Berichten

Soms moet je lachen en soms is het beter van niet

Muggenbeet 1963

De foto’s doen me denken aan de vakanties lang geleden in Muggenbeet. Dat is in Noordwest-Overijssel, tussen Steenwijk en Blokzijl. We kampeerden op het erf van een boerderij en ’s avonds kwam de oude boer steevast een praatje maken aan de waterkant. Ik verstond er helemaal niets van. Op school kreeg ik Frans, Duits, Engels, Grieks en Latijn, maar daar leek dit dialect totaal niet op. En van zijn gezicht was niets af te lezen. Mijn neef Kasper, die nota bene al lang van school af was gestuurd, ouwehoerde moeiteloos mee. Van hem wist ik dat de boer grapjes maakte. Dus toen hij op een avond weer wat voor zich heen stond te orakelen, een keer naar de lucht wees en een keer naar het water en me toen onderzoekend aankeek, lachte ik hartelijk om zijn verhaal. Op die manier had ik me tot dan toe steeds gered, dus waarom nu niet. Maar deze keer werd de boer overduidelijk zeer ernstig boos. Als ik van dat slag was kon ik beter meteen mijn boeltje pakken, begreep ik. Mijn neef legde mij naderhand uit dat de boer had verteld van zijn broer die tijdens het koeien verweiden overvallen was door een onweersbui en van de platbodem gevallen was en verdronken. Alles ging daar over water en geen hond die kon zwemmen. Dat was dus niet zo leuk. De dagen daarna probeerde ik dus net zo ondoorgrondelijk te kijken als de boer na zijn dagelijkse praatje en wachtte ik op een teken van mijn neef. Nooit lachte ik meer voor mijn beurt.

(Over Muggenbeet een volgende keer misschien meer)

Good News For People Who Love Bad News

“We are hummingbirds who are just not willing to move
And there’s good news for people who love bad news
We are hummingbirds who’ve lost the plot and we will not move
We have good news for anyone who loves bad news”

(uit: Bury Me With It, van: Modest Mouse)

Het was een gewone zaterdagmiddag in Amsterdam. Niets wees, afgezien van een enkele bui, op naderend onheil. De Wijker Toren speelde in de Vrolikstraat met twee teams een mini massakamp tegen het VAS. De allerlaatste supporters die de club vóór de wedstrijd nog had gingen dat meemaken. Zij verwachtten een dubbelslag. En die kregen ze. Maar anders dan ze hadden gedacht.

We houden het dit keer kort. De Wijker Toren 2 werd er kansloos afgetikt en het einde van De Wijker Toren 1 kondigde zich aan in de hieronder staande stelling.

Good News For People Who Love Bad News

Het bord was uit de zon gehaald en apart gezet, maar stond nu onvermijdelijk opnieuw in de schijnwerper. Er waren mensen die er niet genoeg van konden krijgen. Anderen noemden het eufemistisch een blunder. Maar het is een drama. En alleen maar goed nieuws voor mensen die …

Even later hoorde ik dat Rick Duijker zichzelf had opgeknoopt. Ik schrok even, maar het viel mee. Zo spreken schakers vaak: een goede opening is van levensbelang en elk foutje in het eindspel kan dodelijk zijn. Rick zelf liep vrolijk rond. Hahaha hij kon er niks meer van. Ze konden net zo goed donald duck opstellen wat hem betreft. Hij zei het iets anders, maar voor je het weet behoor je tot …

De mensen die van slecht nieuws houden. Kregen zij dan niets te slikken? Ja er waren drie tegenvallers. Dennis Bruyn schoof een eindspelletje dat hij al lang van te voren zag aankomen op zijn gemak naar winst en dat heb ik hem al eens eerder zien doen, Cas Kok won een lopereindspel en Bastiaan Veltkamp speelde een prutopening (wie heeft dat gezegd? Erik zeker, die zegt dat altijd), maar bekroonde zijn partij wel met h8 dame! Nou ja, bijna dan. Zijn tegenstander kende zijn of eigenlijk onze klassieken (Koopman, Weenink) niet en gaf op.

