Winst en verlies voor de Wijker Toren

 

Wij zijn op tijd, Bram en ik. We komen kijken, mag dat, vraag ik aan Stefan Jorritsma. Hij zegt: zeker mag dat, wij vragen nog geen entree, wij betalen onze toeschouwers zelfs. O ja, vraag ik hoopvol. Hij geeft mij een muntje, waarmee ik een consumptie kan gaan halen aan de bar. Dat is een goed begin.

-•-

De wedstrijd De Wijker Toren 2 – DSC Delft 3 is een half uurtje oud. Stefan speelt Frans vleugelgambiet. Zijn tegenstander Erik Biemans volgt aanbeveling van Watson.

Jorritsma-Biemans, stelling na 1. e4 e6 2. Pf3 d5 3. e5 c5 4. b4 c4 5. c3 a5 6. b5 Pd7 7. d4 cxd3 8. Lxd3 f6

Stefan speelt nu 9. 0-0 in de veronderstelling dat hij na 9. … fxe5 10. Pxe5 Pxe5 met 11. Dh5+ zaken kan doen. Totdat hij ziet dat het zwarte paard natuurljk niet op g6 maar op f7 het schaak opheft. Hij houdt er gelijk mee op. Dat is al minder.

-•-

De wedstrijd De Wijker Toren 1 – LSG 3 is een uurtje oud. Rick Duijker speelt een Franse Winawer. Zijn tegenstander Quirinius van Dorp valt ultra modern aan.

Van Dorp-Duijker, stelling na 1. e4 e6 2. d4 d5 3. Pc3 Lb4 4. e5 c5 5. a3 Lxc3+ 6. bxc3 Pe7 7. h4 Ld7 8. h5 h6 9. Dg4

Rick speelt hier het nieuwtje 9. … La4 in plaats van als de bliksem op lange rokade aan te sturen. Het gaat helemaal mis.

Van Dorp-Duijker, stelling na 10. Dxg7 Tg8 11. Dxh6 Lxc2 12. Dd2 Lh7 13. Ld3 Le4 14. f3 Lxd3 15. Dxd3 Txg2 16. h6 Pf5

Wij zijn even in de veronderstelling dat Rick zich gaat redden met 17. h7 Txg1+ 18. Txg1 Dh4+, totdat de volgende zet op het bord verschijnt: 17. Ta1-a2!

De rest geloven we wel (17… Tg2-g8 18. h6-h7 Tg8xg1+ 19.Th1xg1 Dd8-h4+ 20. Ta2-f2 Dh4xh7 21. Lc1-f4 en zwart gaat mat op de 28ste zet).  Dat is ook niet zo best.

-•-

Ik ga maar weer eens bij Erik Schoehuijs kijken. Eerste team eerste bord. Hoger kom je niet op de ladder van de Wijker Toren.

Van ‘t Hof-Schoehuijs, stelling na . … b5-b4 9. Pc3-d1

Kijk eens wat hij doet: 9. …  e6! Ja dat kan want op 10. dxe6 Lxe6 11. Dxd6 volgt 11 … Pxe4 en op 10. dxe6 Lxe6 11. Lxd6 volgt 11 … c4 12. De3 Dxd6 13. e5 Dc7 14. exf6 Lxf6.
Dat is al een stuk beter.

Hij komt gewonnen te staan, maar maakt dan toch nog een klein foutje.

Van ‘t Hof-Schoehuijs, stelling na 27. Dh4-g4 Td4-d2 28. Tf1-f2 Te8-e1+ 29. Kg1-h2

Erik denkt hier nog slimmer dan slim te zijn en doet a tempo 29. … h7-h5 en wordt verrast door het dameoffer  30. Tf2xd2 h5xg4  31. Lg3xe1  In plaats daarvan had hij gewoon een stuk kunnen winnen met 29 … Tdxd1 30. Txd1 h5 31. Df3 Dxf3 32. Txf3 Txd1. Het maakt niet veel uit, maar het zorgt voor vertraging. En veel toeschouwers.

De Wijker Toren 1 wint met 5½-2½, de Wijker Toren 2 verliest met 5-3. Fraai zijn de overwinningen van Cas Kok (dWT1) en Dennis Bruyn (dWT2).

En Dragan verliest. Tot onze grote teleurstelling.



