



Het Noordhollands duinreservaat aan het eind van de winter
In de Gasterij hadden de gastvrouwen vrij. Drie komedianten hadden hun werk overgenomen. De eerste nam de bestelling op. Die gaf hij vervolgens hardop door aan zijn collega vlak naast hem. Zo kon er niks mis gaan. Twee koffie en één flapjack? Ja klopt, zei Nanny, twee koffie en één koek, die delen wij met ons tweeën, zij wees nu ook mij aan. Flapjack verbeterde de grappenmaker. Hij kon het niet laten. Zijn collega ging nu overdreven onhandig het dienblad in gereedheid brengen. Eén schoteltje voor de flapjack en twee schoteltjes voor twee kopjes koffie. Twee koffie, riep hij naar de derde artiest die schuin achter hem de koffiemachine bediende. Ook die bevestigde de opdracht luidkeels en goochelde de kopjes onder het apparaat. Onze bestelling was intussen ruimschoots ingehaald door een aantal nieuwe bestellingen: er stonden nu drie dienbladen klaar, voor van alles en nog wat. We hadden er een hard hoofd in. Maar er ging niks mis. Duidelijk ingestudeerd, moet haast wel, dacht ik. We haastten ons met onze flapjack en twee koffie naar buiten. Bij de kippen zat een vrouw alleen. Al gauw kwam er een man aan een tafeltje in haar buurt zitten. Hij begon in zijn cappuccino te roeren. Krijg nou wat, mopperde hij. Wat zegt u, vroeg de vrouw meteen. De man sputterde: ik heb een cappuccino meegekregen zonder koffie, nog geen bodempje, niks nada helemaal niks. Dat is wel heel erg weinig, zei de vrouw. Ga ik terugbrengen, zei de man. Moet je doen, zei de vrouw. Kom mee, zei ik tegen Nanny, ze nemen ons in de maling. Ik ga lopen.