Berichten

De Wijker Toren is Bergen te machtig

De schakers van SC Bergen tegen de schakers van de Wijker Toren 2 (Bergen 2018)

Zaterdagmorgen 15 december 2018. Samen met Nanny koffie gedronken in het Huis met de Pilaren. Rond de Ruïnekerk stond de weekmarkt opgesteld. Het was koud. De kaashandelaar prees zijn waar aan met: in uw mond moet de de kaas op temperatuur komen mevrouw. Want dat er anders geen smaak aan zat. Wij werden de Eerste Bergensche Boekhandel binnengeloodst door de boekhandelaar, die ons uitgebreid verslag deed bij de in zijn winkel tentoongestelde objecten van de kunstenaar Coen Vernooij. Of wij wel beseften dat dit geen gewone boekhandel was, maar meer dan dat: een centrum van kunst en cultuur.  Bedremmeld stonden wij even later weer buiten en ging ik op pad naar het Ontmoetingscentrum T&O aan de Kogendijk 42a waar De Wijker Toren 2 het op ging nemen tegen de plaatselijke Schaakclub Bergen.  

Karel Otto – Henk Bouwmeester (Bergen 2018)

De Wijker Toren 2 speelde dus tegen het eerste van Bergen (KNSB klasse 4E) en in het bijprogramma speelde het tweede van Bergen tegen het tweede van Magnus Anna Paulowna Combinatie (KNSB klasse 5C).

De man in die mooie trui op de foto hierboven is Karel Otto. Hij was vorige week mijn tegenstander toen ik hier met Excelsior op bezoek was, maar dat was op een doordeweekse avond voor de tweede klasse NHSB. Richard Frans en Dennis Mienis speelden toen ook mee. Dennis deed Excelsior de das om. Het zijn enthousiaste schakers daar in Bergen.

De barman en als je goed kijkt acht krukken en twee dames voor als het nodig is (Bergen 2018)
Peter Uylings heeft er zo’n zootje van gemaakt dat hij niet eens ziet dat hij een dame heeft gevangen

Zo zag het er ongeveer uit. In essentie. Peter Uylings was steeds een zetje te laat geweest. Hij was er met zijn hoofd niet bij. Normaal vertrouwde hij op zijn genialiteit. Nu was hij dat even kwijt geweest. En hij had nog wel zo’n leuk stukje willen opvoeren. Voor Elise. Het nieuwtje ging zachtjes zingend door de zaal. Hij was opa geworden. En dat hij er een rommeltje van had gemaakt. Hier op het bord wel te verstaan. Dat hij niet eens had gezien (of niet op tijd) dat hij een dame had gevangen. Hij probeerde het me uit te leggen. Fluisterend. Ik snapte er niets van. Zonder plaatjes gaat het niet bij mij. Ik zag het pas toen zijn tegenstander mij hielp met de idiote zet h2-h3. 

Dennis Mienis en Dragan Skrobic na hun partij (Bergen 2018)

Bij het begin van de wedstrijd was de Wijker Toren met zeven man. Dragan ontbrak. Na een half uurtje nog steeds. Dennis Mienis liep verweesd rond. Hij vroeg: komt hij wel? Ik zei: dat weet je niet. Dat stelde hem niet gerust. Hij vroeg: hoe speelt hij?  Ik zei: hij heeft niet veel tijd nodig. Dennis sprak dapper: ik ook niet. 

Arjan Wijnberg verliest en Nico Kok denkt na (Bergen 2018)

Peter Uylings en Arjan Wijnberg verloren. Dragan won. Wim Rakhorst en Stefan Jorritsma scoorden een halfje. De stand was dus 3-2 voor Bergen. 

Stefan rekende mij nu voor dat Nico Kok en Paul Spruit gingen winnen en dat Cas  Kok het benodigde laatste halfje voor de overwinning zou veilig stellen. Bij die laatste voorspelling keek ik waarschijnlijk een beetje moeilijk. Let maar op, zei Stefan.

Paul Spruit denkt na (Bergen 2018)

Waarom heb je niet ook nog 30. Pxa7 gedaan vroeg ik. Hij had zojuist een achtergebleven pion op c6 buit gemaakt. Paul keek mij glimlachend aan. Dat was een beetje tricky, zei hij. Waarom moeilijk doen als het makkelijk kan. Pion voor, betere stelling, kwestie van uitschuiven en geen gekke dingen meer doen.  Paul ten voeten uit.

De slotact Cas Kok-Richard Frans (Bergen 2018)

Stefan kreeg gelijk. Hij heeft er kijk op. Nico en Paul wonnen en Cas hield een bloedstollend eindspelletje remise. Onverschrokken, maar met het nodige geluk. Ik was op het podium geklommen. Ik heb alles gezien.


SC Bergen – De Wijker Toren 2 (KNSB vierde klasse E)  3½-4½  

(voor Marcel Duin, zie: Die vloer, die vloer…)

Emanuel Lasker in Haarlem

 

Lasker in Haarlem (foto in het zondagsblad de “Oprechte Haarlemsche Courant” van 11 januari 1909)

 

In 1909 organiseerden de Haarlemsche Schaakvereeniging en het Haarlems Schaakgenootschap een simultaanseance met wereldkampioen Emanuel Lasker tijdens zijn rondreis door Nederland.

Aankondiging in het Haarlem’s Dagblad van een simultaan te geven door Dr. Lasker

Het Haarlem’s Dagblad deed op 2 januari op pagina 4 hiervan kond. De 25 beste spelers van de twee Haarlemse schaakverenigingen zouden het op zondagavond 3 januari 1909 in de bovenzalen van café-restaurant De Kroon aan de Groote Markt 13 opnemen tegen de wereldkampioen.

Het Haarlem’s Dagblad van maandag 4 januari 1909

Op maandag 4 januari 1909 was op pagina 1 onder Stadsnieuws een uitgebreid verslag van de simultaan te vinden.

