Fort Knox

HWP75Het heeft even geduurd voordat ik durfde te berichten over het Haarlemse Meesters schaaktoernooi in oktober van dit jaar. Maar nu ben ik dan zover. De schaamte voorbij zogezegd.

Het Witte Paard had een heel aardig toernooi opgetuigd met een meestergroep (gewonnen door Manuel Bosboom) en een open toernooi. Ik speelde in de B-groep van het open toernooi en het was de laatste kans om mijn rating tot een zodanig niveau op te krikken, dat ik in januari in Wijk aan Zee niet in De Zon zou moeten optreden.

Het ging wonderlijk goed. Totdat ik de latere winnaar van mijn groep tegen kwam: Rob Freer van de Waagtoren. Wij toverden gezamenlijk een partijtje op het bord waar hard om gelachen zou gaan worden. Pure slapstick. Binnen de kortste keren ging hij één keer en ik twee keer helemaal ondersteboven. Mat in vijftien zetten. Dat hij de groep afgetekend won (met 8 uit 9!) was verdiend, maar dat ik met een gedeelde tweede prijs nog honderdvijfentwintig euro won was onbegrijpelijk.

Aan het begin van onze partij legde Rob een heel dik boek op tafel. Het was de bijbel van het Frans, zei hij. Ik was gewaarschuwd. En toen borg hij het onder het toeziend oog van de arbiter weer op. Pure bluf dacht ik nog, onwetend van wat komen ging. De eerste zetten raffelden we af. Rob zei later dat we die honderd jaar geleden ook al eens gedaan hadden. Was ik vergeten. En toen deed hij een zet uit dat hele dikke boek, waar dus alles in stond en dat hij uit zijn hoofd kende. Met mijn volgende zet liep ik meteen tegen de lamp. Even niet opgelet. Ik verloor mijn dame. Tegen toren en loper dan maar. Rob vond dat niet genoeg. Hij deed eerst nog iets met zijn toren, met een gezicht van ik ben malle Eppie niet, werd plotsklaps in plaats van met damewinst met dameruil geconfronteerd en stond opeens de toren die hij had willen redden achter. Ik was inmiddels al lang de tel kwijt geraakt, wilde één van zijn vervaarlijke lopers uit de weg hebben, piekerde me suf en dacht ook nog als hij malle Eppie niet is dan moet ik het zijn en ja hoor toen stond ik mat.

1. e2-e4 e7-e6 2. d2-d4 d7-d5 3. Pb1-c3 d5xe4 4. Pc3xe4 Lc8-d7 5. Lf1-d3 Ld7-c6 6. Pg1-f3 Pb8-d7 7. Dd1-e2 Pg8-f6 8. Pe4xf6+

freer18… Dd8xf6?

Het ging me weer eens veel te snel. Wat een gemeen zetje dat De2. Ik dacht dat hij in plaats daarvan normaal gerokeerd had. En dan kan het wel.

9. Lc1-g5 Lc6xf3 10. De2-e3 (oei dat maakt verschil, ik kan opgeven) Lf3xg2

freer3

11.Th1-g1? (oef daar kom ik goed weg) Df6-f3 12. Tg1xg2? (wat is dat nou?) Df3xg2 13. 0-0-0

freer4

Ik tel alleen de pionnen, dat zit wel goed, maar zie niet dat er een toren ontbreekt en schijt in mijn broek voor die lopers. En waar moet mijn koning heen. En mijn dame is ook niet meer de oude. De schrik zit er goed in. Ik verzin een paar plausibele zetten en besluit na rijp beraad toch eerst even die loper op g5 aan de tand te voelen.

13. … h7-h6?? 14. De3xe6+ (au! au!! au!!!) f7xe6 15. Ld3-g6#

Koffiehuisschaak sprak iemand misprijzend. Hoe kon je dat nu doen, wilde een ander zogenaamd weten. Hij heeft er over nagedacht, vond een vrolijkerd. Hahaha Fort Knox, schaterde een kenner. Het is maar een spelletje piepte ik.

ES