Bram en ik fietsen naar huis. Het is opgehouden met regenen. Bram zegt: ik heb een nieuwe favoriet, Wim Rakhorst. Ik denk daar over na. Het is misschien omdat Wim altijd aardig is en bescheiden en een liefhebber van het spel. Hij levert vakwerk af. Nu deed hij dat in een moeilijk te bereiken uithoek van de zaal, aan het zicht onttrokken door de slecht geplaatste materiaalkar.

Wij spreken af de volgende wedstrijd van het eerste in Sas van Gent over te slaan en zijn op tijd thuis voor het eten.

De rest leest u maar op de website van de Wijker Toren.

Dragan!? Dat geloof je toch niet?

Het was al bijna 16 september. Trouwe reporter Evert en supporter Bram leefden er al weken naar toe. De opstellingen van de Wijker Toren 1 en 2 waren inmiddels bekend. De club zou onze steun weer nodig hebben. Hoewel Evert niet veel meer aan schaken deed en Bram al helemaal niets meer vonden ze het altijd leuk om even langs te gaan in de Moriaan. Even kijken hoe Uiltje en Schoe zich op totaal verschillende manieren concentreren. De goedkeurende blik over zijn leesbrilletje heen van vader Nico als hij naar de stelling van zoon Cas keek. Even kletsen met andere supporter Hans. Foto’s maken, Jadoube voorbereiden. Ja, ze hadden er weer zin in!

Ja dat zei Bram nou wel maar hád hij er zin in? Was schaken nog van deze tijd? En vond hij het nog leuk? Hij verloor al zijn potjes. En bij Excelsior waren zowat alle leden verdwenen, ja waarheen … de meeste richting oudemannenschaak. Nu waren er nog ongeveer zes over. Hij dacht er over … nee dat mag je niet doen, zei Nanny, je kan ze zo niet in de steek laten. Maar de secretaris hield er mee op en de voorzitter en de websitebeheerder. De wedstrijdleider had nu besloten dat we tien keer tegen elkaar mochten uitkomen mits er drie ronden tussen zaten. Was vroeger andersom.

Hij had dit jaar aan vier toernooien deelgenomen. Niet als speler, maar als toeschouwer. Dat lag hem een stuk beter. Foto’s gemaakt. Jadoube gevoed. Dus kijken bij de Wijker Toren, dat moest kunnen, had hij eerder gedaan. De opstellingen waren bekend zei Bram. Hahaha! Fantasieopstellingen waren het. Dragan Skrobic stond er ook bij. Die was bij zijn weten nog nooit echt op komen dagen. Ja heel vroeger een keer, tien jaar geleden of zo, in Alkmaar. Meteen op de foto gezet, anders geloofde niemand het.

Dragan Skrobic (Alkmaar 2008)

Misschien gebeurde er weer iets geks. En anders Peter Uylings. Altijd leuk. Laatst had hij die nog gesproken. Bij de simultaan tegen Benjamin Bok. Toen Benjamin even niet oplette had Peter heel listig een toren van het bord genomen. En toen had Peter het zomaar ook nog even over z’n opstelling in het tweede van de Wijker Toren gehad. Dat was dus vrijwillig, want natuurlijk was hij nog steeds veel beter dan die jonge jongens, wat dacht je, ze hadden hem wel al een paar keer van het bord geschopt, maar dat kwam door grove onderschatting van zijn kant, en die was los van het resultaat: terecht. Iemand met een beetje verstand van schaken wist dat. Peter keek hem nu nadenkend aan en begon toen gauw over iets anders …

Zaterdag naar Wijk aan Zee. Hij deed het. Nou nog even aan Bram melden.

De Wijker Toren degradeert

Dit is geen verslag van een schaakwedstrijd

Vrijdagmiddag voor de wedstrijd. Bart Piet Mulder is verhinderd, Arjan Wijnberg is verhinderd, en Peter Uylings is al in Limburg. Erik Schoehuijs weet niet hoe hij in Voerendaal moet komen. Vier uur heen en vier uur terug met trein. En of het allemaal nog zin heeft. Hij ziet het niet meer zitten. Misschien gaat hij gewoon niet, doen ze het maar met zijn zevenen. Het tweede staat geen speler af, want dat vecht twee klassen lager voor eigen lijfsbehoud.

Een paar dagen later meldt Richard Schelvis op de website van De Wijker Toren dat het tweede zich keurig gered heeft. Ik wacht op het verhaal van Bastiaan Veltkamp over het eerste. Bastiaan zwijgt. Ik moet het doen met het verslag van Erik Schoehuijs.

