De echte blunders, waar vind je ze nog?

Op mijn schaakvereniging Castricum wordt geschaakt. We zijn niet heel sterk, maar wel met veel. Elke vrijdagavond is het feest. En meteen na het weekend beginnen we al uit te zien naar de verslagen van Hans Leeuwerik op de website. Die zijn om te watertanden. En naar onze partijen. Die zijn om te smullen. We zeggen van niet, maar we bereiden ons heus wel voor. Dat verraden we door op de speelavond onze verbazing over de op het laatste moment veranderde ‘voorlopige’ indeling te ventileren. Dan maar egelsysteem gedaan. Sommigen zijn eigenwijs. Die spelen eigen improvisaties. Of de Orang-oetan. De resultaten geven we door aan de ratingcommissaris van de KNSB. Als je niet oppast, kost dat veel punten. Zitten we niet mee. Als we winnen blijven we lang na. Als we verliezen ook. De winnaars vragen: hoe heb jij gespeeld? De verliezers meesmuilen. Zij hadden kunnen winnen, maar hebben geblunderd. Stom. Tegenstander kon er niks van.

Wij grossieren dus in blunders. In alle soorten en maten. Zoals ook afgelopen vrijdagavond. Hidde Brugman en ik. Allebei droegen we ons steentje bij. Zíjn steentje was trouwens helemaal geen blunder, maar dat wisten we toen nog niet. Het was een valletje, waar ik dus stom genoeg niet intrapte, in het begin van de partij. Die van mij kwam helemaal aan het eind…

De rest laat ik liever niet zien. Hidde won alsnog. Met boter en suiker. Hij moest de volgende dag strandrace rijden en ging vroeg naar bed. En toen was er iemand die aan mij vroeg: hoe heb jij eigenlijk gespeeld? Ik zei: eigenlijk best wel oké, zijn blunder was nep, de mijne was echt.