Vleermuis 1

Omdat ik min of meer opgehokt zit en geen toernooitjes meer kan fotograferen, zal ik de komende tijd zo nu en dan een vleermuis loslaten. Een foto bedoel ik. Zolang de voorraad strekt. Misschien schrijf ik er ook nog wat bij, maar dat is niet zeker. De slechte berichten dezer dagen stemmen mij somber en benemen mij lust en adem. Ik volg zonder al te veel plezier het kandidatentoernooi in Jekaterinenburg, dat beter niet door was gegaan. Maar schakers zijn vreemde snoeshanen. Hun denkwereld is speciaal, maar erg klein. Toch kijk ik wat ze doen.

Afstand houden

Vandaag met Nanny naar de supermarkt geweest. Eten kopen. Het was stil op straat. Ik was dit keer aan de beurt om de winkel in te gaan. Nanny hield haar hart vast. Zou het lukken? Ik ging 25 euro uitgeven voor drie dagen in maximaal een kwartier. Moest ik geen lijstje maken? Nee ik deed het uit mijn hoofd. Schakers zijn vreemde snuiters. Hun denkwereld mag dan beperkt zijn, hun concentratievermogen is fenomenaal.

Binnen tien minuten stond ik weer bij de kassa. Voor mij een record. Toen was daar een kink in de kabel. Er stond een oudere man voor mij. Nog ouder? Het pinnen lukte niet. De kassa viel uit. Dat duurde even. Ondertussen stond Nanny buiten achter het raam met brede armgebaren aan te geven dat ik afstand moest houden. Ik deed een stapje achteruit. De rij achter mij deed ook een stapje achteruit. Er ging een tweede kassa open. Niemand verroerde zich. De eerste kassa deed het weer. Ik haalde het binnen de afgesproken tijd. Dertien minuten en tien seconden stonden er op Nanny’s koortsthermometer toen ik buiten kwam. Ik had voor vierentwintig euro en drie cent contactloos gehamsterd en was zo trots als een aap.