Erik is toch maar gegaan, met een geleende auto en met Thomas Broek en Cor Meems als passagiers. Voor de tweede keer dit seizoen treedt De Wijker Toren met negen man aan. Erik krijgt niet het eerste bord (Jimmy van Zutphen denkt het klusje tegen GM Daniel Hausrath zelf wel te klaren) maar het vierde, waarop hij zich met zwart tegen IM Oscar Lemmers na e4 e5 Pc3 Pf6 Pf3 Pc6 Lb5 Ld6 (!?) een eigen partij van een paar ronden eerder niet meer herinnert (?!) Het gevolg is pionverlies, maar hij houdt vol en behaalt nog tamelijk eenvoudig een half punt. Naast hem levert Thomas Broek tegen GM Felix Levin ook een pion in, maar ook Thomas maakt heel gemakkelijk remise. En Sjoerd Plukkel wint zelfs, van Ivo Wantola. Maar daar blijft het bij, de rest komt er niet aan te pas.

Het parkeerterrein. Dennis Ruygrok heeft verloren en is gereed om te vertrekken. Ook het drietal Broek, Meems en Schoehuijs staat klaar om de geleende auto terug te brengen. Maar daar komt Rick Duijker, hij is even niet aan zet, naar buiten gerend. Hij en Bastiaan Veltkamp zijn op de fiets naar Voerendaal gekomen (!) en Rick probeert nu zijn fiets voor de terugreis in de auto van Dennis te vouwen. Dennis is niet enthousiast en de fiets wil er niet in. Stuur eraf, zadel en trappers eraf, wielen eruit, het wil niet lukken. Bij Erik dan maar. Erik is niet enthousiast. Geleende auto. Maar het past.

Er komt een auto het parkeerterrein afgereden. Over een wiel van Rick. De auto moet nog een lus maken om voor goed te verdwijnen, maar met geheven wiel snijdt Rick ‘m de pas af. Een bewakingscamera registreert alles. De schade valt mee.

Er kan gereden worden, met Rick en zijn gedemonteerde fiets bij Erik in de auto. In Amsterdam blijkt Cor Meems bij het weer in elkaar zetten van grote waarde te zijn.

Maar hoe is Bastiaan nou thuis gekomen?

Vlak voor de winterstop schaken

De Wijkertoren speelde afgelopen zaterdag zijn laatste wedstrijd van 2016. Het tweede ontving SV Promotie uit Zoetermeer en het eerste zat tegenover het Amstelveense Zukertort 2. Maar niet allemaal om één uur, want vier man van Zukertort deden het rustig aan en verschenen een half uurtje later. (Volgens zeggen zochten zij Wijk aan Zee aan de verkeerde kant van het kanaal.)

Tijd genoeg om wat filosofische bespiegelingen op te hangen aan de vraag of dit een voor- of een nadeel was. In werkelijkheid bleek het laatste het geval te zijn. Het eerste verloor tamelijk geruisloos met 4½-5½ en het tweede, dat weliswaar nergens last van had gehad, wilde daar toch niet voor onder doen en beet met 3½-4½ in het zand. En het toeval wilde dat in beide gevallen twee helden van weleer de boosdoeners waren. Zowel Peter Uylings (dwt1) als Nico Kok (dwt2) overspeelden hun hand.

Vroeger analyseerde ik nog wel eens een partijtje van Peter voor de Weenink Post, maar daar waag ik me niet meer aan. Toentertijd ging dat zo:

Telefoon. Nogmaals Uylings aan de lijn:
Kb1 is bij nader inzien toch niet overbodig maar integendeel juist heel nuttig want in sommige varianten slaat wit op c2 en met de koning op c1 is dat dus meteen mat en in die lange variant met Xyz laat ik het paard op d4 terugslaan of juist niet maar dat moet de loper zijn omdat mat dreigt dus e5 gedwongen De7 Kh6 st3x4? Gw2 F$ en mat! kan je het volgen overigens die variant van jou klopt natuurlijk van geen kant maar daar was jezelf zeker ook al achter dus Lxd4 schaak…. klik….verbinding verbroken.
Even later is de verbinding weer hersteld: ja daar ben ik weer Joep houdt niet van lange varianten zodoende waar waren we o ja b4 is niet de verliezende zet die moet al eerder zijn geweest 1…c5 was natuurlijk al geen beste hoewel dat moeilijk te bewijzen valt nou ja maak er maar wat van hallo ben je daar nog… 