En dan nog wat. Dit keer mocht ik niet fotograferen. De schaakwereld graaft zijn eigen graf. Good News For People Who Love Bad News.

Bury Me With It.

 

De wil van God

Het leek op een gewone droom. Maar te gedetailleerd. Dat had mij moeten waarschuwen.

We hadden de kano naar ons vakantieadres gebracht en reden met de auto terug. Op de slingerende dijk leefde onze oudere vriend zich uit. Dat was nog eens stuurmanskunst. Makkelijk zat. Hij was vertegenwoordiger. Mijn neef zat naast hem. Ik zat achterin. Wij waren vijftien en zestien.

In de polder waren de wegen overzichtelijk en leeg. Het was nog vroeg. De Austin had het naar zijn zin. In de verte zagen we een bromfiets aankomen. Van rechts maar dat gaf toen nog niet. Op de bromfiets zat een jongen. Hij kon de weg wel dromen. Zijn moeder had hem een trommeltje met brood meegegeven. Dat deed ze elke dag.

De auto begon te remmen. Week uit. Schoof van rechts naar links over de weg. Mijn fototoestel viel van de bank. Ik dacht gaat dit goed. Toen werd de voorruit helemaal wit en zaten er stukjes glas in mijn mond. De jongen op de bromfiets had een bijna volmaakte buitenbocht gereden. En alles stond stil.

Ik liep om de auto heen. De bromfiets was kapot. De jongen lag in de berm. Hij was dood. Dat kon je zien. Alleen de broodtrommel was nog heel. Ik liep over de remsporen terug over de weg. Maar er veranderde niets meer. Toen liep ik het veld in naast de weg en ging zitten. Er was ook een kraai. Die keek naar mij. Ik dacht er is iets mis gegaan.

In het politiebusje werden we een voor een ondervraagd. Ik was als laatste aan de beurt. Hoe hard reden jullie? Ik zei heb je het remspoor gezien. De politieman schreef iets op. Dat ik in shock was. Hij had mij uit het veld gehaald.

We werden door een andere automobilist naar huis gereden. De verhalen kwamen los. Steeds stoerder. Over een kind dat de snelweg op was gerend. Daar kon je ook niets aan doen. En dat je meteen weer achter het stuur moest kruipen. Anders deed je het misschien nooit meer. En dat was pas erg.

Thuis was het al gauw weer ouderwets gezellig. Met borreltijd zat ik in de tuin. De deuren stonden open. Binnen ging de telefoon. Het was de moeder van de jongen. Zij vertelde van het broodtrommeltje en dat het de wil van God was geweest. Er werd even niet gelachen.

Het was helemaal geen droom. Zo was het echt gegaan. De echte droom moest nog komen. Ik dacht dat ik wakker werd. Naast mij op het bed zat een jongen. Hij had een korte broek aan. Wie was hij? Ik zei hem gedag, maar hij zei niets terug. Ik vroeg hem: is mijn schuld nu afgelost? En hij zei weer niets.

Het broodtrommeltje en dat doodlopende remspoor, het is allemaal zó uitgekiend. Ik ben boos. En verdrietig. Nog steeds.

 

ES/08/11/2017

Met de waterbus van Dordrecht naar Rotterdam


Een tochtje met de waterbus van Dordrecht naar Rotterdam (andersom kan natuurlijk ook) is een belevenis als je van water en waterwegen en van schepen en binnenvaart houdt.

Lees verder Met de waterbus van Dordrecht naar Rotterdam

De Wijker Toren verliest maar Thomas Broek verslaat John van der Wiel

 

In Wijk aan Zee gingen de afgelopen zaterdag de eerste twee teams van De Wijker Toren onderuit tegen DD (Discendo Discimus) uit Den Haag en Het Witte Paard 2 uit Haarlem.

Het opvallendst was echter de enorme fanclub die Stefan Jorritsma opeens rond zich verzameld heeft, waaronder een wonderlijk mooi drie weken oud kind dat als een roos overal doorheen sliep.

