Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Tussen de buien door werd afgelopen zondag 8 oktober 2017 de laatste kofferbakverkoop van het jaar op de Dorpsweide in Wijk aan Zee gehouden.

Nanny vond oude ansichten. Ze kreeg een stoel en mocht uitzoeken. Ze kocht er vier. Ze probeerde af te dingen. Maar dat kon ze helemaal niet. Toen de koop gesloten was zei de koopman: er is wel op geschreven, op de voorkant ook. Ja, zei Nanny, daarom wil ik ze juist hebben. Toen waren ze allebei een beetje teleurgesteld over de prijs.

Festival Ambacht in Beeld 2017

 

Ambacht in Beeld (Amsterdam 2017)

Op het Festival Ambacht in Beeld in de Amsterdamse Hallen was ook dit jaar weer heel veel te doen en te zien. We kwamen ogen en oren en soms ook handen te kort.

De performance handreiking was meditatief zei Alya Hessy, die het ook dit jaar weer geweldig leuk deed: er werd veel gelachen. Het meisje op de foto was tien en had een mooie naam, maar moeilijk te onthouden. Je weet nu zeker wel hoe je die schrijft hè, vroeg ze aan Alya. Ze deed de performance voor de derde keer. Zo leuk vond ze het. Maar er was steeds een tweede bij nodig. Dit keer Nanny. M’n zusje komt ook nog, zei het meisje, maar die is veertien en puber, dus die zal wel niet willen. De performance werd zodoende eerder informatief dan meditatief. En het breiwerk was volgens mij gewoon punniken.

Halverwege de dag, de stoelenmatter was net aan zijn boterham begonnen, werd er een stoel zonder riet de Hallen binnen gedragen. De stoelenmatter kon weer aan het werk.

Ik liep ondertussen rond, liet mij niet vangen, zelfs niet voor een traditionele houtverbinding of door de Green Circle, en maakte foto’s …

… totdat ik door een overbezorgde moeder verdreven werd. Zij had interesse in mijn camera, ze wilde ook zoiets, zei zij. Ik gaf haar het fototoestel en legde het ding uit. Ze bekeek de laatste opnamen, zag dat haar kind niet in beeld was en verloor op slag haar belangstelling. Voor mij was de lol er af.

Kom mee zei Nanny, zo is het genoeg.

Luik

Liège Guillemins (foto Nanny)

Als we in Aken zijn geweest gaan we ook altijd een dagje naar Luik. Dat vonden we vroeger zó’n lelijke grauwe stad. En altijd regende het. Maar na lang oefenen zijn we Luik van de weeromstuit mooi gaan vinden. Het begon met het station Liège-Guillemins van de Spaanse architect Santiago Calatrava. Prachtig! En toen ontdekten we Outremeuse: Luik aan de andere kant van de Maas. Een beetje Parijs en een beetje Ruigoord. En tot overmaat van ramp was het dit keer ook nog eens mooi weer. We waren verkocht.

Omdat we het centrum met alle winkels al eens gezien hebben marcheren we nu dwars door de stad richting Coteaux de la Citadelle. Dat is niet zonder risico. Een wel erg zoete verleiding komt ons tegemoet in de Rue des Mineurs. Uit een bakkerij worden verse wafels naar een winkel verscheept. Une Gaufrette Saperlipopette. Krijg nou wat!

Une Gaufrette Saperlipopette: verse wafels in de Rue des Mineurs

Als we deze klip gerond hebben willen we de berg naar de Citadel op. Maar niet frontaal over die trap met de 374 treden, maar heel strategisch, met een omtrekkende beweging, door toch ook wel steile straatjes. De zogenaamde Impasses trappen we niet in, want die lopen dood. We doen de beklimming via de Rue Perreuse en Au Pèrî.

Au Pèrî (foto Nanny)

Eenmaal boven hebben we een prachtig uitzicht over Luik. We staan voor de beroemde trappen van Montagne de Bueren, die we op ons gemak afdalen…

Montagne de Bueren (foto Nanny)

…  op weg naar Outremeuse dat we aan de overkant van de Maas kunnen zien liggen.