En over Nico Kok lezen we nu op de website van SV Promotie het volgende:

“Lammetje kende zijn pappenheimers en wist op wie hij moest letten. De oude heer Mostert, bijvoorbeeld. De teamleider gaf op gegeven moment te kennen dat de oude man remise kon aanbieden. De oude heer Mostert was verbazingwekkend gehoorzaam en bood het direct aan. Direct. Zonder dat hij aan zet was. De tegenstander lachte het aanbod enthousiast en met grote handgebaren weg en…. schoot prompt een eersterangs bok. Het was zijn laatste zet in de partij.”

Nico ziet wat hij gedaan heeft: Le5?? Wit incasseert met Dxe5

Dat was dus lachen, maar niet voor de echte Wijkertoren-fans, die in groten getale (want met drie man) waren opgekomen. Zij hadden geen leuke middag. Op de cynicus na, die dacht dat als de mannen zo hun best bleven doen degradatie voor beide teams een haalbare kaart was.

Toch is er ook reden tot vreugde. Berend van Maassen (dwt2) is in een opperbeste bui. Hij viert de verjaardag van zijn Heleen. Hij heeft met zwart een gemeen variantje van de Caro-Kan voorbereid. Na dertien zetten theorie (ik mag daar jammer genoeg niks van verklappen) durft zijn tegenstander de principiële voortzetting niet aan en wijkt af. Berend doet nog twee goede zetten en biedt dan geroutineerd remise aan. De visite wacht.

Wim Rakhorst (dwt2) wint, maar is bescheiden. Geholpen door zijn tegenstander zegt hij. Ik geloof hem niet. Dat zegt hij altijd. Ik vraag zijn partij op. Hij heeft gelijk.

Op de laatste drie borden van het tweede scoren Dennis Bruyn, Cas Kok en Stefan Jorritsma anderhalve punt. Cas wint (hij zet zijn stukken al een tijdje heel goed neer), Dennis maakt remise (niet te volgen) en Stefan verliest (tot zijn ontsteltenis). Maar kijk eens op de foto hoe hij zijn lopers en paarden in het gelid heeft staan. Dat vind ik nou weer mooi.

En op de borden een en twee voeren Richard Schelvis en Paul Spruit een heldhaftige verdediging. De stand in de wedstrijd is gelijk, die in de twee overgebleven partijen verre van. Het ziet er somber uit. Richard probeert het onmogelijke. Paul doet het. Na een kleine honderdvijftig zetten zegt hij doodleuk dat volgens hem tussen die bijna driehonderd stellingen er tenminste drie hetzelfde zijn geweest. Het is kwart over zeven. Iedereen is al of wil nu toch wel naar huis. Het dameeindspel met nog maar één pionnetje op het bord blijft onbeslist. De Wijkertoren verliest.

[klik of tik op een foto voor een vergroting]

PS
Op de website van SV Promotie wordt vermakelijk verslag gedaan van de wedstrijd tegen De Wijkertoren 2. Maar er is meer te vinden dat de moeite van het lezen waard is, bijvoorbeeld de column van Jan Willem Duijzer (de tegenstander van Berend van Maassen) met de titel Schaken in de Noordkop

Uit de schaakwedstrijd Wageningen tegen de Wijkertoren

 

Een paar snippers uit de de schaakwedstrijd Wageningen-Wijkertoren in de eerste klasse B van de KNSB. Het treffen eindigde in een 5-5 gelijkspel, maar de stemming na afloop was niet in evenwicht. Wageningen sprak van een teleurstelling, Wijkertoren was blij. Wageningen zo lees ik miste Jan. Wijkertoren miste Uyl, Broek en BP, had twee invallers en dus maar negen man. Me dunkt.

De Wijkertoren heeft een reputatie opgebouwd van onvolledig opkomen. Het tweede deed het in voorgaande jaren geregeld met negen man en dat ging zo goed dat het er over dacht om het met acht te proberen. Toch wilde het dit keer geen spelers afstaan. Het verloor. Voor straf.

Wageningen had twee internationale meesters achter de borden. Yochanan Afek verloor van Dennis Ruijgrok en Sander van Eijk, verrassend zo lees ik, van Erik Schoehuijs. Hoezo verrassend? Erik is nu vierenvijftig en zijn talent staat op doorbreken. De komende week in Hoogeveen gaan we nog wat beleven.