Bijna even opvallend was de overwinning van Thomas Broek. Vlak voor zijn partij zat Thomas nog wat besmuikt lachend achter zijn bord toen hij aan de andere kant daarvan grootmeester John van der Wiel aantrof.

John van der Wiel en Thomas Broek

Maar gaandeweg de partij werd al snel duidelijk dat dit één van zijn betere ging worden. Thomas rokeerde niet. Hij viel aan. De damevleugel van Van der Wiel werd lamgelegd door de zwarte dame, terwijl aan de andere kant van het bord de zwarte h-pion helemaal in zijn eentje (nou ja zijn makker op g5 had de weg voor ‘m gebaand) de witte koningsstelling verbouwde. En in het centrum heerste een moorddadig zwart paard. De grootmeester had er totaal geen antwoord op. Zijn koning begon al gauw zorgelijke pasjes te maken. En toen ook nog de in een vroeg stadium listig op b8 gezette zwarte toren in mocht grijpen via b2, was de zaak bekeken.

Voor de rest was het kommer en kwel. Alleen Bastiaan Veltkamp (voor het eerste) en Berend van Maassen (voor het tweede) wonnen nog, de laatste met een gelukje.

Bastiaan Veltkamp en Ronald Dickhoff

En Stefan Jorritsma? Die verloor dus ook. En onmiddellijk moest hij bord en stukken inleveren. Die gingen mee naar het café voor een grondige analyse.

Vier prentbriefkaarten uit de Zaanstreek (deel 2)

Van de vier prentbriefkaarten, die we op een kofferbakverkoop in Wijk aan Zee vonden, hebben we de eerste twee, gericht aan Jannetje Fonteijn, behandeld in deel 1. Nu zijn de twee kaarten, gericht aan de Jongeheer Herman Koopman, aan de beurt. Het levert een verhaal op waarin de Zaan een prominente en tegelijk ook een meedogenloze rol speelt.


De Zaan bij Wormerveer omstreeks 1910

Links op de foto is het pakhuis Koningsbergen, magazijn van de stoomgortpellerij Mercurius in Wormer, te zien. Nog verder naar links, dus niet op de foto, staat tegenwoordig de grote fabriek van Lassie en ligt de Zaanbrug. Het gebouw met de schoorsteen, meer naar rechts, is het pakhuis Benguala.

De foto moet tussen 1907 en 1911 genomen zijn. Er is nog één molen te zien: De Jonge Wolf, de middelste van de drie oliemolens die op dit stukje dijk stonden. Deze molen werd afgebroken in 1911. Links ervan stond De Witte Duif, afgebroken in 1903 en rechts stond Het Fortuin, afgebroken in 1907.

 

De adreskant


Herman.
Hoe gaat het met je? Ik heb gehoord dat je van de week weer thuis kom. Je heb buiten geloopen he?
Jan.C.Duits

Deze kaart is op 22 november 1915 gestuurd aan Herman Koopman. Het gaat om Hermanus Koopman, die op 4 augustus 1906 geboren is in Wormerveer, als zoon van Gerrit Koopman, zeepzieder, en Mietje Betlem.

Herman Koopman verbleef als negenjarige jongen kennelijk in de Inrichting voor Ooglijders in de Spinozastraat in Amsterdam. Dat het vrijwel zeker om deze Herman Koopman handelt, blijkt uit het militieregister waarin verslag wordt gedaan van zijn keuring voor de militaire dienst.
Bij de keuring wordt op 26 maart 1925 geconstateerd dat Herman een kunstoog heeft. Daarom wordt hij voorgoed ongeschikt verklaard.

De afzender is Jan C. Duits. In het bevolkingsregister van Wormerveer komt een Jan Casper Duits voor, geboren op 26 april 1907, een leeftijdgenoot dus. Misschien ook klasgenoot?