Outremeuse (oude kaart)

In de Rue des Ecoliers voegt Nanny een fraaie gevelsteen aan haar verzameling toe:

Aux 3 Roses

En ook in Outremeuse zijn Impasses. We doen er een paar, waaronder de Rue Roture, die niet echt doodloopt, maar dat hebben we niet gecontroleerd, want halverwege heb je Café Le Petit Bougnat op de Place Gabriel.

Rue Roture

We houden het voor gezien. Voordat we verdwalen zoeken we de rivier weer op.

Rue Méan

Bij een halte van lijn 4 twijfelen we even, maar we houden vol. Langs de Maas lopen we terug naar het station.

Passarelle La Belle Liègeoise

De lang geleden aangekondigde stadsvernieuwing wordt hier langzaam zichtbaar. Oud en nieuw strijden om de voorrang. Het is een ongelijke strijd.

Service Public Fédéral Finances

 

En ondertussen bereiden de Luikenaars zich niet zonder spot voor op de komende herfst:

Qui veut pleut
Qui chasse neige
Qui aime vante
L’automne te fait belle

Zo ken ik ze weer.

 

ES/05/09/2017

Aken

Brunnen Kreislauf des Geldes (Aken 2017)

Elke twee jaar gaan we vanuit Mechelen een dag naar Aken. Dat is een mooie stad met een overweldigende boekwinkel: de Mayersche Buchhandlung aan de Buchkremerstraße, een prachtige fotowinkel: Photo Preim aan de Ursulinerstrasse, en ook niet te versmaden de delicatessen- en groentenwinkel Früchte Kamp aan de Kapuzinergraben.

Früchte Kamp (Aken 2015)

Dwars door de toeristenstromen rondom de Elisenbrunnen en de Dom van Aken banen we ons een weg naar de Annastrasse …

Annastrasse 3 (Aken 2017)

… met de vele kunstwinkeltjes en voor Nanny de wol- en handwerkwinkel Görg & Görg, modewinkel Marie-Luise en nog een laatste lege plek.

Vanuit de Annastrasse steken we door een poortje naar de Hermann-Heusch-Platz, waar mijn favoriete beeldengroep staat: Stelzenläufer, van Krista Löneke-Kemmerling:

Twee jaar geleden fotografeerde ik de jongen en het meisje verlegen van achteren, nu bekeek ik ze, moed gevat hebbend, van voren.

Het meisje is beeldschoon en trots, ze weet nog niet wat ze de jongen, die haar heeft gevraagd met hem het paadje te lopen, zal antwoorden, of eigenlijk weet ze het wel, maar ze houdt het nog even voor zich, hij hoeft zich niets te verbeelden…

Er speelt een zin (van Stefan Wieczorek) door mijn hoofd: In onze dromen lopen wij op stelten. De volgende keer ga ik wéér.

Café Madrid, Pontstrasse (Aken 2017)

Nu zetten we koers naar de studentenwijk van Aken, door de Pontstrasse tot aan de Ponttor…

Ponttor (Aken 2017)

De Ponttor, in de 17e/18e eeuw ook Brückenpforte of Brückenthor genoemd, is een stadspoort gebouwd in de 14e eeuw en maakte deel uit van de buitenste stadsmuren van de Duitse stad Aken. (Wikipedia).

… en terug door de Malteserstrasse, de Wüllnerstrasse (met de Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule) en de Eilfschornsteinstrasse (waar tot 1963 de Städtische Mädchen-Mittelschule was gevestigd).

Bij Moss am Dom in de Krämerstrasse eten we een broodje. Het is er beter toeven dan bij Novis Printen vlakbij de Dom, waar het stervensdruk is. Onze traditionele Aachener Printe hebben we al bemachtigd bij Bäckerei Drouven in de Strangenhäuschen.

Moss am Dom (Aken 2017)

Tijd om naar de Mayersche Buchhandlung te gaan. Ik ga daar Altes Land van Dörte Hansen kopen. De Nederlandse vertaling heb ik al gelezen, dus nu hoop ik het in het Duits ook te begrijpen. Het boek heeft niets met Aken te maken, maar is (ook) prachtig. Als we terug zijn in ons hotel in Mechelen ga ik het opnieuw lezen en kijken of de vertaling deugt.

