We legden aan, op een van onze vaste fietsrondjes, bij kanoverhuur De Aker op de Lagendijk in Uitgeest. Daar namen we een bekertje koffie en een gevulde koek van de warme plaat. Naast ons kwam een gezin zitten. Moeder, vader, zoon en dochter. De kinderen kregen een waterijsje. Het ijsje van het meisje was zo koud, dat het aan haar tong plakte. Ze trok een rare bek. Ik trok een rare bek. Toen gingen we over en weer gekke bekken trekken. Nanny zei: laat dat. Ik zei het meisje is nog maar een. En kijk: ze heeft een leuk klein staartje en ze heet Bente.
Op het dak van het kantoortje, waarin de vrouw van de kanoverhuur kano’s verhuurt en koffie schenkt en ijsjes en warme koeken verkoopt, had een spin een vlinder gevangen in zijn web. De vlinder probeerde los te komen en fladderde uit alle macht. Nanny kon het niet aanzien en zei dat ik de vlinder moest gaan redden. Zij is donateur van de dierenambulance, en ook nog van de partij voor de dieren. Ik daarentegen ben slechts gesteld op de lieve vrede, maar wel gek op waterijs. Ik klom op een stoel, maar kon er niet bij. De vrouw van de kanoverhuur, zij is van alle markten thuis, leende mij haar plumeau. Daarmee bevrijdde ik de vlinder en toen, zo zacht dat niemand het horen kon, fluisterde ik vlieg tegen de vlinder en sorry tegen de spin.
Bente wilde nu aan ons tafeltje komen zitten. Dan ben je wel je ijsje kwijt, waarschuwde haar vader. Ja, zei Nanny, het is mooi geweest, we gaan maar weer eens.