Wij lezen daarin dat Dr. Lasker te laat kwam, omdat hij de hele middag in treinen had “geboemeld” die wegens “dikke mist” vertraagd waren, waardoor hij nauwelijks tijd had gehad om nog snel even een broodje naar binnen te werken voordat hij aan de simultaan begon.

En om tien uur waren de eerste slachtoffers reeds gevallen. Grappig is dat Lasker daar zelf toe behoorde. Hetgeen mij zeer voor hem inneemt. 

Zondagavond te zeven uur zou de beroemde schaakkampioen tegen 25 leden van de twee Haarlemsche schaakclubs in de bovenzalen van de Kroon een simultaan-séance geven.
De Haarlemsche spelers waren er, een groot aantal liefhebbers en nieuwsgierigen was bovendien verschenen, maar dr. Lasker was er nog niet. De dikke mist was daar oorzaak van. Zaterdagavond had hij namelijk in Groningen gespeeld, Zondagmiddag was hij vandaar vertrokken. In het zware mistgordijn hadden de treinen oponthoud.
Niettemin – kwart voor achten verscheen hij, met een enthousiast handgeklap begroet.

De 25 heeren, die den strijd tegen dr. Lasker hadden aangebonden, was ‘t puikje van de Haarlemsche schakers. De simultaanspeler had dus een niet gemakkelijke taak! Daarbij mag niet vergeten worden, dat dr. Lasker den geheelen middag in den trein geboemeld had.

Dr. Lasker speelde vlug. Bij een enkele ingewikkelde partij mocht hij eens een minuut nadenken, in den regel had hij dadelijk een tegenzet gevonden. Eigenaardig was op te merken, dat hij zich eerst geheel tot verdedigen bepaalde om eerst later tot den aanval over te gaan. In dien tusschentijd had de tegenpartij meestal een avontuurtje gewaagd, maar in de regel was hem dit slecht bekomen. Om 10 uur vielen de eerste slachtoffers. Daarna ging ‘t vrij geregeld, totdat de laatste partij om half één geëindigd was.

De partij die de heer Splinter speelde, was ook reeds om tien uur geëindigd. Dit was wel de mooiste partij, die gespeeld werd, namelijk een Russisch paardspel:

E. Lasker – A. Splinter
simultaan
Haarlem, 3 januari 1909

Heden is dr. Lasker weer naar Parijs vertrokken

Lasker was behalve wis- en natuurkundige, filosoof en wereldkampioen schaken ook een globetrotter.

De Kennemer combinaties vliegen de Wijker Toren om de oren

De Kennemer Combinatie  vermeldt een aantal adressen op zijn website: het Kennemer Sportcentrum aan de IJsbaanlaan, De Schakel in de Pijnboomstraat en ‘t Trionk in de Van Oosten de Bruijnstraat. Band On The Run. De KNSB verwijst in zijn wijzigingen in de downloadgids naar het Sportcentrum. Dat zal dus wel niet kloppen. En in het Trionk moeten we ook vast niet zijn. Dus we gaan naar de Pijnboomstraat. En geloof het of niet: in één keer goed.

In wijkgebouw De Schakel kunnen bewoners terecht bij het Sociaal Wijkteam met vragen over wonen, welzijn, zorg, vervoer en financiën. Ook zijn er activiteiten, onder meer lunchen voor ouderen. Wij laten ons hierdoor niet uit het veld slaan en zoeken de schakers van De Wijker Toren 2 op. Ze zitten in een klein bijzaaltje. In de grote zaal spelen de grote jongens, de crème de la crème van de Nederlandse competitie.

Kennemer Combinatie-En Passant, meesterklasse KNSB

Ik vraag aan de wedstrijdleider of ik mag fotograferen. Hij zegt in het eerste uur wel. In het tweede uur … nou vooruit. Maar in het derde uur beter van niet, want dan komen ze in tijdnood en dan kunnen ze zich echt aan ALLES ergeren.

Daar schrok ik wel van dus ik hield me een beetje gedeisd, dus de foto’s zijn wat minder en van een afstandje.

In het zaaltje waar De Wijker Toren zit staat een mededelingenbord. Het geldt duidelijk niet voor ons. Die genealogenclub in de Heinzaal was op woensdag: lezing over de bende van Anthonis van Eembrugge in de zestiende eeuw. Er staat ook een sjoelbak. Zo’n zaaltje is het.

De Wijker Toren 2 op bezoek bij de Kennemer Combinatie 4

Peter Uylings maakt bezwaar tegen zijn dame. Zij ziet er akelig bleek uit en is van plastic. Een koude dame. De wedstrijdleider die tussen de twee zalen heen en weer schicht zegt dat hij zijn best zal doen. En inderdaad krijgt Peter al snel een warmer exemplaar aangereikt, afkomstig uit de grote zaal na een snelle remise.  Peter weet hoe er mee om te gaan en na een aantal achteruitzetten van zijn tegenstander kan hij zijn vaste act opvoeren:

Hij speelt 25. d4-d5! en fluistert: “Verlies ik daar toch een stuk op e5!” Zijn tegenstander vliegt er niet in, doet 25. … Le6-f5 en geeft na 26. Pe5-d7+ op.

Intussen heeft Dragan Skrobic ook al gewonnen. Die gaat nog wat schaakvrienden groeten in de grote zaal. Wij erachteraan. Komen we terug, zien we Berend van Maassen in de hal staan glunderen. Gewonnen. Drie-nul. Hoe kan dat nou Berend? Nou kom maar kijken:


De Kennemer Combinatiespeler doet 21. Kg1-h1? en na 21. … Pf6-e4  22. Pe2-g1?? En toen heb ik het paard op c3 geslagen, zegt hij, met de toren.  En wil jij misschien dat uitslagenbord in de grote zaal fotograferen? Dat vind ik wel leuk, dan sta ik daar op samen met de groten van het Nederlandse schaak: Van Wely,  Van Foreest, Vedder & Vedder, van dat soort kanonnen.


