in plaats daarvan schaaktafels, borden, stukken en klokken in het gelid staan. We konden beginnen. Ik ging eerst maar eens bij de hockeymeisjes kijken.

Er kwam een man naast mij staan. Kom je fotograferen? Hij wees op mijn camera. Eigenlijk kom ik voor de schakers in de andere zaal, zei ik, maar daar zit nog niet veel beweging in. Nee, zei hij, dit gaat sneller. Ja, zei ik, dat ook.

Het publiek gedroeg zich voorbeeldig. Geen geschreeuw of gescheld. En de spelers en speelsters in het veld ook: keurig. Soms vroegen ze na een fluitsignaal de scheidsrechter om uitleg. Waarna het spel zonder morren hervat werd. Er werd een bal door de open deur waar ik stond het café in geslagen. De barman kwam ‘m terugbrengen. Ik kom hier liever niet, zei hij, want die ballen zijn hard. Er was er al eens een dwars door de gepantserde ruit naast de deur gegaan. Ik moest maar weer eens terug naar de schakers, zei ik.


Ja de schakers. Ik ga dit keer alles verraden. Ze doen een uur over hun opening. Alleen Peter Uylings niet, die was weer als eerste klaar.

Fotografeer je ook stellingen? Het zette me aan het denken. Ik ben gaan rondlopen, heb stellingen gefotografeerd en alles wat daar tussenin gebeurde in mijn hoofd gestampt. En soms heb ik na de partij de notatie kunnen bemachtigen. Bijna alle partijen heb ik op die manier zo’n beetje kunnen reconstrueren. Het commentaar is dat wat uw verslaggever ervan vindt, niet gehinderd door Stockfish. Dat wordt lachen.



Wim Rakhorst


In de volgende partij wordt veel geruild en daarbij leek Paul soms langs het randje te gaan. Maar zonder hulp kan ik daar geen chocola van maken. Dus toch maar even het visje erbij gehaald. Dat leverde nog iets op.

Nico Kok

Nico was moeilijk te volgen. Regelmatig zag ik bij hem een stelling waar de zetten aan ontbraken, als u begrijpt wat ik bedoel. Dat haalde híj dan even later wel weer in, maar dan was ík inmiddels helemaal van de leg.

Nico hoe kan dat nou, dat je opeens gewonnen hebt, je stond toch de hele partij als een krant? Hij lachte wat: mijn tegenstander kon het goede plan niet vinden…

De partij van Stefan Jorritsma was voorbij voordat ik er erg in had. Maar ik heb in het café stiekem zijn notatieboekje gefotografeerd. Maar dat laat ik hier niet zien. Hij verloor zomaar een dame. Op de zeventiende zet. Voor de zekerheid heb ik het visje nog even geraadpleegd. Maar dat zegt ook: nee, niet goed. Toch reed Stefan ons (Nico, Wim en mij), alsof er niets gebeurd was, naar huis. Zodat wij nog eerder aan het avondmaal zaten dan hij.


Cor Meems

En dan Cor Meems. Invaller voor Thomas Broek. Die op zijn beurt weer invaller was in Amsterdam. Cor kwam er eigenlijk niet aan te pas tegen Jan Burggraaf. Twee stukken stond hij achter toen hij nog iets heel gemeens bedacht. Zie en huiver.

Martijn de Roode

Tot slot Cas Kok. Die moest winnen om een gelijkspel veilig stellen. Dat deed hij uiteindelijk met verve. Maar wel nadat hij door een heel klein muizengaatje was gekropen. Zijn tegenstander Martijn de Roode hierboven heeft het er maar moeilijk mee.