Twaalf schaakfoto’s uit 2019

Foto’s van schaakwedstrijden en -toernooien in 2019. Op de meeste foto’s zijn schaakborden en schaakstukken te ontdekken; op één foto niet, maar wordt er naar gezocht.

De foto’s zijn ontleend aan de hieronder staande artikelen:

Tata Steel Chess on Tour in Alkmaar
Tata Steel Chess tienkampen
Open Alkmaars Schaakkampioenschap
Slot Assumburg schaaktoernooi in Heemskerk
ROC Nova College schaaktoernooi in Haarlem
NHSB snelschaakkampioenschap in Zwaag
Amsterdam Science Park Chess Tournament
Schaaksimultaan van Excelsior tegen Manuel Bosboom
KNSB-competitiewedstrijd VAS-De Wijker Toren
Haarlemse Meesters schaaktoernooi
Amstelveen Chess Masters schaaktoernooi

Water

Reguliersgracht
De weerkaatsing van de gevels in het water, maar vooral het bootje in de gracht verleidt mij tot een foto, omdat het Tante Poes heet

Rokin
Schuin voor de boekhandel Scheltema staat een bronzen kunstwerk ontworpen door Mark Manders. Het is ook een fontein. Het water murmelt zachtjes tussen de hoofden door naar beneden. Je wordt er midden in de stad helemaal rustig van

Spiegelgracht
De gracht ligt er verlaten bij. De regen doet wonderen. Alle toeristen zijn opgeborgen in het Rijks Museum, waarvan we de torens op de achtergrond zien

P C Hooftstraat
De straat is kletsnat. De winkels hebben bewaking. Die neemt je jas aan. En je paraplu, die in een plastic foedraaltje verdwijnt. Je schoenen mag je aan houden. De tassen van Louis Vuitton zijn foeilelijk. De gevel staat scheef. Wij zien het vanaf de overkant

Mechelen

Mechelen 27 augustus 2019, voor dag en dauw. Ik ben vroeg opgestaan en loop het dorp uit. Het pad langs de Geul is stil en dromerig, het licht nog blauw. Maar even later, op de Dal Bissenweg, kleurt de lucht al licht oranje. In een weitje staan een paar koetjes. Zij lopen aan de andere kant van het hek met mij mee. Totdat zij teruggeroepen worden. De boerin komt met de voerbak uit de boerderij. Koetje kom, koetje kom, roept zij. De koetjes keren om. De dag begint.

Tuinen van het Hogeland

Dit jaar bezochten we vier tuinen op het Hogeland van Groningen. De tuin op het landgoed Verhildersum in Leens, de kloostertuin in Kloosterburen, de tuin van de borg Ewsum bij Middelstum en De Kleine Plantage in Eenrum.

De tuin rond de borg Verhildersum is meer park dan tuin. En een beetje fantasieloos. Maar wel fantastisch zijn de bronzen beelden van de kunstenaar Eddy Roos. Het zijn danseressen, open en bloot, solo of als paar en dan vaak in innige omstrengeling. Maar de verbeelde beweging en intimiteit worden te niet gedaan door de inrichting van het park (en soms ook door een meeuw). De beelden staan te ver uiteen en zijn gescheiden door rechte hagen en grindpaden. De bloementuin heeft zich ver teruggetrokken tot aan de randen van het park.

De kloostertuin in Kloosterburen daarentegen is wild en in de historische groentetuin van Ewsum loop je over zandpaden en word je steevast nat van de sproeiers. Er is een fruitmuur, een boomgaard, een pluk- en een bloementuin. En er zijn heel veel vrijwilligers, die altijd aan het werk zijn. Het is er prachtig en wij komen er bijna ieder jaar.

De Kleine Plantage in Eenrum tenslotte is “een kleine en eigenzinnige kwekerij”, waar je elk plantje kan kopen dat je maar wenst. Voor in de zon of in de schaduw, voor de droge grond of juist de natte, voor in de zomer of voor in de winter. Helaas, wij zijn niet met de bakfiets en ver van huis, maar wij gaan toch altijd even kijken bij de kikkervijver en naar de kleuren (en de kunst) in de naastgelegen tuin.

Wan Chun

Wan Chun

Toen we hier pas woonden, woedden er achter elkaar een paar flinke stormen. In november 1972 was tijdens zo’n storm met windkracht 11 à 12 een schip op het strand gelopen. Eigenlijk lag het niet op het Heemskerkse strand, maar meer naar Bakkum toe, bij strandpaal 47. Maar vanuit Heemskerk gingen er toch veel mensen naar het schip kijken.

In het begin zag het er nog aardig uit, alles zat er nog op en aan. Achterop was een baldakijnachtig afdakje, wat de boot een exotisch uiterlijk gaf, vond ik. En exotisch was ie natuurlijk ook met die prachtige naam “Wan Chun”. Dat je van beneden af ook nog mensen zag, sprak natuurlijk helemaal tot de verbeelding. Hoe leefden die daar?

Het verhaal ging dat het schip niet verlaten mocht worden, want dan was het voor de vinder en dat kon de bedoeling van de Panamese reder niet zijn.

Maanden lag het schip daar op het strand. Er is geprobeerd om een geul te graven om het weer de zee in te trekken, maar dat lukte niet.

Tijdens weer een nieuwe storm, een jaar later, is de Wan Chun omgewaaid. Toen was er al niet veel meer van over. Als een grote dode walvis lag het met zijn buik omhoog op het strand. Uiteindelijk is het gesloopt, maar ik heb gehoord dat er nog altijd een stuk onder het zand begraven ligt.

tekst: Nanny Schmit / fotografie: Evert Schmit





De foto’s zijn van januari en december 1973.
Het zijn oorspronkelijk kleurendia’s die met Silver Efex Pro omgezet zijn naar zwart-wit.
Zie een kleurenversie van de omgevallen boot Wan Chun
De tekst is oorspronkelijk geschreven voor het Geheugen van Heemskerk

Herfst in Amsterdam

De vrouw van het Vlaamsch Broodhuys aan de Amstelveenseweg, waar ik gestrand was na mijn wandeling kriskras door Amsterdam, zag mijn fototoestel en vroeg wat ik had gefotografeerd. Zij dacht gebouwen? Ik zei normaal gesproken mensen op straat, maar die heb ik gek genoeg nauwelijks gezien vandaag, dus zijn het plaatjes van de herfst geworden en van fietsen, op elke foto staan er wel een paar. Dat is Amsterdam zei zij. Ja ook, zei ik. En kijk King Lear komt naar de stad. Leuk zei zij.


Amsterdam, 8 november 2018