Vlak voor de winterstop voetbal

Ons fitnessclubje op woensdagmorgen heeft een enthousiaste trainer. De dagthema’s worden door hem vrij geïnterpreteerd en meestal vertaald in een slopende circuittraining. Doe je rustig aan zegt Nanny elke keer als ik van huis ga. Dat is dus niet mogelijk. Alleen afgelopen woensdag leek het er even op. Het thema was relaxercise. Wij hadden onze matjes al te pakken. Maar we werden snel uit de droom geholpen. Het bleek een verraderlijke woordspeling te zijn.

Het werd gewoon drie kwartier keihard oefenen en alleen het laatste kwartier mochten we proberen een beetje tot rust te komen. Onze trainer zegt ons klaar te stomen voor de Olympische Spelen. Voor senioren wel te verstaan. Het werpt zijn vruchten af. Zes jaar geleden vond ik oversteken op straat al een hele opgave, nu ren ik fluitend stoep af stoep op. Alleen Richard de Jong viel laatst van de rekstok en brak toen zijn enkel, daar heb ik geloof ik van verteld, en die heeft dus een flinke trainingsachterstand opgelopen.

Op zaterdag voetbalt onze trainer, vorig seizoen nog voor Wijk aan Zee, maar nu voor FC Castricum. Dat wilde ik wel eens zien. Zíjn trainer is Arvid Smit en dat is leuk, want Arvid is de zoon van mijn vroegere buurman, aanvoerder van het befaamde zestiende van ADO ’20, maar daar heb ik geloof ik óok al eens van verteld.

Dus afgelopen zaterdag op de fiets naar sportpark Noord-End, bijna niet te vinden in de mist. Toch gelukt en bij het betreden van het sportpark werd ik haast omvergekegeld. Jij bent voetballer gokte ik. Nee, zei hij, ik ben scheids en een beetje laat. Geen paniek, zei ik, ze zijn nog niet begonnen.

FC Castricum staat stijf bovenaan in de derde klasse A (zaterdag west 1). Er wordt met grote cijfers gewonnen, terwijl de concurrentie punten morst. Ook tegen DCG (Door Combinatie Groot) uit Amsterdam zou het gaan lukken, maar niet zonder slag of stoot. En voor heel weinig toeschouwers en een lege tribune, dat vond ik een beetje tegenvallen.

Maar eigenlijk kwam ik dus voor onze fit-met-visietrainer met rugnummer 2. Hij deed extra zijn best. Zijn motoriek is fraai (hij doet alles lachend af), zijn snelheid fenomenaal (hij dekt van een kilometer afstand), zijn traptechniek onberispelijk (geen mispeer gezien) en hij is niet bang (alleen een klein beetje onbesuisd).

Vlak voor rust vloog hij serieus door de lucht, kwam ongelukkig neer en moest vervangen worden. Ik bleef beduusd achter aan de zijlijn met m’n statief en fototas. Op welke site komen die foto’s, kwam iemand vragen. Ik mompelde eerst iets van sjadoep en verzon toen Southside Johnny & The Asbury Jukes, maar dat sloeg nergens op. Hij knikte begrijpend en maakte zich snel uit de voeten.

FC Castricum won ook zonder onze trainer, met 3-1.