Dus toen heb ik heel sneaky dat uitslagenbord staan fotograferen, want we zaten  in het derde uur en dan kunnen ze zich echt aan ALLES ergeren.

Berend van Maassen kijkt hoe de grootmeesters het doen

Berend loopt nu rond alsof hij er helemaal bij hoort en ik maak gauw nog een paar foto’s.

Arme Ilias van der Lende. Hij zit in de hoek met de piano waar de stoelkussens worden opgeslagen en de klappen vallen. Hij verliest van Richard Vedder. Die Vedders zijn voor de duvel niet bang. Arme David Klein. Hij verliest van Namig Guliyev. Die kennen we nog van zijn winstpartij tegen Erik Schoehuijs in het Noteboom-toernooi van 2016.

Cas Kok

Terug naar de kleine zaal. We komen Cas Kok tegen. Hij heeft gewonnen. Hoe kan dat nou Cas? Het was toch potremise. Nee hoor, kom maar kijken:


Dit is een stelling die mij wel bevalt. Er zijn zo’n 24 zetten mogelijk voor wit. We laten daarvan de zetten die regelrecht de toren of de loper weggeven buiten beschouwing. Dan blijven er nog achttien over. Daarvan verliest er wel geteld één! De Kennemer Combinatiespeler draait daar zijn hand niet voor om. Hij heeft  al lang schoon genoeg van de partij en grijpt zijn kans: 44. g2-g3!! g5-g4+  45.Kh3-g2 g4xf3+  46. Kg2-f2 Tc1-c2+ en douchen.

Paul Spruit en Dennis Bruyn maken remise. Je moet je tegenstanders ook wat gunnen. Maar je moet het ook weer niet te gek maken. Nico Kok wint (Nico staat op geen enkele foto, op de heenreis zag Bram hem nog fietsen en even daarna Cas, maar is Nico wel aangekomen?) en Wim Rakhorst tikt de 7-1 binnen.

De Wijker Toren doet het goed als Bram en ik komen kijken. We waren trouwens zo’n beetje de enige supporters. In dat hele gebouw. Misschien stonden de mensen aan het IJsbaanpad of zo. Ik zou het niet weten. Topschaak zonder live-borden met alleen Bram en mij als toeschouwers. Wat is hier mis?

Herfst in Amsterdam

De vrouw van het Vlaamsch Broodhuys aan de Amstelveenseweg, waar ik gestrand was na mijn wandeling kriskras door Amsterdam, zag mijn fototoestel en vroeg wat ik had gefotografeerd. Zij dacht gebouwen? Ik zei normaal gesproken mensen op straat, maar die heb ik gek genoeg nauwelijks gezien vandaag, dus zijn het plaatjes van de herfst geworden en van fietsen, op elke foto staan er wel een paar. Dat is Amsterdam zei zij. Ja ook, zei ik. En kijk King Lear komt naar de stad. Leuk zei zij.


Amsterdam, 8 november 2018

De Wijker Toren speelt oost west thuis best

De Wijker Toren 1 en 2 uit of thuis: dat scheelt een kwaliteit. Na de misstap in het Westland en het debacle aan de Amstel herpakten de teams zich in een zonovergoten Wijk aan Zee met overwinningen op LSG 2 en Santpoort 2.

De supporters beginnen er in te geloven. Ik telde er wel acht, maar ik miste Stefan Jorritsma en Cas Kok achter de stukken. Zij werden in het tweede vervangen door Camile Hol en Berend van Maassen, die dus zijn eerste invalbeurt te pakken heeft. Beiden scoorden een degelijke remise, evenals Paul Spruit, die daar wel weer erg lang over deed. Arjan Wijnberg, Nico Kok, Dragan Skrobic en Wim Rakhorst wonnen hun partij. Alleen Peter Uylings verloor, van een man die ik ken uit de oertijd van mijn eigen schaakleven.

Jan Burggraaf

Vijftig jaar geleden speelden Jan Theodoor Burggraaf en ik de finale van een bekertoernooi in de Amsterdamse Kantoor Schaakbond. Hij won na twee remises de derde beslissende partij. Veertig jaar later kwam ik hem nog een keer tegen, bij het HSG open in Hilversum. Ik verloor opnieuw. Tsja…

Nu zat hij in Wijk aan Zee als oude krijger aan het bord. Peter U kwam er niet aan te pas. Maar, zoals ik hierboven heb uitgelegd, is dat geen schande

Het eerste had meer moeite. Om vier uur dachten Bram en ik zelfs dat er misschien niet meer in zat dan een gelijk spelletje.

Rick Duijker

Rick Duijker zat er als een zieke kip bij en verloor. Bart-Piet Mulder zag er na zijn partij ook niet goed uit. Ook hij had dus verloren. Wij moeten het, wegens onvoldoende schaakinzicht, van de lichaamstaal van de schakers hebben en meestal klopt dat wel. Alleen bij Hing Ting Lai gaan we voortdurend de mist in. Dan kijken we toch weer eigenwijs op zijn bord en dan denken we: een knappe jongen die daar nog wat van maakt. Even later heeft hij dan gewonnen.

Sjoerd Plukkel

En Sjoerd Plukkel laat helemaal nooit wat blijken, maar daar weten we het van: hij schuift ze er geruisloos af. Toch stond het daarmee niet meer dan gelijk.

Ondertussen probeerde Bastiaan Veltkamp er in het café achter te komen waarom hij niet gewonnen had. En inderdaad, als je deze stelling ziet …
Bastiaan won met h5-h6 Lg7-f8 Pg4-f6+ Kg8-h8 Pf6xd7 de kwaliteit, maar niet meer dan dat. Volgens ons kiebitzers had hij in het vervolg gewoon zijn andere paard er bij moeten halen (Pb3-d2-e4) en het schaakje op c5 moeten accepteren.