Maar de “Man of the Match” lijkt mij toch Arjan Wijnberg. Een vechter pur sang. In een stelling waarin hij echt helemaal niets meer kan doen dan wat heen en weer schuiven met zijn torens verzint hij een gemene uitbraak met onverwachte afloop. Zijn arme tegenstander raakt totaal de kluts kwijt en het is te hopen dat diens teamgenoten hem voldoende nazorg hebben geboden, anders speelt Wageningen de volgende keer ook met negen man.

Als ik het goed heb begrepen stond het zo (volgens Erik, uit het hoofd):

Wijkertoren 2 kampioen

Sjoerd Plukkel wilde wel op de foto. De anderen waren net begonnen, maar hij was al klaar. Hij had het seizoen afgesloten met een snelle remise én een meesternorm. Als de regeltjes het toestaan. Moet je nog wel wat dóen, spoorde Rik Duijker hem tot actie aan. Sjoerd pakte een loper vast en lachte zowaar naar mij. Mijn fototoestel hing te laag om zijn blik op waarde te schatten, maar volgens mij was hij blij.

Wat heeft dat nu te maken met … ? We doen een bruggetje: het eerste van De Wijkertoren speelde dit keer in de schaduw van het tweede en Sjoerd trad dus eigenlijk op in het voorprogramma van het team, dat kampioen van de Noord Hollandse Schaak Bond ging worden. Zo zit dat.

Aan het begin van de middag zette wedstrijdleider Aart Strik iedereen gedecideerd op zijn plek, ook Hans Wiemerink, die inviel in het eerste. Hans zou later dat team redden met een sterk puntje tegen het al gedegradeerde Caissa Eenhoorn. En wat heeft dat met … ? Nog een keer dat bruggetje: het bracht mij aardig in verwarring, want ik dacht door de mysterieuze tafelschikking lange tijd dat hij bij het tweede hoorde, dat op die manier met 6½-2½ van Volendam zou hebben gewonnen, wat niet vreemd is, want het had ook wel eens met zijn zevenen gespeeld en dat zou dan nu zijn glad gestreken.

Tsja, wat nu, alles is al verraden. De wedstrijd stond niet bol van de spanning en er gebeurde geen grote ongelukken. Alleen Dennis Bruyn en Stefan Jorritsma verloren en daar had dus meer in gezeten, zoals Berend van Maassen, die zowel vorm als wind mee had, snedig opmerkte. Ga dus voor het echte verslag naar de website van De Wijkertoren, wellicht ook voor de zetten, die ik wel gezien heb maar niet begrepen.

Wat te denken bijvoorbeeld van één van de topscorers van het team Richard Schelvis. Een fenomeen als je het mij vraagt. Hij werkt zich met allerlei rare variantjes in de nesten en komt dan volgens de gehele zaal (min één) plus de ganse tribune vreselijk verloren te staan. Maar dan begint het pas. Nu was hij tegen Jan Tol, die het eerste deel van de partij sterk speelde, op de damevleugel weer iets te slim geweest, dus die vleugel gaf hij gewoon op. Zijn tegenstander wreef zich in zijn handen en dirigeerde al zijn stukken in een lange file naar het feestterrein, wat er inmiddels verlaten bij lag, want Richard had inmiddels in het diepste geheim zijn overgebleven pijlen op de andere vleugel gericht en daar trof hij alleen de witte koning en geen verzet van betekenis aan, want Jan Tol, die het tweede deel van de partij laten we zeggen ietsje minder sterk speelde, was nog vrolijk aan het rondtoeteren aan de andere kant en toen had hij voordat hij er erg in had plotseling verloren en zat hij in het café de haren uit zijn hoofd te trekken en lelijke dingen te zeggen en paradeerde Richard als vanouds door de gang: heb je het gezien en als je het nou nog niet gelooft…

Het tweede was kampioen, dus ging ik nog even bij het eerste kijken, want die hadden ook een topscorer, Bastiaan Veltkamp. Dit keer lukte het bij hem maar half, maar hoe dat precies ging, ik zou het niet weten.