Elisengalerie (Aken 2017)

ES/01/09/2017

Amsterdam begin vorige eeuw

Voordat mijn moeder het weg gooide, omdat ze op het laatst álles opruimde, redden wij nog een fotoboek uit de Karssen-familie. Het bevat foto’s van Zeist, Driebergen, Doorn, Amerongen en Wageningen en van Breda, Haarlem, Den Haag en Scheveningen, en van Amsterdam in het begin van de vorige eeuw.

De foto’s zitten in een insteekalbum. Het zijn zo te zien contactafdrukken op dun papier in het formaat 9×12 cm. Onderschriften vermelden vaak plaats en soms jaar en de cryptische aanduiding (m) of (t).

Van wie het album is weten wij niet, maar wij denken van mijn overgrootvader Kasper Karssen, die leefde van 1846 tot 1906. Hij komt er een aantal keren prominent in voor (bovenstaande foto toont hem achter zijn huis in de Kerkstraat 280) en bovendien bevat het een aantal foto’s van Perry-reclames in de stad.

Amsterdam 1903

(Zoals bekend was hij hoofdboekhouder bij Perry & Co en daar was hij bijzonder trots op)

De Amsterdamse stadsgezichten uit het boek heb ik hieronder verzameld. Het zijn geen “Jacob Olie’s”, maar toch aardig om te zien.

Oudezijds Kolk (Amsterdam 1903)

De eerste foto is een veel gefotografeerde toeristische trekpleister: de Oudezijds Kolk met het sluisje, één van de oudste van Amsterdam en al in gebruik sinds de Middeleeuwen.

Dan twee winterse taferelen:

Keizersgracht (Amsterdam 1902)
Vondelpark (Amsterdam 1902)

Er wordt geschaatst op de Keizersgracht en in het Vondelpark. De foto van de Keizersgracht is genomen vanaf de Reguliersgracht in de richting van de Utrechtsestraat. De foto in het Vondelpark toont op de achtergrond het paviljoen, gebouwd in 1874-1881 door architect W. Hamer in Italiaans renaissancistische stijl .

Coymanshuis (Amsterdam 1903)

Op de Keizersgracht stond ook het Coymanshuis met de 1e H.B.S. 5-jarige cursus, waar mijn grootvader Kasper Jan Karssen (1886-1960) op school ging. Het pand, gebouwd in 1625 door Jacob van Campen, is in 1931 ingrijpend gerenoveerd en nu Rijksmonument.

Rijksmuseum (Amsterdam 1903)

Het Rijksmuseum, gezien vanaf het Museumplein. Het museum was geopend in 1885, maar het plein kreeg pas in 1903 zijn verdiende naam.

Brand in de Planciusstraat (Amsterdam 1903)

In 1903 brandden in de Planciusstraat acht graanpakhuizen van de Wed. Stants en Zn af, oorzaak onbekend. Er werd geblust met 31 stralen, één brandweerman raakte licht gewond. Op de vrijgekomen plek bouwde Hellingman’s Bouwmaatschappij een nieuw kantoorpand dat in 1904 werd opgeleverd en er nu nog steeds staat.

Molen De Hoop (Amsterdam 1903)

Niet afgebrand maar afgebroken (in 1921) is de krijtmolen “De Hoop” aan de Baarsjesweg langs de Kostverlorenvaart.

De oude beurs (Amsterdam 1903)

De oude beurs is de beurs van Zocher. Ook die werd afgebroken, in 1903, na voltooiing van de Beurs van Berlage. Hij stond ongeveer op de plek van de huidige Bijenkorf en werd tussen 1841 en 1845 gebouwd naar ontwerp van architect Jan David Zocher ter vervanging van de beurs van Hendrick de Keyser.

Dam (Amsterdam 1903)
Dam (Amsterdam 1903)

In 1903 bezochten Koningin Wilhelmina en Prins Hendrik Amsterdam.

“In een open landauer, met twee paarden en een escadron huzaren, reden de hooge bezoekers naar het paleis op den Dam. Er was eene groote massa menschen op de been”

Het koninklijk paar combineerde het jaarlijkse bezoek aan de hoofdstad met de opening van de nieuwe beurs (van Berlage).