=•=

De rijstfabrieken aan de Zaan

Gezicht op de rijstfabrieken en pakhuizen aan de Veerdijk te Wormer tussen 1900 en 1920. Van links naar rechts: Indië, rijstpellerij De Unie, Burmah, De Hoop, Siam, Java, rijstpellerij Hollandia met de klokkentoren en een stukje van het pakhuis Bassein. De pakhuizen Java, Hollandia en Bassein staan er nu nog steeds. De rest is afgebroken. Het witte schip is een salonboot van de Alkmaar Packet.

 

De adreskant

De kaart is op 8 juli 1918 verstuurd aan Herman Koopman door J.J. Stam. Dat zou Jan Jacob Stam kunnen zijn, die geboren is op 12 maart 1906, dus ook een leeftijgenoot. Hij deed net als Herman twee jaar MULO.

Het adres is bij de weduwe Koopman. De moeder van Herman was al in 1907 weduwe geworden, toen Herman nog geen jaar was (en zijn zusje Wilhelmina vier). In de overlijdensakte van Gerrit Koopman wordt vermeld dat zijn lichaam op 19 juni opgehaald is uit de Zaan. Van het ongeval wordt in diverse kranten melding gemaakt.

Nieuws van de Dag: Kleine Courant, van 21 juni 1907

 

Bronnen:
Gemeentearchief Zaanstad
Noordhollands Archief
Militieregister
www.molendatabase.org
www.delpher.nl

 

HWP Haarlemse Meesters Schaaktoernooi 2017 slotdag

De slotdag van het HWP Haarlemse Meesters Schaaktoernooi 2017 bood genoeg spanning om nog eens een kijkje te nemen in het Stedelijk Gymnasium in Haarlem. Spanning niet zozeer in de meestergroep, die afgetekend gewonnen werd door Jaap de Jager en ook niet in de open B-groep, die onbedreigd gewonnen werd door Jonathan de Kleuver, maar wel in de open A-groep, waarin nog drie spelers streden om promotie naar de meestergroep. Uiteindelijk werd Manuel Bosboom, die nog even behoorlijk aan de tand werd gevoeld door Tjark Vos, winnaar. Weliswaar kreeg hij op de eerste plaats gezelschap van Esper van Baar, maar die had de onderlinge partij verloren. Toch is de progressie, die Esper boekt, opzienbarend. Hopelijk zien we zowel Manuel als Esper volgend jaar terug in de meesters.

De derde plaats was voor Erik Schoehuijs. Na zijn overwinning op Bosboom was Erik met vallen en opstaan in de buurt van de top gebleven en in zijn laatste partij tegen Marc Overeem had hij een geweldige slag kunnen slaan.

Wit heeft een prima partij gespeeld en staat op de drempel van misschien wel toernooiwinst. Hij doet e6-e7. Zwart geeft schaak: Db7-h1+. Wit zet zijn dame ertussen: Dd6-d1. Zwart durft niet te ruilen wegens Dxd1 Kxd1 Kf7 Lxf6! Hij gaat dus terug: Dh1-c6 en Erik verbetert zijn positie zelfs nog met Dd1-d8. Maar na het volgende schaak op h1 zet hij zijn koning op c2 en na een schaak op e4 ziet hij er geen gat meer in en biedt remise aan!

Het is een raadsel waarom Erik niet geprobeerd heeft uit het schaak te lopen, mat kon hij echt niet meer gaan en waarschijnlijk had hij dan gaandeweg de oplossing gevonden, die Bart Gijswijt aangeeft op www.haarlemse-meesters.nl :

1. Kd2 Dg2+ (na 1…Pc4+ 2.Kc1 Dxe3+ (of 2…Dh1+ 3.Kc2 gevolgd door 4.Kb3) 3.Kb1 De4+ 4.Ka2 staat het paard in de weg op c4) 2.Kd3! (nu heeft zwart geen 2…De4+) 2…Df1+ 3.Kc2! en nu moet de zwarte dame eigenlijk naar e4, want als wit a2 bereikt is het uit, bijv. 3…De2+ 4.Kb1 Df1+ 5.Ka2 Dc4+ 6.b3. Enige kans dus 3…Df5+, maar nu 4.Kc1 Df1+ 5.Dd1! Dxd1+ 6.Kxd1 Kf7 7.Lxf6!