Ik ben te klein. Vroeger op de lagere school moest ik met gym altijd vooraan in de rij staan. Dat was niet leuk. Nog minder leuk was toen we een toneelvoorstelling gaven. Sneeuwwitje en de zeven dwergen. Ik was de kleinste dwerg. We stonden in een rij opgesteld tussen de coulissen. Op het teken van de meester zouden we één voor één het toneel op gaan. Ik dus als eerste. Met mijn bijl over mijn schouder liep ik drie rondjes over het toneel. Het publiek begon te lachen en toen te applaudisseren. Ik rook onraad en keek om me heen. Ik was alleen. De tweede dwerg had op het laatste moment een ongelukje gekregen, pleinvrees of iets met zijn mutsje of vetertjes, en wilde niet op. De rest van de dwergen hield het toen ook voor gezien. Sindsdien wil ik nooit meer de voorste zijn. Dus moet ik het doen met een krukje of een doorkijkje.

Ja, in de nabeschouwing, toen kon ik erbij…

 

ES

En een stoel voor de wedstrijdleider

De Wijkertoren speelt zijn bondswedstrijden in de Moriaan te Wijk aan Zee. Niet altijd, dan staat er een team (uit Groningen bijvoorbeeld) voor niks in Wijk aan Zee, maar vaak ook wel en dan staat er een team (van Krommenie bijvoorbeeld) per abuis bij de Prinsenhof in Beverwijk. Nu speelde de Wijkertoren ‘gewoon’ in Wijk aan Zee en we waren er allemaal: De Wijkertoren 1 en 2, Castricum en de Groninger Combinatie. Alleen de zaal was niet besproken. Of wel besproken, maar afgezegd. Daar kwamen we niet achter, want de verantwoordelijke man zat in Zuid-Amerika. De Moriaan werd in ieder geval  geteisterd door een kinderfeestje en tot overmaat van ramp was er ook nog een zogenaamde stamppotrun. De schakers werden na ferme onderhandeling gedoogd en opgeborgen in het achterste zaaltje en de bar was aanvankelijk verboden gebied, hoewel de regels in de loop van de middag wat werden opgerekt. Iets over enen had ook de wedstrijdleider de weg naar het bezemhok gevonden. Hij werd door een opgewekte voorzitter van de Wijkertoren, Hans Wiemerink, verwelkomd met de woorden: ik heb in ieder geval een stoel voor je geregeld. Auke Nicolai keek er niet van op en maakte het zich zo gemakkelijk mogelijk te midden van het gedrang.

Wedstrijdleider Auke Nicolai

Om kwart over enen had iedereen een plaatsje gevonden, waarbij opviel dat de Wijkertoren 1 en de Groninger Combinatie met zijn grootmeesters twee keer zoveel ruimte kregen als de Wijkertoren 2 en Castricum. De laatste twee teams hadden nauwelijks ruimte om te bewegen en al helemaal geen om te schrijven.

De Wijkertoren 2 (aan de rechterkant) tegen Castricum 1 (aan de linkerkant)

Ik bood aan alle zetten voor ze te noteren, maar dat deden ze toch liever zelf: op hun knie, onder de rand van hun bord geschoven of op andere voor mij ontoegankelijke plekken, zodat ik aan het eind alle formuliertjes moest zien te bemachtigen om er een foto van te maken. Ja, het is behelpen in de onderbond.

Niko Kok tegen wie

Maar tegen wie speelde Nico Kok eigenlijk? In elk geval stond het na elf zetten zo:

kok

Dat moet je natuurlijk niet doen. Een paar zetten later had hij eerst de zwarte damevleugel opgeruimd en toen liep hij op de andere vleugel dwars door de porseleinkast van de kort gerokeerde zwarte koning heen. Toen hij zijn f-pion op g8 tot  tweede dame  had gekroond (zou verboden moeten worden) gaf Heleen van Arkel (u had het al geraden?) op.

Er zaten twee helden uit vroeger tijd in de (vooruit, ik wil niet rot doen) zaal. Peter Uylings speelde voor dWT1 (en had praatjes voor twee) en Nico Kok (zwijgzamer maar vele malen kampioen van Weenink) voor dWT2. Nico borg bord en schaakstukken op toen kunst en gezin hem meer bleken te boeien dan een spelletje schaak. Wij vroegen hem vaak: kom weer eens schaken. En dan hield hij de boot af. Er moest ook nog gewerkt worden. Maar opeens was daar Cas, zijn zoon, die schaken kon. Van wie had hij dat geleerd? En nu dan in dat kielzog Nico zelf weer. Of eigenlijk geen kielzog, hij is de boeggolf van het tweede.