Gelukkig won Richard Schelvis overtuigend zijn partij. Was dat genoeg? Jimmy van Zutphen had het al een hele tijd moeilijk en de stelling van Thomas Broek zag er ook niet uit. Geen touw aan vast te knopen. Maar net toen we dachten: dat gaat fout, kwam Jimmy met de oplossing.

Jimmy van Zutphen

De hele tijd had hij al zitten timmeren op de f-lijn (het had hem twee pionnen gekost) maar toen zijn tegenstander kort na de tijdcontrole onvoorzichtig met zijn paard een derde pion snoepte, in plaats van met het beestje op f4 al het geweld een halt toe te roepen, was hij er als de kippen bij.
44. Pd5xc7?! Pf3xh2! Nu zou Dd3 en zelfs Dd6 de zaak nog gered hebben en nog instructiever is 45. Te8! maar de ongelukkige deed 45. Pc7-e6? waarna Jimmy met 45… Ph2-g4 46. Dd1-d5 Df5-b1+ 47.Kh1-g2 Pg4xe3+ 48. f2xe3 Db1-f1+ het winnende punt scoorde. Hoera!

 

Thomas Broek

En om het nog mooier te maken was de tegenstander van Thomas Broek al te slim en trapte hij in een eigen val, toen hij dacht met een ingewikkelde combinatie een eindspel van twee lichte stukken tegen een toren te bereiken, maar in plaats daarvan in een verloren lopereindspel terecht kwam.

De sponsor kan tevreden zijn.

HWP Haarlemse Meesters 2018

Het HWP Haarlemse Meesters schaaktoernooi is een voorbeeldig toernooi. Klein maar fijn, in een prachtige omgeving en met een verslaggeving die klinkt als een klok, georganiseerd door een vereniging van alleskunners, die hun hand nergens voor omdraaien, want wat te denken van Bart Gijswijt, die de prachtige toernooiwebsite onderhoudt en ondertussen de meestergroep wint of andersom, van Paul Tuijp, die alle dagen van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat het hele gebouw brandschoon houdt, koffie schenkt, verslagen schrijft, invalt in de B-groep, invalt in de A-groep en nog net niet in de meestergroep. En over drie wedstrijdleiders hebben wij ook geen klagen. Hulde aan Het Witte Paard!


Ik speel mee en probeer en passant foto’s te maken. Dat blijkt voor mij al te veel te zijn. Ik kom in alle negen partijen verloren te staan, echt waar, maar scoor toch nog zes punten. Hoe is het mogelijk. Mijn tegenstanders en ik zijn aan elkaar gewaagd, maar op één onderdeel zijn ze me toch de baas: in het schieten van bokken. Petje af. Hier bijvoorbeeld:

Nieuwenhuis-Schmit (HM open B)  stelling na: 33. … Kd6-e6

Zwart heeft het nu wel gehad, maar wit geeft er nog een laatste en onverwachte slinger aan. De vechtjas! Zijn clubgenoten weten hoe hij is en seinen: freer drie freer drie. Een niet al te gekke zet met de koning had ook gemogen. Of desnoods slaan als hij het spannend wil maken. Maar hij ziet of hoort niets en doet: f2-f4?? De kamikazepiloot! Waarop een achterbaks pionzetje de partij beslist. Ik speelde op je tijdnood zegt hij achteraf. Een hele slechte gewoonte.

De foto’s dan maar:

Het Witte Paard had wat gasten uitgenodigd …



… maar speelde eigenlijk een onderonsje



Ga voor de partijen, uitslagen en verslagen naar

https://www.haarlemse-meesters.nl/2018

 

Naschrift

Koos Stolk, Joost Jansen en André van der Graaf waren de arbiters van dienst. De laatste ging op voor zijn derde internationale norm. Zijn optreden was vlekkeloos las ik in het document dat hem werd uitgereikt.

Bij ons in de onderbond

De mannen van Excelsior 2 (zie hierboven) spelen doordeweeks in de onderbond (zo noem ik het nog maar even), in de derde klasse van de NHSB om precies te zijn. Ja, daar wordt ook geschaakt, zoals laatst tegen Oppositie 2. Dat de vonken er af sprongen wil ik niet zeggen, daar zijn de mannen van Excelsior langzamerhand te wijs voor (en de mannen van de Oppositie te aardig), maar spannend was het wel.

Op de eerste twee borden speelden de mannen van Excelsior 2 met de armen over elkaar, op de overige vier borden moesten de hoofden wel degelijk gestut worden, want daar vielen de klappen. Nummer drie en vier wonnen hun partij, nummer vijf verloor, maar niet dan nadat hij manmoedig zijn loper geofferd had op h2. Die dingen gebeuren gewoon bij ons in de onderbond.

Onze nestor Jan Verhoeven (en ik ook moet ik bekennen) dachten dat zwart op d4 zijn stuk meteen terug kon winnen vanwege de doorkijker van dame naar dame, maar Roelof de Haan voerde het bewind over de zwarte stukken in deze partij en zag het beter. Na Td8xd4 volgt natuurlijk Tf1xf8 schaak en zwart staat geen loper maar een toren achter (tellen is niet mijn sterkste punt).

Roelof deed dus eerst Tf8xf1 en de Oppositie liet blijken het gevaar gezien te hebben door met de dame terug te slaan. Nu kwam aan het licht waar het bij Excelsior nog wel eens aan schort. De ideeën zijn prima, maar de uitwerking laat te wensen over. Zo hebben we besloten de club op te heffen, maar omdat het geld nog niet op is schaken we gewoon nog een jaartje door.