Prinseneilandsgracht en Sloterdijkerbrug (Amsterdam 1904)

Eén van de laatste foto’s in het boek toont de Prinseneilandsgracht met de Sloterdijkerbrug, die de verbinding vormt tussen de Teertuinen (links) en het Prinseneiland (rechts), en de pakhuizen op het Realeneiland aan de Realengracht.

De allerlaatste foto is van het Centraal Station. De foto is er slecht aan toe, daarom hieronder een bewerking:

Centraal Station (Amsterdam 1904)

 


Fotogalerij

 

Cuyperspassage

De Cuyperspassage onder de sporen aan de westzijde van het Centraal Station van Amsterdam

Aan de westzijde van het Centraal Station in Amsterdam ligt de Cuyperspassage, een fiets- en voetgangerstunnel, die voor- en achterkant van het station verbindt.

De tunnel is bekleed met meer dan 70000 keramische wand- en vloertegels, gebakken door de koninklijke aardewerkfabriek Tichelaar uit Makkum. Te samen vormen ze een kunstwerk dat ontworpen is door Irma Boom naar een tegeltableau van de Rotterdamse tegelschilder Cornelis Bouwmeester (1652-1733) voorstellende ‘s Lands schip Rotterdam en de haringvloot.

Tegeltableau Cornelis Bouwmeester in het Rijksmuseum

Dit in alle opzichten Rotterdamse tegeltableau bevindt zich in het Rijksmuseum te Amsterdam, maar curieuzer is dat de achtersteven van ‘s Lands schip Rotterdam in de uitvoering van Irma Boom het Amsterdamse stadswapen heeft gekregen.

Het stadswapen van Amsterdam

De passage is vernoemd naar Pierre Cuypers, architect van onder meer het Rijksmuseum en het Centraal Station in Amsterdam.

Pimpelmezen

De pimpelmezen zijn uitgevlogen!

Twee weken lang was het pimpelmezenouderpaar, nadat het eerst de eieren had uitgebroed, af en aan gevlogen, op en neer naar de promenade voor wurmpjes en andere lekkere hapjes. Het had er twee akelig afgetrainde stekelkopjes aan over gehouden. Hoe hielden ze het vol.

En hoe hielden wij het vol. Na de koolmezenramp van vorig jaar en het mereldrama twee jaar geleden, hielden we nu dag en nacht de wacht achter het raam klaar om in te grijpen. De vijver was afgedekt, het luchtruim gesloten voor eksters, katten hadden tuinverbod en alle mogelijke landingsplaatsen voor het aanstaande grut waren obstakelvrij gemaakt. Als je de natuur haar gang liet gaan dan kwamen daar onvermijdelijk ongelukken van en Nanny had verklaard dat ze niet weer vogellijkjes ging ruimen.

Vanmorgen was het zover. Een voor een verschenen acht kleine mormels in het gat van de nestkast en waagden de sprong. En wonder boven wonder viel er geen een te pletter maar vloog het gepeupel feilloos de hoge struik bij de buren in, zoals hun vader en moeder het ze hadden voorgedaan. Zoals ze ook hadden geleerd dat je stil moest zijn als er gevaar dreigde en zich moesten melden als een ouder op de nestkast landde en het afgesproken teken roffelde. Als ik ze bijvoorbeeld in de maling wilde nemen en op het dakje tikte hielden ze zich doodstil. Ik was gevaar.

Slimme vogeltjes dus, die pimpelmezen. Daar kunnen de koolmezen en de merels een voorbeeld aan nemen. Als ik bij die vogeltjes op hun dakje of nest tikte begon het hele spul gelijk te piepen en te schetteren en hun bekjes open te sperren, niet te kort. En ik zie nog zo’n koolmeesjong rechtstandig naar beneden te pletter vallen, een kleine merel nog net de schutting halen, daar af kukelen en regelrecht de vijver in lopen. Ja, lopen! Die hebben dus duidelijk niet zo goed naar Darwin geluisterd.

Nanny zegt dat het grootste wonder van de kleine pimpelmezen is dat ze mij overleefd hebben en niet aan stress bezweken zijn.