Jammer maar helaas, hij zat er een beetje doorheen. Maar zo’n gemiste penalty in blessuretijd is ook leuk om te zien. Achteraf. Het was trouwens helemaal een aardig toernooi. Klein maar fijn. En met voorbeeldige verslaggeving.

HWP Haarlemse Meesters Schaaktoernooi 2017

Op de derde dag van het HWP Haarlemse Meesters Schaaktoernooi reisde ik naar Haarlem om de partij Bosboom-Schoehuijs te zien. En om ondertussen wat foto’s te maken. Ik werd niet teleurgesteld. Foto’s maken mocht dit keer, als ik maar niet flitste, en Erik Schoehuijs bleek zo’n taaie hap te zijn voor de meester Manuel Bosboom dat deze zich er compleet in verslikte.

In de opening wordt Erik danig in het nauw gebracht. De onvermijdelijke aanval op zijn koningsstelling wordt weliswaar afgeslagen maar al snel is duidelijk dat hij een moeilijk eindspel ingaat met een wel erg kreupele loper. Maar hij verweert zich als een leeuw en Manuel wil het beestje vangen met valletjes en zonder kleerscheuren. En dat mislukt.

Bosboom-Schoehuijs, stand na 42. Tc7-c8 Lh8-g7

Hier had wit toch langzamerhand wel eens wat met zijn c-pion mogen gaan doen of anders de loper nog wat meer in het nauw kunnen brengen met plannetjes als Pd5-e7 en Tc8-g8. In plaats daarvan zet hij met 43. Tc8-a8 zijn toren in de hoek. Zwart is dan nog niet uit de zorgen, maar houdt wel stand.

Even later, de c-pion is eindelijk op weg naar dame, heeft Erik het net op tijd voor elkaar. De zwarte loper leeft weer en heeft opeens een heel nuttig werkje op zich genomen.

Bosboom-Schoehuijs, stand na 54. Kb3-c2 Lf6-g5

Nu had Manuel toch echt remise moeten maken, met Pf5-g7+ bijvoorbeeld. Maar hij kan het niet laten om het toch nog even te proberen: 55. Ta8-g8 . Erik blijft rustig, trapt niet in dit laatste muizenvalletje en beslist de partij met 55. … Te1-c1+ Kc2-b2  56. Lg5-d2 en nog wat zetten in zijn voordeel.

 


De foto’s

(klik op een foto voor een vergroting)

Vier prentbriefkaarten uit de Zaanstreek (deel 1)

Twee weken geleden bemachtigde Nanny op een kofferbakverkoop in Wijk aan Zee vier prentbriefkaarten. Bij nadere bestudering bleken ze toevalligerwijs twee bij twee een onderlinge samenhang te vertonen.

De eerste twee zijn gericht aan Jannetje Fonteijn respectievelijk Jannetje Roos-Fonteijn. (Het tweede paar, aan de jongeheer H. Koopman, komt in deel 2 aan de beurt).

 

De kaart aan Jannetje Fonteijn

Zaandam, ‘t Kalf

Geachte Jannetje! Ik ben weer boven water, dus kom ik aanstaande week op een avond naar je toe! … hartelijke groeten Gon Bleeker

We kijken tegen de achterkant aan van de bebouwing waar later het Plan Kalf zal worden gerealiseerd. Datering 1900-1905 (Beeldbank Archief Zaanstad).

Adreskant:
Mejuffrouw Jannetje Fonteijn
p/a. Mej. Schipper-Honig
Stationstraat
Koog a/d Zaan

De geadresserde Jannetje Fonteijn is geboren op 12 juli 1882 te Zaandijk als dochter van Jan Fonteijn en Maartje Janneman, adres Achter de Kerk (bron: Archief Zaanstad). In november 1904 trouwt ze met Klaas Roos. Haar beroep is dan dienstbode (bron: Noord Hollands Archief). De kaart moet dus vóór die tijd geschreven zijn. Was zij dienstbode bij mejuffrouw Schipper-Honig?