Terug naar de partij. Zwart vergat na 1. … Tf8xf1 2. De2xf1 het idee van de doorkijkaanval op de dame opnieuw leven in te blazen door het te combineren met een matdreiging: na 2. … Td8-f8 had de witte dame moeten wijken maar veld f2 moet gedekt blijven, anders volgt de manoeuvre De7-h4-f2 en Dxg2 mat! Dus 3. Df1-e2 Tf8-f4!! en onze doorkijker was terug van weg geweest en wit had een probleem gehad.

*

Nummer vier was Anton Mensink. Hij speelde een voortreffelijke partij. En hij vond het dus helemaal niet raar dat de Oppositie in onderstaande stelling opgaf. Toch had zwart de dubbele matdreiging op g7 of f8 kunnen opheffen zonder zijn loper te verliezen met het eenvoudige doch nuttige Le7-f8!


Te vroeg opgeven is niet slim, maar toegestaan, zoals in het bovenstaande geval.  Maar je kunt ook te laat zijn met opgeven. Op mijn andere club Castricum maakte ik mee dat een speler, die mat stond, drie minuten lang nadacht en toen zei: ik geef op, waarop zijn tegenstander riposteerde met: dat kan nu niet meer.

Ja, in de onderbond, daar kan je nog lachen.

*

Nummer drie en tevens kersvers erelid Peter Klok spande de kroon. Na een ware titanenstrijd won hij na veel gezwoeg en gesteun en evenzoveel bier een eindspel waarvan de afloop heel lang voor vriend en vijand onzeker bleef.

Hij had zich misschien geen slok bier maar wel een flinke portie moeite kunnen besparen door halverwege de partij in bovenstaande stelling gewoon even met de toren op g2 te slaan.

Nee, we zien niet alles in de onderbond, maar gelukkig liep het goed af. Erelid Peter scoorde uiteindelijk het beslissende punt en trakteerde ons daarmee, zoals hij zelf snedig opmerkte, op een zeer onderhoudend en avondvullend programma. En ook de mannen van de Oppositie hadden genoten. Dat vind je alleen bij ons in de onderbond.

ES/09/10/2018

Ambacht in Beeld Festival 2018

Het Ambacht in Beeld Festival werd afgelopen weekend gehouden op de vertrouwde plek in de Amsterdamse Hallen. Van de vorige edities had ik er twee min of meer meegemaakt (zie Ambacht in Beeld  2016 en 2017) en deze wilde ik ook niet missen.

Op de heenreis kwam ik in de trein terecht tussen een vader en een moeder en hun dochter. De laatste had haar K3-jurk aan met een hart dat als je er over heen streek van zilver roze werd en andersom. Ik mocht dat niet, haar vader en moeder wel en dan bracht het meisje het hart weer op orde. Roze. Ze waren overduidelijk op weg naar een concert van K3. Mamma bleef rustig. Pappa was helemaal van de melk. Honderd pina colada’s kreeg ik te slikken en duizend kleine matroosjes kwamen er voorbij. Het duizelde mij. Het meisje telde ondertussen de stations af en ook dat was niet zo eenvoudig want de trein zou tien keer stoppen en dan kwam er nog de metro richting Bijlmer. Hoe ging ze dat volhouden? Op station Sloterdijk mocht ik eruit. Ik wenste haar veel plezier.

Serviesfabriekje

Het Ambacht in Beeld Festival had plaats volgens het beproefde recept: films, masterclasses, demonstraties en workshops, waarvan een heleboel voor kinderen. Ambachtelijk meesterschap. Voor een groot deel vrij te bewonderen in en rond De Passage. De draak van papier-maché was een groot succes. En ook het serviesfabriekje draaide weer lekker. Er werd lino gesneden, strip getekend en ouderwets letter gezet. Vrolijk en leuk demonstreerde Fatima Oulad Thami haar henna kunst en de maskers van Charlotte Dillon en the Masketeers waren een feest om te zien. Buiten werd glas geblazen en een boot gebouwd.


Fotogalerij
(druk op een foto voor een vergroting)

Ambacht in Beeld Festival 2018


Er was nog veel meer te zien. Gelukkig werd er uitgebreid gefotografeerd en gefilmd. Meestal met smartphones, maar ook wel met professionelere apparatuur. De plaatjes zullen hun weg dus wel vinden.

Mijn foto’s zijn gemaakt vanuit de losse pols (met een Fujifilm X100F camera). Valt niet zo op dacht ik … En ze stonden schots en scheef. Ik heb ze thuis bijna allemaal recht moeten zetten.

 

PS
Op de terugweg moesten we wachten op Station Sloterdijk. Er liep een meisje rond in een door poortjes afgesloten gedeelte. Ze stuurde een karretje voor zich uit. Daarop stond een groot ding. Ingepakt. Het kon een muziekinstrument zijn of een bazooka. Je weet het niet. Ze zocht de lift naar perron 7. Die was er niet. Ze wilde terug door de poortjes toen wij de lift aan de andere kant zagen. Ze was halverwege een poortje maar kwam weer naar ons toe. Wij wezen haar de lift. Ze moest door een ander poortje. Dat poortje zei: je bent al uitgecheckt. Ze mocht er niet door. Ik bood haar aan te helpen het ding de trap naar perron 7 af te dragen. Ze zei dat dat niet veilig was. Dus toch een bazooka. Toen hebben wij haar voorgedaan hoe je snel achter iemand die er wel uit mag door een poortje kan glippen. Het lukte. Zij stak haar hand op. Daarna niets meer van haar gezien of gehoord. Wij zijn veilig thuisgekomen.

 

Website van het Ambacht in Beeld Festival

Arran

 

Brodick

Donderdag 19 juni 1997

Vanmorgen (Nanny had heel onrustig geslapen omdat we nog steeds niet betaald hadden) kwam de boerin van de Glen Rosa Farm op haar vuurrode duck op vier wielen met aanhangwagen het kamp op gescheurd om de bakken te legen en de ponden te innen. Dat was een pak van Nanny’s hart. Jammer genoeg waren alle midges ook wakker geworden en die begonnen ons onaangenaam te bestoken. Gauw spullen gepakt voor de tocht door Glen Rosa over The Saddle naar Glen Sannox.

