Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Tussen de buien door werd afgelopen zondag 8 oktober 2017 de laatste kofferbakverkoop van het jaar op de Dorpsweide in Wijk aan Zee gehouden.

Nanny vond oude ansichten. Ze kreeg een stoel en mocht uitzoeken. Ze kocht er vier. Ze probeerde af te dingen. Maar dat kon ze helemaal niet. Toen de koop gesloten was zei de koopman: er is wel op geschreven, op de voorkant ook. Ja, zei Nanny, daarom wil ik ze juist hebben. Toen waren ze allebei een beetje teleurgesteld over de prijs.

Festival Ambacht in Beeld 2017

 

Ambacht in Beeld (Amsterdam 2017)

Op het Festival Ambacht in Beeld in de Amsterdamse Hallen was ook dit jaar weer heel veel te doen en te zien. We kwamen ogen en oren en soms ook handen te kort.

De performance handreiking was meditatief zei Alya Hessy, die het ook dit jaar weer geweldig leuk deed: er werd veel gelachen. Het meisje op de foto was tien en had een mooie naam, maar moeilijk te onthouden. Je weet nu zeker wel hoe je die schrijft hè, vroeg ze aan Alya. Ze deed de performance voor de derde keer. Zo leuk vond ze het. Maar er was steeds een tweede bij nodig. Dit keer Nanny. M’n zusje komt ook nog, zei het meisje, maar die is veertien en puber, dus die zal wel niet willen. De performance werd zodoende eerder informatief dan meditatief. En het breiwerk was volgens mij gewoon punniken.

Halverwege de dag, de stoelenmatter was net aan zijn boterham begonnen, werd er een stoel zonder riet de Hallen binnen gedragen. De stoelenmatter kon weer aan het werk.

Ik liep ondertussen rond, liet mij niet vangen, zelfs niet voor een traditionele houtverbinding of door de Green Circle, en maakte foto’s …

… totdat ik door een overbezorgde moeder verdreven werd. Zij had interesse in mijn camera, ze wilde ook zoiets, zei zij. Ik gaf haar het fototoestel en legde het ding uit. Ze bekeek de laatste opnamen, zag dat haar kind niet in beeld was en verloor op slag haar belangstelling. Voor mij was de lol er af.

Kom mee zei Nanny, zo is het genoeg.

Pimpelmezen

De pimpelmezen zijn uitgevlogen!

Twee weken lang was het pimpelmezenouderpaar, nadat het eerst de eieren had uitgebroed, af en aan gevlogen, op en neer naar de promenade voor wurmpjes en andere lekkere hapjes. Het had er twee akelig afgetrainde stekelkopjes aan over gehouden. Hoe hielden ze het vol.

En hoe hielden wij het vol. Na de koolmezenramp van vorig jaar en het mereldrama twee jaar geleden, hielden we nu dag en nacht de wacht achter het raam klaar om in te grijpen. De vijver was afgedekt, het luchtruim gesloten voor eksters, katten hadden tuinverbod en alle mogelijke landingsplaatsen voor het aanstaande grut waren obstakelvrij gemaakt. Als je de natuur haar gang liet gaan dan kwamen daar onvermijdelijk ongelukken van en Nanny had verklaard dat ze niet weer vogellijkjes ging ruimen.

Vanmorgen was het zover. Een voor een verschenen acht kleine mormels in het gat van de nestkast en waagden de sprong. En wonder boven wonder viel er geen een te pletter maar vloog het gepeupel feilloos de hoge struik bij de buren in, zoals hun vader en moeder het ze hadden voorgedaan. Zoals ze ook hadden geleerd dat je stil moest zijn als er gevaar dreigde en zich moesten melden als een ouder op de nestkast landde en het afgesproken teken roffelde. Als ik ze bijvoorbeeld in de maling wilde nemen en op het dakje tikte hielden ze zich doodstil. Ik was gevaar.

Slimme vogeltjes dus, die pimpelmezen. Daar kunnen de koolmezen en de merels een voorbeeld aan nemen. Als ik bij die vogeltjes op hun dakje of nest tikte begon het hele spul gelijk te piepen en te schetteren en hun bekjes open te sperren, niet te kort. En ik zie nog zo’n koolmeesjong rechtstandig naar beneden te pletter vallen, een kleine merel nog net de schutting halen, daar af kukelen en regelrecht de vijver in lopen. Ja, lopen! Die hebben dus duidelijk niet zo goed naar Darwin geluisterd.

Nanny zegt dat het grootste wonder van de kleine pimpelmezen is dat ze mij overleefd hebben en niet aan stress bezweken zijn.