Catharina Hillegonda Honig was in 1902 op 28-jarige leeftijd in Balk, waar haar vader doopsgezind predikant was, getrouwd met Aart Schipper, handelsbediende en eveneens 28 jaar oud. Daarna zullen zij zich in de Stationstraat in Koog aan de Zaan gevestigd hebben.

De afzender Gon Bleeker is zeer waarschijnllijk Hillegonda Bleeker, die op 28 mei 1880 geboren werd in een huis staande Over de Dijksloot te Zaandijk (bron: Gemeentearchief Zaanstad).

 

De kaart aan Jannetje Roos-Fonteijn

Kerksloot, Zaandijk

Geachte Jannetje! Je zult wel kennis aan deze ansicht zien daarom heb ik deze uitgekozen Dag! Gon

Volgens de beeldbank van het Gemeentearchief van Zaanstad zien we de sloot tussen het Weeshuispad en het weeshuis links, en de Kerkstraat rechts. Op de achtergrond staat de fabrieksschoorsteen van de houtzagerij “De Voorwaarts” van de firma Cornelis Vis. Datering tussen 1910 en 1930.

Adreskant:

Jannetje is nu dus getrouwd met Klaas Roos, houtzager van beroep. Gon denkt dat Jannetje wel weet waarom ze deze kaart stuurt. Is het omdat het huis van Klaas en Jannetje erop staat? Het adres is Achter de Kerk. Dat was een buurtje achter de Lagedijk in Zaandijk, zo geheten vanwege de Zaandijkkerk, die zich rechts achter de bomen bevond. Of is het vanwege de houtzagerij op de achtergrond, werkte Klaas daar als houtzagersknecht?

Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Kofferbakverkoop op de Dorpsweide in Wijk aan Zee

Tussen de buien door werd afgelopen zondag 8 oktober 2017 de laatste kofferbakverkoop van het jaar op de Dorpsweide in Wijk aan Zee gehouden.

Nanny vond oude ansichten. Ze kreeg een stoel en mocht uitzoeken. Ze kocht er vier. Ze probeerde af te dingen. Maar dat kon ze helemaal niet. Toen de koop gesloten was zei de koopman: er is wel op geschreven, op de voorkant ook. Ja, zei Nanny, daarom wil ik ze juist hebben. Toen waren ze allebei een beetje teleurgesteld over de prijs.

Festival Ambacht in Beeld 2017

 

Ambacht in Beeld (Amsterdam 2017)

Op het Festival Ambacht in Beeld in de Amsterdamse Hallen was ook dit jaar weer heel veel te doen en te zien. We kwamen ogen en oren en soms ook handen te kort.

De performance handreiking was meditatief zei Alya Hessy, die het ook dit jaar weer geweldig leuk deed: er werd veel gelachen. Het meisje op de foto was tien en had een mooie naam, maar moeilijk te onthouden. Je weet nu zeker wel hoe je die schrijft hè, vroeg ze aan Alya. Ze deed de performance voor de derde keer. Zo leuk vond ze het. Maar er was steeds een tweede bij nodig. Dit keer Nanny. M’n zusje komt ook nog, zei het meisje, maar die is veertien en puber, dus die zal wel niet willen. De performance werd zodoende eerder informatief dan meditatief. En het breiwerk was volgens mij gewoon punniken.

Halverwege de dag, de stoelenmatter was net aan zijn boterham begonnen, werd er een stoel zonder riet de Hallen binnen gedragen. De stoelenmatter kon weer aan het werk.

Ik liep ondertussen rond, liet mij niet vangen, zelfs niet voor een traditionele houtverbinding of door de Green Circle, en maakte foto’s …

… totdat ik door een overbezorgde moeder verdreven werd. Zij had interesse in mijn camera, ze wilde ook zoiets, zei zij. Ik gaf haar het fototoestel en legde het ding uit. Ze bekeek de laatste opnamen, zag dat haar kind niet in beeld was en verloor op slag haar belangstelling. Voor mij was de lol er af.