Glen Rosa

Dat leek ons een aardige wandeling, ofschoon niet van gevaar ontbloot als je de eerste twee banken moest geloven, die beide waren opgedragen aan jammerlijk omgekomen hikers. De brug die de genie in opleiding uit Glasgow even verderop  had geslagen gaf iets meer vertrouwen en de langzaam stijgende helling naar wat ongetwijfeld het Zadel was deed ons opgewekt onze tocht vervolgen. Als Nanny moe was bleef ze staan en dan keek ze om zich heen en dan zag ze een hert met een gewei, een wonderschone orchidee of gewoon een steen om op te zitten.

Glen Rosa

Bovenop het Zadel met een prachtig uitzicht door Glen Sannox naar zee het eeuwenoude brood van het eiland genuttigd en melk gedronken. Langzamerhand begonnen we ons af te vragen hoe we de steile afdaling naar het dal zouden aanpakken. Het pad gaf ons de keus tussen een loodrechte rotswand en een angstaanjagende spleet. We kozen de laatste, hoewel Nanny bleef jammeren dat ze terug wilde (maar dat kon al niet meer) en te klein was (maar dat was een voordeel want zo paste ze precies door die sleuf). Op ons gat zakten we samen met het bergwater naar beneden, van rotspunt naar richel naar rotspunt.

The Saddle

Toen Nanny er niet meer in geloofde zag ze plots een papiertje van een pepermuntsnoepje liggen, wat toch moed gaf in deze benarde omstandigheden, want dan waren er dus andere mensen voor ons geweest die het gehaald hadden. Het bleek een papiertje uit mijn opengescheurde rugzak te zijn, wat een aanmerkelijke domper op de feestvreugde was. We zagen al een derde bankje voor ons geestesoog verschijnen aan het begin van de Glen, toen we met een laatste vertwijfelde glijpartij min of meer ongeschonden het dal bereikten, waaruit ons een hondje, een man, een jongen, een meisje en even later nog een jongen tegemoet kwamen.

“A nice day” vonden ze het en of de andere kant net zo was. Nee, die viel wel mee, maar deze kant die was “steep” en “very dangerous”, stamelden wij. Ze lachten ons uit (de andere kant nog makkelijker?) en gingen welgemoed de steile wand tegemoet. De laatste jongen bekeek ons iets beter en waarschuwde dat het dal verderop tamelijk “muddy” was. “No problem” zei Nanny opgewekt.

Glen Sannox

Even later was zij tot driemaal toe tot aan haar knieën in het moeras verdwenen. Ze moest schoongespoeld worden in de beek en eindelijk eindelijk bereikten we dan toch nog de bewoonde wereld, waar de postbus naar Brodick juist voor ons neus wegreed. Dus verder gelopen naar Corrie en thee met scones besteld in het hotel. Halsoverkop afgerekend om op de schoolbus te springen.

Brodick Bay

In Brodick schone t-shirts gekocht en de fietsen uit de tent gehaald. Daarna gevochten met de midges: gelijkspel. Zij zitten nu met z’n miljoenen voor de tent en wij met ons tweeën erin. Om het stiftje van het Kruidvat hebben ze een onbedaarlijke lol. Morgen doen we het wat rustiger aan, gaan we misschien naar een trial bij het kasteel.

(uit ons vakantiedagboek)

Jou druk nie Wijker Torener

Ja dat is cryptisch en een beetje ver gezocht. Lijkt wel Afrikaans. De Wijker Toren heeft een nieuwe naam. Ik krijg die niet over mijn lippen. Het is nog niet zo erg als wat ze in de Noordkop voor Magnus hebben verzonnen. Zoek op en huiver.

De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen. Supporter Bram polst supporter Evert. Ja ze hebben er weer zin in. Alleen moet Bram bridgen. Bridgen? Ja in Uitgeest. Meer wil hij er niet over kwijt. Ik zoek het op. Een kroegenbridgedrive is het. Had ik niet achter Bram gezocht. Dat moet ik zien.

Om half tien vat ik post bij Lekker aan de Haven aan het Uitgeestermeer. Het is prachtig helder weer. Honderden bridgers komen in een lange stoet aangezet. Het is één grote vrolijke reünie. De gemiddelde leeftijd ligt ruim boven pensioengerechtigd. Loopbriefjes worden bestudeerd en ondertussen worden we suf gespeeld door een niet aflatend draaiorgel. Zeven locaties zijn er, allemaal op loopafstand, tenminste voor wie lopen kan.

De benedenzaal van Dorpshuis De Zwaan zit vol met grijze hoofden. Een laatkomer vraagt op welke tafel hij speelt. Daar, waar die meneer zit met dat witte haar, is het behulpzame antwoord. Ik schiet in de lach en wens ‘m succes.

Het spel is niet meer zoals vroeger. Er staan nog net geen schotjes tussen de spelers, maar om vals spelen te voorkomen wordt nu met biedbriefjes gewerkt. En dan kan er gevraagd worden wat zo’n bod betekent, waarna de bieder, goed dat u dat vraagt en knipogend naar zijn partner, alsnog aanvullende informatie verschaft. Ook zag ik ergens een bod van 1 schoppen gecounterd worden door 1 ruiten… Onzin natuurlijk maar wel leuk.

Wat wel nog ouderwets is zijn de ergernissen tussen partners na een mislukt spel. Waarom kwam je niet uit met lage ruiten? Die had ik niet. De volgende keer kom je gewoon uit met lage ruiten. Misschien verstaan ze elkaar niet altijd even goed. Er moeten dus meer briefjes komen.

Bij ‘t Schippersrijk moeten we over een steil wenteltrapje naar boven. Langzaam en steunend wordt de klim volbracht. Hoe kom ik daar dadelijk weer af hoor ik iemand angstig vragen. Met ze hebben hier touwladders hoor montert een grapjas haar op.