Sommige spelers (Van der Klooster en Spruit, Van Wonderen en Van Maassen) hielden opzichtig rekening met het dreigement dat de bar voor de schakers om drie uur zou sluiten en tekenden dus ruim op tijd voor remise.

Helemaal op het laatste bord (dat was nog net bereikbaar) vloog de nog steeds opgewekte voorzitter van de Wijkertoren, Hans Wiemerink, de nestor van Castricum, Ger Holsteijn, naar de keel. Dat kon niet goed gaan.

  • Diagram 1  zwart heeft heel onvoorzichtig de h-lijn geopend maar dreigt nu met e5-e4 de witte loper van de aanval af te snijden, dus de voor de hand liggende zet voor wit is 25.Lf5 (eventueel gevolgd door 26.Dh3) wat minimaal een kwaliteit wint, maar hij doet 25.Pd2-b3 wat zijn voordeel in één klap te niet doet
  • Diagram 2  nu heeft wit nog een aantal mogelijkheden om groot onheil af te wenden, bijvoorbeeld 27.Dh3-h8+ Kf8-e7 28.Dh8xg7 Dc7-f4 (28… exd3 29.Te1+) 29.Ld3-e2 (komt dat rare paardje op b3 toch nog van pas), maar hij wikkelt af met 27.Th1-c1 Dc7-f4! 28.Tc1xc8+ Lb7xc8 29.Dh3-h8+ Kf8-e7 30.Dh8xc8 e4xd3 31.Dc8xa6
  • Diagram 3  een hopeloze stand voor wit, tenminste als zwart  31… De4 heeft gespeeld en niet 31… Df3 (sorry, uw verslaggever weet het niet, hij kwam ogen te kort): in het eerste geval is er geen ontkomen meer aan (32.Da3+ Ke6 33.Pc1 d2+) en in het tweede geval zou alles nog met een sisser afgelopen zijn (32.Da3+ Ke6 33.Pc1! komt dat rare paardje toch nog van pas)
  • Diagram 4  de ongelukkige heeft helemaal geen Da3+ gespeeld maar Kc1 en Dc8 en staat nu mat

Wat een partij riep de winnaar in euforie. Het was zijn vijfde overwinning op rij. Er had meer in gezeten verzuchtte de voorzitter van de Wijkertoren iets minder vrolijk.

De partij Rakhorst-Kuijs in de eindfase

Even daarna schoof Wim Rakhorst heel beheerst zijn partij tegen Gerard Kuijs naar winst. Zie hoe netjes de witte stelling is en wat een brokkelkaas de zwarte. Er ontbreekt trouwens al een zwarte pion.

Hans Leeuwerik voor zijn partij

De Wijkertoren 2 stond op voorsprong en daar zou zo een twee drie geen verandering meer in komen, want de partijen Cas Kok-Hans Leeuwerik en Henk van der Eng-Cees Duivenvoorde werden allebei remise. Hans Leeuwerik speelde echt heel degelijk. Henk van der Eng ietsje minder. Hij viel aan met alle pionnen voor zijn koning naar voren. Het werd ogenschijnlijk een ravage, maar Cees ving de aanval keurig op en het was waarschijnlijk aan zijn lankmoedigheid te danken dat Henk uiteindelijk niet tegen de lamp liep.

eng3Zwart speelde 34…Dxf5, waar 34…Dxd3 toch echt wel kansen had geboden.
Henk hield de partij, die in een eindspel met ongelijke lopers resulteerde, op laten we zeggen onderhoudende wijze remise.

En toen was er nog één partij aan de gang. Die tussen Robert van der Wal en Richard Schelvis.

Richard Schelvis aan het denken gezet

Richard was op de twaalfde zet overvallen door een combinatie van Robert die er zijn mocht.

wal112.Pc3-d5! Wij telden de partij al. Maar Richard ging in de verdediging en liet zich helemaal knevelen. Toen wist Robert het opeens niet meer. Hij probeerde het op de gemakkelijke manier, maar Richard wilde niet opgeven. Hij vlocht wat dreigingen in de stand, maar Richard trapte daar niet in. De afwikkelingen naar een voor wit gewonnen eindspel zocht Robert niet of Richard wilde niet meewerken. Richard deed eigenlijk een tijdlang helemaal niets, onder het motto: wie geknipt wordt moet stil zitten. Dat ging zo door tot en met de veertigste zet.

wal2En toen geloofde Robert het wel. Het moest een lolletje blijven. Hij produceerde een serie halfslachtige zetten, die het Richard mogelijk maakten zich als Houdini uit zijn boeien te bevrijden. Zullen we het maar op remise houden, hoorden we Robert zeggen. Een gentleman. Maar ja, opeens was het geen 4-4 meer, maar had Castricum verloren.