Kom mee zei Nanny, zo is het genoeg.

Winst en verlies voor de Wijker Toren

 

Wij zijn op tijd, Bram en ik. We komen kijken, mag dat, vraag ik aan Stefan Jorritsma. Hij zegt: zeker mag dat, wij vragen nog geen entree, wij betalen onze toeschouwers zelfs. O ja, vraag ik hoopvol. Hij geeft mij een muntje, waarmee ik een consumptie kan gaan halen aan de bar. Dat is een goed begin.

-•-

De wedstrijd De Wijker Toren 2 – DSC Delft 3 is een half uurtje oud. Stefan speelt Frans vleugelgambiet. Zijn tegenstander Erik Biemans volgt aanbeveling van Watson.

Jorritsma-Biemans, stelling na 1. e4 e6 2. Pf3 d5 3. e5 c5 4. b4 c4 5. c3 a5 6. b5 Pd7 7. d4 cxd3 8. Lxd3 f6

Stefan speelt nu 9. 0-0 in de veronderstelling dat hij na 9. … fxe5 10. Pxe5 Pxe5 met 11. Dh5+ zaken kan doen. Totdat hij ziet dat het zwarte paard natuurljk niet op g6 maar op f7 het schaak opheft. Hij houdt er gelijk mee op. Dat is al minder.

-•-

De wedstrijd De Wijker Toren 1 – LSG 3 is een uurtje oud. Rick Duijker speelt een Franse Winawer. Zijn tegenstander Quirinius van Dorp valt ultra modern aan.

Van Dorp-Duijker, stelling na 1. e4 e6 2. d4 d5 3. Pc3 Lb4 4. e5 c5 5. a3 Lxc3+ 6. bxc3 Pe7 7. h4 Ld7 8. h5 h6 9. Dg4

Rick speelt hier het nieuwtje 9. … La4 in plaats van als de bliksem op lange rokade aan te sturen. Het gaat helemaal mis.

Van Dorp-Duijker, stelling na 10. Dxg7 Tg8 11. Dxh6 Lxc2 12. Dd2 Lh7 13. Ld3 Le4 14. f3 Lxd3 15. Dxd3 Txg2 16. h6 Pf5

Wij zijn even in de veronderstelling dat Rick zich gaat redden met 17. h7 Txg1+ 18. Txg1 Dh4+, totdat de volgende zet op het bord verschijnt: 17. Ta1-a2!

De rest geloven we wel (17… Tg2-g8 18. h6-h7 Tg8xg1+ 19.Th1xg1 Dd8-h4+ 20. Ta2-f2 Dh4xh7 21. Lc1-f4 en zwart gaat mat op de 28ste zet).  Dat is ook niet zo best.

-•-

Ik ga maar weer eens bij Erik Schoehuijs kijken. Eerste team eerste bord. Hoger kom je niet op de ladder van de Wijker Toren.

Van ‘t Hof-Schoehuijs, stelling na . … b5-b4 9. Pc3-d1

Kijk eens wat hij doet: 9. …  e6! Ja dat kan want op 10. dxe6 Lxe6 11. Dxd6 volgt 11 … Pxe4 en op 10. dxe6 Lxe6 11. Lxd6 volgt 11 … c4 12. De3 Dxd6 13. e5 Dc7 14. exf6 Lxf6.
Dat is al een stuk beter.

Hij komt gewonnen te staan, maar maakt dan toch nog een klein foutje.

Van ‘t Hof-Schoehuijs, stelling na 27. Dh4-g4 Td4-d2 28. Tf1-f2 Te8-e1+ 29. Kg1-h2

Erik denkt hier nog slimmer dan slim te zijn en doet a tempo 29. … h7-h5 en wordt verrast door het dameoffer  30. Tf2xd2 h5xg4  31. Lg3xe1  In plaats daarvan had hij gewoon een stuk kunnen winnen met 29 … Tdxd1 30. Txd1 h5 31. Df3 Dxf3 32. Txf3 Txd1. Het maakt niet veel uit, maar het zorgt voor vertraging. En veel toeschouwers.