Na alle kroegen op een holletje bezocht te hebben en terwijl het draaiorgel van geen ophouden weet, spring ik op de fiets richting Wijk aan Zee.


Langs de Oudendijk zie ik een opgetuigde Chevrolet staan van de Kennemer bloemenshow rond buurthuis de Evelaer. Flowerpower. Hoe origineel wil je het hebben.

Bij de Moriaan is iets wonderlijks aan de hand. Iedereen is er, zowel voor- als tegenstanders. Alleen Stefan Jorritsma niet. Zou die helemaal uit België moeten komen?

Ik vraag aan de wedstrijdleider of ik foto’s mag maken. Van mij wel, zegt hij. Dus dat doe ik. En toen ook nog wat van anderen. Ik waag het er op.

De twee nieuwe cracks Hing Ting Lai en Sjoerd Plukkel winnen. Stefan Jorritsma is toch nog gekomen en wint ook. Bijna iedereen wint. Bastiaan Veltkamp opende het bal, Arjan Wijnberg sluit het.

En de tribune zat weer stampvol. Berend van Maassen is er. Moet jij niet invallen, vraag ik hem. Nee ik kon niet, maakt hij mij wijs. En Hans Nuijen komt langs. Dat is het. Voorheen de Wijker Toren 1 wint van Santpoort 1 en voorheen de Wijker Toren 2 wint van De Waagtoren 3.

Eerlijk gezegd had ik ook nog een stelling of twee willen laten zien. Maar daar trap ik toch niet in. Er is alleen nog plaats voor een spelletje dat Bram speelde in Uitgeest.

Zuid opent met 2 klaveren. West past. Noord vraagt met 4 Sans Atout naar azen. Oost past. Zuid geeft met 5 klaveren nul of drie azen aan en noord biedt 5 schoppen. Dat leidt tot het eindbod van 7 Sans Atout door zuid.

Verder bieden kon niet. Oost en west waren al lang een molenkoek gaan halen aan de bar. Maar Bram rekent mij voor dat hij 8 schoppenslagen telt en 7 hartenslagen en 1 ruitenslag en 1 klaverenslag. Dat zijn 17 slagen: volstrekt onmogelijk en wat een overkill.

Meerstate

Het is druk in het restaurant van Meerstate. We zien Ronald zitten. Ben en Martin zijn er ook. We schuiven twee stoelen aan en vragen wat ze willen drinken. Ronald wil wel koffie, Ben bestelt kamillethee met drie scheppen suiker, goed voor de maag zegt hij, en Martin wil nog even niks.

Ben is soms moeilijk te verstaan, maar nu Nanny thee voor hem heeft gehaald doet hij erg zijn best en horen we dat hij uit Veendam komt en in Delfzijl rails voor de trein heeft gelegd. Op de milligram nauwkeurig. Daar moet Ronald om lachen. Millimeter verbetert Ben onverstoorbaar. Een secuur werkje en daar houdt hij wel van. Een mooie tijd. En in Apeldoorn heeft hij nieuwe wielen onder treinen gezet. Dat is zwaar. Elke morgen als hij opstaat wil hij zo weer gaan werken. Daar kan Ronald zich nou niets bij voorstellen.

Ronald heeft andere zorgen. Twee keer heeft hij al naar zijn AOW geïnformeerd. Hij vraagt zich af waarom hij daar niets van ziet. Dat gaat nu al weken zo. Ben vindt dat wel grappig. Hij vraagt aan ons hoe oud Ronald is. Wij vragen het Ronald. Die wil het niet meer uitrekenen: te moeilijk. Wij mogen het dus zeggen: zesenzestig. Ben zegt nu tergend langzaam, maar wel zo dat Ronald het goed kan horen: “Maar dan moet die man toch al AOW hebben?” Wij schieten in de lach. Ronald niet. Die moeten we het nu voor de derde keer uitleggen. Het is een onuitputtelijk onderwerp.

Ben en Martin gaan even naar buiten voor een sjekkie. Als ze terug zijn rolt Martin zijn stoel naar de bar. Hij wisselt een blik met Ben. Die knikt. Martin komt met twee bier en een borrel terug. Wij mogen het nu zelf uitzoeken. Maar ze demonstreren ons nog wel even de truc met de aansteker. Daarmee ontkurken ze hun flesjes bier. Even ploppen zegt Ben. Nanny moet kijken. Ach, plopje van niks mompelt hij. Ben geeft afwezig de kroonkurk aan Martin door. Maar die wil in plaats daarvan zijn aansteker terug. Ook goed.

Ronald is overgeschakeld op Weenink. Hij vraagt of ze nog steeds eerste klasse spelen. Wijkertoren zeg ik. Tweede klasse. Omdat ik niet meer meedoe zegt Ronald. Ik zeg je moet een potje doen met Martin. Bord en schaakstukken staan in je kast. Het is onbegonnen werk. Ronald zegt dat hij de stukken niet kan zien en Martin doet net alsof hij niet weet dat hij ooit geschaakt heeft.

Het is vijf uur. Ronald heeft een sprekend horloge. De mevrouw in dat horloge zegt ook dat het vijf uur is. Naast ons wordt Koos, die zit te slapen, opgehaald om te komen eten. Maar als Koos wakker is moet hij eerst alle stoelen recht zetten en alle leesbladen weer in het rek zetten waar ze horen. Dat is ook een secuur werkje. Wij helpen hem soms door alles expres een beetje slordig achter te laten als we weggaan. Daar heeft hij wat aan.

Ham en Crommenije

Ham en Crommenije


Het was een beetje somber weer, de luchten waren grijs, er viel nog net geen regen en er stond een lekker windje. Een uitstekende dag voor een rondje op de fiets door een landschap geschilderd in getemperde kleuren.