2016 Wijk aan Zee - Wijkertoren [20160213-Pentax K01-20784]

Plukkel!

Het open SPA Chess Tournament 2012 in Amsterdam is voor Sjoerd Plukkel een daverend succes geworden. Met zes en een half punt uit negen partijen werd hij gedeeld derde in de A-groep, met een onwaarschijnlijke TPR van 2561, de hoogste in het veld. Hij verloor alleen tegen de toernooiwinnaar Hungaski. Maar tegen de grootmeesters Pruijssers, Antal en Haslinger scoorde hij twee uit drie! Zijn partij en bijbehorende ontsnapping tegen Antal was bloedstollend. Tel daarbij nog wat remises tegen een paar hele en halve meesters en het feest was compleet. Nog voor de negende ronde had hij zijn (eerste) meesternorm te pakken. Het inspireerde hem om in de laatste ronde nog eens vernietigend uit te halen. De arme Haslinger, als tweede geplaatst, kwam er niet aan te pas.

Lees en kijk verder: Plukkel

ES/22/07/2012

De man die voor zijn plezier speelde

Indrukken van een toeschouwer

Wijk aan Zee. De eerste twee teams van De Wijker Toren spelen een thuiswedstrijd, dat zijn achttien vaak onbegrijpelijke partijen. Maar dit keer niet, want vrijwel onmiddellijk wordt mijn aandacht getrokken door een man die voor zijn plezier speelt, met alle stukken netjes op hun plaats. Hij kan er niet van af blijven, ook als hij niet aan zet is. Zo, die kan ook nog wat rechter, of zijn tegenstander het niet erg vindt. Nou, die vindt het geen probleem, maar vanaf dat moment gaan de stukken ongemeen zwierig – ik deed het niet met opzet, zou de dader later toegeven – over de velden. Vooral de paarden maken rare sprongen. Niet in toom te houden eigenlijk. Totdat de man die voor zijn plezier speelt er genoeg van heeft. Zo wil ik niet verder spelen, briest hij, ik dien een protest in. De wedstrijdleider moet er aan te pas komen. In ben in tijdnood en alle stukken staan scheef, huilt de man die voor zijn plezier speelt. Op de gang komt hij tot bedaren. Hij zal het nog één keer proberen. De partij gaat verder en de wedstrijdleider staat er nu met zijn neus bovenop. De Wijker Toren is aan zet. Meteen gaat het fout. De paardzet is onberispelijk, het indrukken van de klok ook, maar daarna het extra op zijn plaats zetten van het paard niet. Zie je wel, nou doet hij het weer, roept de man die voor zijn plezier speelt, niet geheel naar waarheid, want hij is zelf degene die dat steeds heeft gedaan. Maar de wedstrijdleider grijpt in. De man die voor zijn plezier speelt krijgt er een minuut bij. Daarmee haalt hij op het nippertje de tijdcontrole en de gemoederen lijken gesust. De paarden springen zoals het hoort en alleen de man die voor zijn plezier speelt zet ze nog wel eens recht nadat hij de klok heeft ingedrukt, maar alleen als er niemand in de buurt is en voor de zekerheid mompelt hij j’adoube. Totdat de Wijker Toren paardwinst mist en vals de zetten herhaalt om te proberen de stelling opnieuw op het bord te krijgen. De man die voor zijn plezier speelt gaat vragen of hij remise mag maken. Dat mag. En zo verliest de man die voor zijn plezier speelt alsnog zijn paard. Nu zijn de rapen gaar. Het winnende paard gaat parmantig en overdreven precies over de velden, maar neemt soms wel een raar omweggetje. Het hoofd van de man die, naar eigen zeggen, voor zijn plezier speelt wordt steeds roder. Hij ontploft. Tegen zo’n galbak speel ik niet verder, verklaart hij en met de wedstrijdleider in zijn kielzog verlaat de man die voor zijn plezier speelde het toneel.

ES

(eerder gepubliceerd op de website van De Wijkertoren, november 2008)