De Wijker Toren 1 wint met 5½-2½, de Wijker Toren 2 verliest met 5-3. Fraai zijn de overwinningen van Cas Kok (dWT1) en Dennis Bruyn (dWT2).

En Dragan verliest. Tot onze grote teleurstelling.



Bram en ik fietsen naar huis. Het is opgehouden met regenen. Bram zegt: ik heb een nieuwe favoriet, Wim Rakhorst. Ik denk daar over na. Het is misschien omdat Wim altijd aardig is en bescheiden en een liefhebber van het spel. Hij levert vakwerk af. Nu deed hij dat in een moeilijk te bereiken uithoek van de zaal, aan het zicht onttrokken door de slecht geplaatste materiaalkar.

Wij spreken af de volgende wedstrijd van het eerste in Sas van Gent over te slaan en zijn op tijd thuis voor het eten.

De rest leest u maar op de website van de Wijker Toren.

Dragan!? Dat geloof je toch niet?

Het was al bijna 16 september. Trouwe reporter Evert en supporter Bram leefden er al weken naar toe. De opstellingen van de Wijker Toren 1 en 2 waren inmiddels bekend. De club zou onze steun weer nodig hebben. Hoewel Evert niet veel meer aan schaken deed en Bram al helemaal niets meer vonden ze het altijd leuk om even langs te gaan in de Moriaan. Even kijken hoe Uiltje en Schoe zich op totaal verschillende manieren concentreren. De goedkeurende blik over zijn leesbrilletje heen van vader Nico als hij naar de stelling van zoon Cas keek. Even kletsen met andere supporter Hans. Foto’s maken, Jadoube voorbereiden. Ja, ze hadden er weer zin in!

Ja dat zei Bram nou wel maar hád hij er zin in? Was schaken nog van deze tijd? En vond hij het nog leuk? Hij verloor al zijn potjes. En bij Excelsior waren zowat alle leden verdwenen, ja waarheen … de meeste richting oudemannenschaak. Nu waren er nog ongeveer zes over. Hij dacht er over … nee dat mag je niet doen, zei Nanny, je kan ze zo niet in de steek laten. Maar de secretaris hield er mee op en de voorzitter en de websitebeheerder. De wedstrijdleider had nu besloten dat we tien keer tegen elkaar mochten uitkomen mits er drie ronden tussen zaten. Was vroeger andersom.

Hij had dit jaar aan vier toernooien deelgenomen. Niet als speler, maar als toeschouwer. Dat lag hem een stuk beter. Foto’s gemaakt. Jadoube gevoed. Dus kijken bij de Wijker Toren, dat moest kunnen, had hij eerder gedaan. De opstellingen waren bekend zei Bram. Hahaha! Fantasieopstellingen waren het. Dragan Skrobic stond er ook bij. Die was bij zijn weten nog nooit echt op komen dagen. Ja heel vroeger een keer, tien jaar geleden of zo, in Alkmaar. Meteen op de foto gezet, anders geloofde niemand het.

Dragan Skrobic (Alkmaar 2008)

Misschien gebeurde er weer iets geks. En anders Peter Uylings. Altijd leuk. Laatst had hij die nog gesproken. Bij de simultaan tegen Benjamin Bok. Toen Benjamin even niet oplette had Peter heel listig een toren van het bord genomen. En toen had Peter het zomaar ook nog even over z’n opstelling in het tweede van de Wijker Toren gehad. Dat was dus vrijwillig, want natuurlijk was hij nog steeds veel beter dan die jonge jongens, wat dacht je, ze hadden hem wel al een paar keer van het bord geschopt, maar dat kwam door grove onderschatting van zijn kant, en die was los van het resultaat: terecht. Iemand met een beetje verstand van schaken wist dat. Peter keek hem nu nadenkend aan en begon toen gauw over iets anders …

Zaterdag naar Wijk aan Zee. Hij deed het. Nou nog even aan Bram melden.