We waren bij Jansen-Wijsmuller & Beuns op de Veerdijk in Wormer geweest. Dat is een Groothandel in Boekbinders-, Restauratie- en Conservatiematerialen en Zelfklevende Folies. Nanny bleef dus liever buiten wachten. Maar ik waagde mij naar binnen, want ik had het in mijn hoofd gehaald al mijn ingeraamde dia’s en die van mijn vader te ordenen en te archiveren volgens de regels der kunst en die hoopte ik hier aan te treffen met de daarbij behorende materialen.

Na afloop zochten we een beetje moeizaam (door die zelfklevende folies) onze weg door Krommenie naar Krommeniedijk en toen dat gelukt was fietsten we ontspannen en blij over de Lagendijk door het natuurgebied Ham en Crommenije, een oase van rust tussen Krommenie en Uitgeest, en niet zo bedreigd als het vlakbij gelegen Busch en Dam, dat te maken heeft met de tomeloze uitbreiding van Assendelft en allerlei ellendige wegenplannen. Waar we heel boos om kunnen worden, maar nu dus even niet.

Uitgeest

Loek van Wely goochelt met jokers tijdens Heemskerkse zomerschaaksimultaan


De 42e Heemskerkse zomerschaaksimultaan dit jaar is een van de leukste geworden die ik heb meegemaakt. Dat kwam niet in de laatste plaats door Loek van Wely die zich een uitmuntend ambassadeur van de schaaksport toonde. Maar ook omdat de simultaan ín de Jansheeren werd gehouden. En zo hoort het. Schaken is een denksport en geen buitensport. In alle rust deden we nu onze zetten. Totdat aan het eind van de middag in een belendende zaal een heel ander feest losbarstte. Niemand die daar om maalde. We waren de draad toch al kwijt.

Eén speler was een beetje bang voor de grootmeester. Die had dus maatregelen genomen. Maar ook Loek kwam met een nieuwtje. We mochten in de partij één keer een joker inzetten. Dan konden we aan hem vragen wat we volgens hem het beste konden doen (!) Hij beloofde naar eer en geweten te antwoorden (?)  Daar werd eerst schoorvoetend maar al gauw ongebreideld gebruik van gemaakt.

Hij nam er ruim de tijd voor en zijn uitleg was meestal leerzaam en altijd geestig. Sommige spelers dachten slim te zijn en trapten daar niet in. Zij verloren. Anderen volgden zijn advies op. Zij verloren ook. Dus hoe het nu precies zat met die jokers weten we nog steeds niet. Maar wat hebben we gelachen.

Ondertussen kregen we zo’n donkerbruin vermoeden dat de grootmeester zich had voorgenomen alles te winnen. Maar dat is hem niet gelukt. Twee remises moest hij toestaan. En van Bastiaan Veltkamp verloor hij. Die had geen joker nodig: Loek trapte in eigen doel.

<
>

Start diashow en/of klik op foto voor een vergroting

en kijk ook nog even naar de partij Loek van Wely-Thiemen Dekker

 

 

Aduarderzijl en omstreken

De foto’s zijn uit Groningen. Een aantal is al vertoond. Die van het Waarhuis in Aduarderzijl, de klokkentoren in Klein Wetzinge, het gele veld in de Noordpolder, de sluis in Schouwerzijl en het huis in de kloostertuin van Kloosterburen zijn gemaakt met een iPhone, de andere foto’s zijn lekker ouderwets opgenomen: analoog. Vond ik weer een keertje leuk.

Kodak Ektar 100, Leica M6, Summicron 35mm en na ontwikkeling scannen die handel. Dat was nog niet zo eenvoudig. Mijn oude Nikon-scanner vertoont kuren en wil alleen nog maar luisteren naar Vuescan. Ontdekte ik na eindeloos geëtter. Maar de gratis (proef)versie zadelt je op met een watermerk in je foto’s. Stik! Het programma moet je dus kopen. En daar heb je dan weer een creditkaart voor nodig en die heb ik niet. Een andere manier is er niet. Nou vraag ik je. Zo word je dus gedwongen tot (een soort van) proletarisch winkelen.

Mopper mopper mopper, waarop Nanny zei: nu ben ik het zat. En ze bestelde een creditkaart. Binnenkort kan ik (moet ik van Nanny) dus al mijn software legaliseren. Het moet niet gekker worden. Doe maar luxe. Maar zolang zij betaalt vind ik het best.

Amsterdam Science Park Chess Tournament 2018

Hing Ting Lai

We kregen een enquêteformulier toegestuurd met de vraag: “Wat kan er verbeterd worden aan het schaaktoernooi?” Het gaat dus niet goed. Maar wat daar aan gedaan moet worden wist ik ook niet. Ik heb maar wat ingevuld. Nu bedenk ik dat die overlap met het Leiden Chess Tournament misschien niet zo handig is. En wat ik ook wel leuk zou vinden is een tweedaags rapidtoernooi tijdens het eerste weekend. Maar wat pas echt zou helpen is als ik weer wat beter ging schaken, zodat ik niet al die kleine monsters moet trotseren, die elkaar voortdurend lopen te voorzien van brandstof, zoals m&m’s, marshmallows of ander smakelijk materiaal. Ze voeren hun stappenplannetjes staande uit en laten jou met de brokken zitten.

Ik heb zes keer meegedaan. De laatste twee keer niet, maar heb ik foto’s gemaakt. Dat mag gelukkig nog. Tijdens de derde ronde draaide ik om een man heen, die dacht dat ik hem wilde fotograferen. Sommigen willen dat niet, deze vond het wel aardig. “Sta ik er op?”, vroeg hij verrast. “Nee in de weg”, zei ik. Dat was niet zo aardig. “Ik heb Messi net geschoten en nu moet ik Neymar nog hebben”, legde ik uit. Ik zag hem denken. “Echt?”, vroeg hij.

Fotogalerij